Wiersz Mi\u0142osza przypomnia\u0142 mi si\u0119 (nie tylko mnie) w zwi\u0105zku z globaln\u0105 fet\u0105 ku czci kalendarza Maj\u00f3w. To jednak powa\u017cna sprawa, ten koniec \u015bwiata. Po pierwsze dlatego, \u017ce jutro rzeczywi\u015bcie, jak w wierszu Mi\u0142osza, nie jeden cz\u0142owiek, m\u0142ody i stary, b\u0119dzie mia\u0142 sw\u00f3j koniec \u015bwiata. By\u0107 mo\u017ce niezauwa\u017cony przez nikogo, a przecie\u017c wyj\u0105tkowy.<\/p>\n
Stare powiedzenie m\u00f3wi, \u017ce kto ratuje jedno istnienie ludzkie, ratuje ca\u0142y \u015bwiat. Mo\u017cna by to uzupe\u0142ni\u0107: kiedy ga\u015bnie \u017cycie jednego cz\u0142owieka, ko\u0144czy si\u0119 ca\u0142y \u015bwiat.<\/p>\n
<\/p>\n
Po drugie dlatego, \u017ce ko\u0144ce jakiego\u015b \u015bwiata znacz\u0105 nasze dzieje na ziemi. Znikaj\u0105 kr\u00f3lestwa i cywilizacje. Niekt\u00f3re prawie bez \u015bladu.<\/p>\n
Po trzecie dlatego, \u017ce kiedy\u015b, nikt nie wie kiedy, zniknie te\u017c ca\u0142y rodzaj ludzki i wszystko, co stworzy\u0142 i co przetrwa\u0142o te nasze mniejsze ko\u0144ce \u015bwiata, tu na Ziemi.<\/p>\n
By\u0107 mo\u017ce do tego czasu, kt\u00f3ry nadejdzie niechybnie, uda si\u0119 ludzko\u015bci wymy\u015bli\u0107 jaki\u015b spos\u00f3b przetrwania po wyga\u015bni\u0119ciu S\u0142o\u0144ca, kt\u00f3re daje nam \u015bwiat\u0142o i ciep\u0142o, s\u0142owem \u017cycie. Mo\u017ce przeniesiemy si\u0119 gdzie\u015b indziej albo niekt\u00f3rzy z nas si\u0119 przenios\u0105. A mo\u017ce nie. Bo koniec \u015bwiata, ca\u0142ego \u015bwiata, przyjdzie tak jak m\u00f3wi Pismo ? jak z\u0142odziej noc\u0105. Niepostrze\u017cenie i totalnie niszczycielsko.<\/p>\n
W tej jednej sprawie, \u017ce koniec \u015bwiata, naszego \u015bwiata, kiedy\u015b naprawd\u0119 przyjdzie zgodz\u0105 si\u0119 atei\u015bci i wierz\u0105cy, uczeni i nieuki, ponad wszelkimi ludzkimi podzia\u0142ami.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wiersz Mi\u0142osza przypomnia\u0142 mi si\u0119 (nie tylko mnie) w zwi\u0105zku z globaln\u0105 fet\u0105 ku czci kalendarza Maj\u00f3w. To jednak powa\u017cna sprawa, ten koniec \u015bwiata. Po pierwsze dlatego, \u017ce jutro rzeczywi\u015bcie, jak w wierszu Mi\u0142osza, nie jeden cz\u0142owiek, m\u0142ody i stary, b\u0119dzie mia\u0142 sw\u00f3j koniec \u015bwiata. By\u0107 mo\u017ce niezauwa\u017cony przez nikogo, a przecie\u017c wyj\u0105tkowy. Stare powiedzenie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1740"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1740"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1740\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1788,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1740\/revisions\/1788"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1740"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1740"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1740"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}