Ojciec Rydzyk dopisa\u0142 si\u0119 do ksi\u0119gi polskich dowcip\u00f3w. Nie jestem pewien, jak gromkie brawa i wiwaty zebra\u0142 po przyjacielskim \u017carcie o czarnosk\u00f3rym ksi\u0119dzu, co si\u0119 nie umy\u0142, ale zapewne bardziej gromkie ni\u017c pani pose\u0142 Natali-\u015awiat, kt\u00f3ra w dyskusji o noweli bud\u017cetowej zestawi\u0142a ministra finans\u00f3w z Dzier\u017cy\u0144skim. Dowcip mniej wi\u0119cej tak samo udany, jak ten Rydzykowy ale trzeba odda\u0107 sejmowemu PiS-owi sprawiedliwo\u015b\u0107, \u017ce autorka, cho\u0107 to jeden z ,,anio\u0142k\u00f3w” prezesa, tym razem na r\u0119kach noszona przez koleg\u00f3w partyjnych nie by\u0142a.<\/p>\n
Powiedz mi swoje ulubione dowcipy, a powiem ci, kim jeste\u015b. To wymowne, \u017ce w 2009 roku kap\u0142an mo\u017ce m\u00f3wi\u0107 co\u015b takiego publicznie i \u017ce ludzie to toleruj\u0105. Dwadzie\u015bcia, trzydzie\u015bci lat temu, takie \u017carty te\u017c by\u0142y grubia\u0144skie, ale Polska by\u0142a odci\u0119ta \u017celazn\u0105 kurtyn\u0105 od zmian obyczajowo-kulturowych w wolnym \u015bwiecie i nie dociera\u0142o do nas, \u017ce ju\u017c nie uchodzi, by bia\u0142y \u017cartowa\u0142 z koloru sk\u00f3ry czarnego (i vice versa). To nie by\u0142o \u017cadne kneblowanie ust i negacja fakt\u00f3w, tylko korekta dobrych manier.<\/p>\n
Sam si\u0119 tak pod\u0142o\u017cy\u0142em, kiedy w Brukseli, w po\u0142owie lat 80, zacytowa\u0142em przyjacielowi z USA, pochodzenia \u017cydowskiego, s\u0142ynny u nas wierszyk o Murzynku Bambo, co ma czarn\u0105 sk\u00f3r\u0119. Przyjaciel powiedzia\u0142, \u017ce wed\u0142ug jego poj\u0119\u0107,to wierszyk rasistowski. Jak to rasistowski, przecie\u017c ciep\u0142y i serdeczny, oponowa\u0142em. Dzi\u015b patrz\u0119 na to inaczej.<\/p>\n
Mo\u017ce nie sam wierszyk, ale na spraw\u0119. \u017byjemy w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym dobrze jest bra\u0107 pod uwag\u0119 odczucia innych, Z pogl\u0105dami, z ideami mo\u017cna si\u0119 spiera\u0107, ale aluzje do koloru sk\u00f3ry nie uchodz\u0105. A tym bardziej publiczne \u017carty na tej kanwie.<\/p>\n
Co z tego, \u017ce ,,Murzyn” ks. Rydzyka z\u0142o\u017cy\u0142 mu ho\u0142d. Mo\u017ce nie zrozumia\u0142 dowcipu, mo\u017ce ukry\u0142 prawdziwe emocje. Tego pewno nigdy si\u0119 nie dowiemy. Za to te wytryski humoru polskiego pokazuj\u0105, jak \u017cywe s\u0105 wci\u0105\u017c u nas wyziewy mentalno\u015bci z czas\u00f3w PRL. Zar\u00f3wno w ludzie, jak i elicie ko\u015bcielnej i politycznej. Brr.<\/p>\n
Na szcz\u0119\u015bcie ks. Rydzyka nie ma w rankingu autorytet\u00f3w polskiej m\u0142odzie\u017cy og\u0142oszonym w Rzeczpospolitej. Autorytetem – bo nie tylko telewizyjnym idolem – jest Jurek Owsiak, tak znienawidzony przez radiomaryjnych. Cokolwiek dobrego i z\u0142ego powiemy o wynikach tego sonda\u017cu, pewne jest, \u017ce ci, kt\u00f3rzy wskazali Owsiaka czy dalajlam\u0119, pewno si\u0119 nie tyle oburzali, co wstydzili, \u017ce mamy w Polsce takiego dowcipnego kap\u0142ana.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\n
\u00a0
\n\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ojciec Rydzyk dopisa\u0142 si\u0119 do ksi\u0119gi polskich dowcip\u00f3w. Nie jestem pewien, jak gromkie brawa i wiwaty zebra\u0142 po przyjacielskim \u017carcie o czarnosk\u00f3rym ksi\u0119dzu, co si\u0119 nie umy\u0142, ale zapewne bardziej gromkie ni\u017c pani pose\u0142 Natali-\u015awiat, kt\u00f3ra w dyskusji o noweli bud\u017cetowej zestawi\u0142a ministra finans\u00f3w z Dzier\u017cy\u0144skim. Dowcip mniej wi\u0119cej tak samo udany, jak ten Rydzykowy […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/514"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=514"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/514\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=514"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=514"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=514"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}