Do\u015b\u0107 \u017cenuj\u0105co wypad\u0142a uroczysto\u015b\u0107 podpisania umowy o tarczy. Niezno\u015bne z\u0142o\u015bliwo\u015bci prezydenta przeplata\u0142y si\u0119 z uszczypliwo\u015bciami premiera pokrywanymi a jak\u017ce u\u015bmiechem. Prezydent wymieni\u0142 pani\u0105 Rice na ko\u0144cu, pod marsza\u0142kach i premierze – nietakt. Nie odezwa\u0142 si\u0119 s\u0142owem po angielsku – c\u00f3\u017c, tym bardziej b\u0142ysn\u0105\u0142 Tusk, kt\u00f3ry niez\u0142\u0105 angielszczyzn\u0105 wyg\u0142osi\u0142 z g\u0142owy ca\u0142y akapit. A potem ta \u017ca\u0142osna zabawa w meldowanie wykonanego zadania. Kogo to \u015bmieszy\u0142o? Pani\u0105 Rice?Ale do meritum. Podpisanie umowy jest wa\u017cne, ale nie prze\u0142omowe. Trudno te\u017c m\u00f3wi\u0107 s stuprocentowym sukcesie. Prze\u0142omowe to by\u0142o wst\u0105pienie Polski do Nato i UE. Sukcesem by\u0142oby, gdyby prezydent dawno temu podpisa\u0142 ratyfikowany Traktat Lizbo\u0144ski i gdyby w ten spos\u00f3b Polska da\u0142a dow\u00f3d, \u017ce chce wsp\u00f3lnej europejskiej polityki bezpiecze\u0144stwa i zagranicznej, do czego Lizbona torowa\u0142a drog\u0119.<\/p>\n
A tak dali\u015bmy dow\u00f3d, \u017ce chcemy przede wszystkim ,,partnerstwa strategicznego” z USA. Umowa s\u0142u\u017cy na pewno interesom Ameryki, czy Polski i Europy – czas poka\u017ce i oby nie by\u0142 to sprawdzian drog\u0105 jakiej\u015b konfrontacji.<\/p>\n
Przyznj\u0119, \u017ce nie jest \u0142atwo wywa\u017cy\u0107 takiemu krajowi jak nasz, z naszym do\u015bwiadczeniem historycznym, w\u0142a\u015bciwe proporcje mi\u0119dzy polityk\u0105 bilateraln\u0105 a zespo\u0142ow\u0105, mi\u0119dzy gr\u0105 Warszawa-Waszyngton i Warszawa-Bruksela.<\/p>\n
Nie wykluczam, \u017ce na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 ten nasz polski transatlantyzm si\u0119 wybroni przed dzisiejszymi krytykami i sceptykami. Ale wola\u0142bym, \u017ceby Polska zamiast budowa\u0107 jaki\u015b wirtualny blok ba\u0142tycko-ukrai\u0144sko-gruzinski i domniemane partnerstwo strategiczne z USA przekonywa\u0142a partner\u00f3w w Unii i NATO, \u017ce ma dobry pomys\u0142 na wsp\u00f3ln\u0105 polityk\u0119 wschodni\u0105 Zachodu.<\/p>\n
Tak, to trudne, ale nie niemo\u017cliwe. Rosja nie wierzy, \u017ce tarcza nie jest przeciwko niej. Nie wierzy, \u017ce wci\u0105ganie Ukrainy i Gruzji do Nato nie jest przeciwko niej. Mo\u017cna te obawy odrzuci\u0107, ale nie nale\u017cy ich lekcewa\u017cy\u0107. I dobrze by\u0142oby, gdyby to Polska w imieniu Unii, na przyk\u0142ad kiedy obejmie prezydencj\u0119, mog\u0142a co\u015b Rosji zaproponowa\u0107 – jaki\u015b ambitniejszy plan wsp\u00f3\u0142pracy.<\/p>\n
W globalnej grze le\u017cy w interesie Europy, a wi\u0119c i Polski, by Rosji nie izolowa\u0107. Oczywi\u015bcie Rosja mo\u017ce wybra\u0107 samo-izolacj\u0119, jak czyni to dzisiaj wskutek awantury w Gruzji. W takiej sytuacji idea wsp\u00f3\u0142pracy traci racj\u0119 bytu. W tym sensie dzisiejsza umowa Rice-Sikorski – reakcja Kremla na ni\u0105 i jej bliskie konsekwencje mi\u0119dzynarodowe – b\u0119d\u0105 papierkiem lakmusowym tego, w jakim kierunku zmierza Rosja. Tak naprawd\u0119 politycznym sednem tarczy nie jest Iran tylko Rosja.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Do\u015b\u0107 \u017cenuj\u0105co wypad\u0142a uroczysto\u015b\u0107 podpisania umowy o tarczy. Niezno\u015bne z\u0142o\u015bliwo\u015bci prezydenta przeplata\u0142y si\u0119 z uszczypliwo\u015bciami premiera pokrywanymi a jak\u017ce u\u015bmiechem. Prezydent wymieni\u0142 pani\u0105 Rice na ko\u0144cu, pod marsza\u0142kach i premierze – nietakt. Nie odezwa\u0142 si\u0119 s\u0142owem po angielsku – c\u00f3\u017c, tym bardziej b\u0142ysn\u0105\u0142 Tusk, kt\u00f3ry niez\u0142\u0105 angielszczyzn\u0105 wyg\u0142osi\u0142 z g\u0142owy ca\u0142y akapit. A potem ta […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/367"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=367"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/367\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=367"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=367"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=367"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}