Jestem pod wra\u017ceniem. Wielki film Paw\u0142a Pawlikowskiego. Bardzo polski, bardzo uniwersalny. Pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem g\u0142\u0119bokie prze\u017cycie, dreszcz metafizyczny.\u00a0<\/p>\n
W miar\u0119 jak stawa\u0142o si\u0119 jasne, \u017ce Ida stanie przed wyborem: wr\u00f3ci\u0107 do klasztoru czy nie, pomy\u015bla\u0142em, \u017ce nie wiem i \u017ce nie chc\u0119 wiedzie\u0107, co wybierze. Niech opowie\u015b\u0107 si\u0119 opowie do ko\u0144ca. I opowiedzia\u0142a si\u0119. Bez jednego zgrzytu. Dope\u0142ni\u0142a si\u0119 tak, jak dope\u0142nia si\u0119 \u017cycie ka\u017cdego z nas. Czy tego chcemy, czy nie.<\/p>\n
Dla jednych b\u0119dzie to dope\u0142nienie si\u0119 przeznaczenia, dla innych dope\u0142nienie si\u0119 skutk\u00f3w podj\u0119tych decyzji egzystencjalnych. Decyzja Idy wyda\u0142a mi si\u0119 przekonuj\u0105ca. Decyzja jej ciotki – r\u00f3wnie\u017c, ale znaczy\u0142a co\u015b innego.<\/p>\n
Decyzja Idy znaczy\u0142a, jak s\u0105dz\u0119, \u017ce uzna\u0142a, i\u017c warto \u017cy\u0107 dalej, tak\u017ce dlatego, \u017ce zna\u0142a ju\u017c sw\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 i j\u0105 zaakceptowa\u0142a: jest polsk\u0105 \u017byd\u00f3wk\u0105 i zakonnic\u0105. W decyzji Wandy widz\u0119 heroiczny akt rozpaczy w odpowiedzi na odkrycie grobu pomordowanych cz\u0142onk\u00f3w rodziny, w\u015br\u00f3d nich w\u0142asnego syna. Ju\u017c wiedzia\u0142a, co si\u0119 z nimi sta\u0142o, gdzie zostali zabici. Pochowa\u0142a ich z Id\u0105 symbolicznie w grobie rodowym. To\u017csamo\u015b\u0107 zosta\u0142a dopowiedziana do ko\u0144ca, dalej \u017cy\u0107 nie warto.<\/p>\n
To nie jest tylko film o \u017cydowskim losie w czasie zag\u0142ady, cho\u0107 jest te\u017c o tym i bardzo, bardzo mocno. Pisze Tadeusz Sobolewski, \u017ce ten film m\u00f3wi szeptem tam, gdzie inni krzycz\u0105. Podobnie uwa\u017ca i chwali Janusz Wr\u00f3blewski. To prawda, ale nie chcia\u0142bym tego rozumie\u0107 jako wytyku pod adresem cho\u0107by ,,Pok\u0142osia”. Bywa, \u017ce trzeba krzycze\u0107, gdy inni milcz\u0105.<\/p>\n
To jest film o polskich to\u017csamo\u015bciach, ch\u0142opskiej, \u017cydowskiej, katolickiej, komunistycznej. Okazuj\u0105 si\u0119 jakby koszulami Dejaniry. Nie mo\u017cna si\u0119 z nich wyrwa\u0107, ale mo\u017cna je zdziera\u0107 z siebie po kawa\u0142ku. Pobo\u017cna i czysta dziewczyna, stalinowska prokurator, morderca \u017cydowskiej rodziny, z kt\u00f3rej pochodzi zakonnica maj\u0105ca sk\u0142ada\u0107 \u015bluby, m\u0142ody saksofonista ma\u0142o socjalistycznie zakochany w muzyce Coltrane’a.<\/p>\n
Kim s\u0105? Sob\u0105, ale te\u017c metafor\u0105.\u00a0 To\u017csamo\u015b\u0107 jest do odkrycia i do ukrycia, czasem jednocze\u015bnie. Jest uwi\u0119zieniem i wyzwoleniem.
\nDlatego jest to tak\u017ce film r\u00f3wnie uniwersalny, jak i polski. Nie mog\u0119 si\u0119 doczeka\u0107 nast\u0119pnego dzie\u0142a Paw\u0142a Pawlikowskiego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jestem pod wra\u017ceniem. Wielki film Paw\u0142a Pawlikowskiego. Bardzo polski, bardzo uniwersalny. Pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem g\u0142\u0119bokie prze\u017cycie, dreszcz metafizyczny.\u00a0<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2170"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2170"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2170\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2172,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2170\/revisions\/2172"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2170"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2170"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2170"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}