Nie przepadam za metaforami bokserskimi w polityce. Ani Magyar, ani Tusk na pi\u0119\u015bciarzy nie wygl\u0105daj\u0105. I ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie. Ju\u017c jednego mamy i starczy. Ale w sprawie nape\u0142nienia now\u0105 tre\u015bci\u0105 porzekad\u0142a o dw\u00f3ch bratankach jestem z nimi jako obywatel i publicysta. Samo porzekad\u0142o, co mo\u017ce warto przypomnie\u0107, ma dwuznaczne pochodzenie. <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nieoceniony W\u0142adys\u0142aw Kopali\u0144ski, nasz wielki leksykograf, przypisuje je czasom konfederacji barskiej, kt\u00f3rej przyw\u00f3dcy wyl\u0105dowali na W\u0119grzech. Konfederacji spod znaku szabli i szklanki, zawi\u0105zanej w prote\u015bcie przeciwko zr\u00f3wnaniu praw katolik\u00f3w i niekatolik\u00f3w. Wyst\u0105pili przeciwko kr\u00f3lowi Poniatowskiemu, „familii” Czartoryskiego, a tak\u017ce przeciwko protektoratowi Rosji nad Rzecz\u0105pospolit\u0105. Spowodowali wojn\u0119 domow\u0105, przegrali, w efekcie dosz\u0142o do pierwszego rozbioru \u00f3wczesnego pa\u0144stwa polsko-litewskiego.<\/p>\n\n\n\n
Jako student polonistyki wybra\u0142em si\u0119 z przyjaci\u00f3\u0142mi na Ska\u0142k\u0119 podczas historycznej pierwszej wizyty Jana Paw\u0142a II w Polsce. Czekaj\u0105c na pojawienie si\u0119 i przem\u00f3wienie papie\u017ca, \u015bpiewali\u015bmy pie\u015bni patriotyczne. Mi\u0119dzy innymi hymn konfederat\u00f3w barskich: „Nigdy z kr\u00f3lami nie b\u0119dziem w aliansach…”. Pie\u015b\u0144 powsta\u0142a du\u017co p\u00f3\u017aniej, napisa\u0142 j\u0105 S\u0142owacki. Mia\u0142 j\u0105 w repertuarze nasz idol Jacek Kaczmarski. Nie chodzi\u0142o jednak o manifestacj\u0119 dewocyjnej maryjno\u015bci, ale o wyd\u017awi\u0119k antyrosyjski. Monitoruj\u0105cy zgromadzenie m\u0142odzie\u017cy esbecy nie interweniowali. Woleli aresztowa\u0107 „wichrzycieli” cichcem, kiedy nie byli na widoku publicznym. Konfederaci znali i \u015bpiewali pie\u015b\u0144 „Odwa\u017cny Polak na Marsowym Polu”: „Stawam na placu z Boga ordynansu \/ Rang\u0119 porzucam dla nieba wakansu \/ Dla wolno\u015bci gin\u0119, wiary swej nie min\u0119 \/ Ten jest m\u00f3j hazard”.<\/p>\n\n\n\n
Wracam do wizyty Magyara. Dobrze przemy\u015blanej, bo ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce jest wydarzeniem nie tylko w relacjach polsko-w\u0119gierskich, lecz tak\u017ce pilnie obserwowanym w Unii, na twardej prawicy i w Rosji. Magyar zacz\u0105\u0142 w Krakowie, gdzie mia\u0142 prywatne spotkanie z kardyna\u0142em Rysiem i szykuj\u0105cym si\u0119 do referendum w sprawie jego odwo\u0142ania prezydentem Miszalskim. Spotkanie z Rysiem nie powinno dziwi\u0107. Nie by\u0142 to gest czysto konfesyjny. Magyar przypomnia\u0142, \u017ce w swej zwyci\u0119skiej kampanii cz\u0119sto przywo\u0142ywa\u0142 mantr\u0119 Jana Paw\u0142a II „Nie l\u0119kajcie si\u0119”.<\/p>\n\n\n\n
Co ciekawe, Magyara podczas kampanii zaczepia\u0142 ukrywaj\u0105cy si\u0119 w Budapeszcie Ziobro. Pod pretekstem, \u017ce Magyar przyzna\u0142, i\u017c bra\u0142 udzia\u0142 w prywatnej imprezie, gdzie widzia\u0142 narkotyki, Ziobro napisa\u0142 do niego list, \u017ce to Magyara ca\u0142kowicie dyskwalifikuje jako kandydata na premiera. List cytowa\u0142y media w\u0119gierskie popieraj\u0105ce Orb\u00e1na. Moralizatorska hipokryzja uciekiniera przed s\u0105dem nie zna granic.<\/p>\n\n\n\n
Potem by\u0142a Warszawa, na koniec Gda\u0144sk, kolebka pierwszej Solidarno\u015bci, gdzie nowy premier W\u0119gier spotka\u0142 si\u0119 z ods\u0105dzanym od czci i wiary przez prawic\u0119 Lechem Wa\u0142\u0119s\u0105 i spacerowa\u0142 po mie\u015bcie z Donaldem Tuskiem, wrogiem numer jeden pisowskich nacjonalpopulist\u00f3w. Dowodem klasy i dojrza\u0142o\u015bci politycznej Magyara by\u0142o z kolei spotkanie w Pa\u0142acu Prezydenckim. Przeszed\u0142 do porz\u0105dku nad wizyt\u0105 Nawrockiego w Budapeszcie, powszechnie odebran\u0105 jako wyraz jego poparcia dla Orb\u00e1na.<\/p>\n\n\n\n
Politycznym punktem ci\u0119\u017cko\u015bci by\u0142y jednak oczywi\u015bcie spotkania z Tuskiem. „Jedna pi\u0119\u015b\u0107” oznacza\u0142a gotowo\u015b\u0107 obu premier\u00f3w do wsp\u00f3\u0142pracy dwustronnej i na niwie unijnej. Deklaracje sk\u0142adane przez Magyara nie pozostawiaj\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce W\u0119gry wracaj\u0105 do Europy, a Magyar liczy na wsparcie Tuska w staraniach o odmro\u017cenie w\u0119gierskiego KPO. Chce i\u015b\u0107 nawet dalej, bo zapowiada, \u017ce W\u0119gry b\u0119d\u0105 stara\u0142y si\u0119 o wej\u015bcie do klubu euro. Obaj premierzy m\u00f3wi\u0105 o reaktywacji czworok\u0105ta wyszehradzkiego jako forum wsp\u00f3\u0142pracy regionalnej. Magyar chce nawet doprosi\u0107 Austri\u0119 – co naturalne – pa\u0144stwa skandynawskie i ba\u0142ka\u0144skie, co problematyczne, lecz ambitne.<\/p>\n\n\n\n
Czy da rad\u0119? W Polsce sprawia\u0142 korzystne wra\u017cenie: opanowany, nieco pow\u015bci\u0105gliwy, przeciwie\u0144stwo populistycznych pyskaczy. Zarazem nie ba\u0142 si\u0119 spotka\u0144 z lud\u017ami witaj\u0105cymi go na ulicach, nie kryj\u0105c si\u0119 za (nielicznymi) ochroniarzami. W wywiadach dla medi\u00f3w rzeczowy, ale ciep\u0142y. Nie jest politycznym \u017c\u00f3\u0142todziobem, a rz\u0105d skomponowa\u0142 z ludzi fachowych. To, \u017ce nie wzi\u0105\u0142 zawodowych polityk\u00f3w, mo\u017ce by\u0107 gestem populistycznym, lecz widocznie tak wyczuwa\u0142 oczekiwania spo\u0142eczne.<\/p>\n\n\n\n
Odbicie W\u0119gier z r\u0105k Orb\u00e1na jest dla obu optymistycznym komunikatem, \u017ce z populistami prawicowymi i lewicowymi mo\u017cna wygra\u0107 demokratycznie i przekonuj\u0105co. Tusk by\u0142 pierwszy w tych zawodach, lecz to Magyar dokona\u0142 cudu, zdobywaj\u0105c, zaledwie pod dw\u00f3ch latach walki politycznej i w skrajnie niekorzystnych dla siebie warunkach, wi\u0119kszo\u015b\u0107 konstytucyjn\u0105. Zwyci\u0119stwo Magyara, podobnie jak Tuska w 2023 r., da\u0142o zastrzyk nadziei si\u0142om demokratycznym i ich wyborcom. Tusk i Magyar, dwa bratanki – to mi si\u0119 podoba.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nie przepadam za metaforami bokserskimi w polityce. Ani Magyar, ani Tusk na pi\u0119\u015bciarzy nie wygl\u0105daj\u0105. I ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie. Ju\u017c jednego mamy i starczy. Ale w sprawie nape\u0142nienia now\u0105 tre\u015bci\u0105 porzekad\u0142a o dw\u00f3ch bratankach jestem z nimi jako obywatel i publicysta. Samo porzekad\u0142o, co mo\u017ce warto przypomnie\u0107, ma dwuznaczne pochodzenie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18001"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18001"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18001\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18018,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18001\/revisions\/18018"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18001"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18001"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18001"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}