Patrz\u0105c na Magyara w naddunajskim parlamencie, s\u0142uchaj\u0105c jego twardej przemowy zapowiadaj\u0105cej powo\u0142anie urz\u0119du pa\u0144stwowego do rozliczenia Orb\u00e1na, jego rz\u0105d\u00f3w i wsp\u00f3lnik\u00f3w, zastanawia\u0142em si\u0119, czy da rad\u0119 usun\u0105\u0107 z\u0142ogi po Orb\u00e1nie. Ju\u017c przeszed\u0142 do historii, mia\u017cd\u017c\u0105co pokonuj\u0105c swego by\u0142ego mentora, czy do tego zwyci\u0119stwa do\u0142o\u017cy odbudow\u0119 demokratycznego pa\u0144stwa prawa po 16 latach Orb\u00e1na? Pytanie otwarte.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tak jak u nas po dwa razy kr\u00f3tszych rz\u0105dach PiS i Ziobry. Ale t\u0142umy pod parlamentem, wiwatuj\u0105ce na cze\u015b\u0107 Magyara, morze flag w\u0119gierskich i zn\u00f3w unijnych, optymistyczne wypowiedzi zwyk\u0142ych ludzi dotycz\u0105ce przysz\u0142o\u015bci ojczyzny – pokazuj\u0105, \u017ce miodowy miesi\u0105c nowego premiera trwa i mo\u017ce trwa\u0107 znacznie d\u0142u\u017cej. A\u017c dwie trzecie W\u0119gr\u00f3w oczekuje rozlicze\u0144, w tym postawienia pod s\u0105d Viktora Orb\u00e1na. Casus Orb\u00e1na, kiedy\u015b liberalnego demokraty, to podr\u0119cznikowa ilustracja maksymy lorda Actona, \u017ce w\u0142adza deprawuje moralnie, a w\u0142adza abolutystyczna deprawuje absolutnie.<\/p>\n\n\n\n
To z tej nadziei P\u00e9ter Magyar b\u0119dzie czerpa\u0142 si\u0142\u0119 potrzebn\u0105 mu do odnowy kraju. Magyar nie jest rewolucjonist\u0105, lecz raczej o\u015bwieconym konserwatyst\u0105. W pokomunistycznej cz\u0119\u015bci Europy taki lider to rzadko\u015b\u0107. Drugim takim liderem jest Donald Tusk.<\/p>\n\n\n\n
Na jego tle Karol Nawrocki wypada jak typowy populistyczny, prawicowy nacjonalista, a to z nowoczesnym konserwatyzmem zupe\u0142nie si\u0119 nie rymuje. Magyar wezwa\u0142 odpowiednika Nawrockiego do w\u0142asnowolnego ust\u0105pienia. Tusk nie mo\u017ce, nie ma konstytucyjnej wi\u0119kszo\u015bci, nie ma swobody politycznej, jak\u0105 wywalczy\u0142 sobie Magyar. Musi stawi\u0107 czo\u0142a nie tylko opozycji w parlamencie, ale i w ekipie prezydenckiej, kt\u00f3ra jest przed\u0142u\u017ceniem parlamentarnej. No i pr\u00f3bom rozbicia koalicji rz\u0105dz\u0105cej, kt\u00f3rym patronuje Ho\u0142ownia.<\/p>\n\n\n\n
Lubimy takie historie o samotnych pocz\u0105tkowo strace\u0144cach politycznych, kt\u00f3rzy na koniec osi\u0105gaj\u0105 wszystko: Wa\u0142\u0119sa, Havel, opozycja demokratyczna w Polsce, Tusk po powrocie z Brukseli, teraz Magyar. Si\u0142a bezsilnych. Determinacja w walce o dobr\u0105 spraw\u0119. Ka\u017cdy przypadek jest jednak indywidualny. Nie ma jednego schematu w tej walce. Nie ka\u017cda historia ko\u0144czy si\u0119 dobrze. Entuzjazm w naszej cz\u0119\u015bci Europy szybko si\u0119 wypala, przychodzi niezadowolenie, \u017ce zmiana si\u0119 \u015blamazarzy i rozmienia na drobne. Niezadowolenie przeradza si\u0119 w zniech\u0119cenie i oboj\u0119tno\u015b\u0107. Przegrani podnosz\u0105 g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n
System Orb\u00e1na, tak jak pisowski, ma jeszcze znaczne zasoby. Czy przetrwa i wr\u00f3ci do w\u0142adzy, zale\u017cy jednak ostatecznie od zbyt wielu czynnik\u00f3w wewn\u0119trznych i zewn\u0119trznych, by dzisiaj rzecz przes\u0105dza\u0107 na tak lub nie. M\u0105drzej da\u0107 Magyarowi kredyt ograniczonego zaufania, a Tuskowi \u017cyczy\u0107 udanej kampanii wyborczej w przysz\u0142ym roku, konsolidacji koalicji i jak najmniej fa\u0142szywych przyjaci\u00f3\u0142 w polityce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Patrz\u0105c na Magyara w naddunajskim parlamencie, s\u0142uchaj\u0105c jego twardej przemowy zapowiadaj\u0105cej powo\u0142anie urz\u0119du pa\u0144stwowego do rozliczenia Orb\u00e1na, jego rz\u0105d\u00f3w i wsp\u00f3lnik\u00f3w, zastanawia\u0142em si\u0119, czy da rad\u0119 usun\u0105\u0107 z\u0142ogi po Orb\u00e1nie. Ju\u017c przeszed\u0142 do historii, mia\u017cd\u017c\u0105co pokonuj\u0105c swego by\u0142ego mentora, czy do tego zwyci\u0119stwa do\u0142o\u017cy odbudow\u0119 demokratycznego pa\u0144stwa prawa po 16 latach Orb\u00e1na? Pytanie otwarte.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17943"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=17943"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17943\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17950,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17943\/revisions\/17950"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=17943"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=17943"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=17943"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}