Polityka jest s\u0142u\u017cb\u0105, s\u0142u\u017cb\u0105 Polsce – powiedzia\u0142 dzi\u015b w sejmie Tadeusz Mazowiecki. Dawno te proste s\u0142owa nie zabrzmia\u0142y tak mocno. Mo\u017ce dlatego, \u017ce Mazowiecki ma mir m\u0119\u017ca stanu, kt\u00f3rego tak brakuje w dzisiejszej polskiej polityce. A mo\u017ce dlatego, \u017ce s\u0105 to s\u0142owa przypominaj\u0105ce o sednie sprawy: czym jest polityka?<\/p>\n
O dobru Polski nasi politycy 20 lat po powstaniu rz\u0105du Mazowieckiego m\u00f3wi\u0105 cz\u0119\u015bciej ni\u017c m\u00f3wi\u0142 rz\u0105d Mazowieckiego. Na codzie\u0144 starano si\u0119 unika\u0107 czczej retoryki, bo by\u0142o pot\u0105d roboty. Rz\u0105d Mazowieckiego by\u0142 rz\u0105dem prze\u0142omu i w tym sensie jest poza konkurencj\u0105. Oni po\u0142o\u017cyli fundament, na kt\u00f3rym budowa\u0142y (lub rujnowa\u0142y) nast\u0119pne rz\u0105dy.<\/p>\n
Polityka jako s\u0142u\u017cba jest mo\u017cliwa. Mia\u0142em zaszczyt by\u0107 w bliskim otoczeniu Mazowieckiego, kiedy walczy\u0142 (wbrew swej nag\u0142\u0119bszej woli) z Wa\u0142\u0119s\u0105 o prezydentur\u0119. Stan\u0105\u0142 do tej rywalizacji, bo niepokoi\u0142 si\u0119, \u017ce Wa\u0142\u0119sa ma ci\u0105gotki wodzowskie, co zdeformuje, a mo\u017ce zdusi m\u0142odziutk\u0105 demokracj\u0119. Dlatego kiedy przegra\u0142, od razu pogratulowa\u0142 Wa\u0142\u0119sie i poda\u0142 rz\u0105d do dymisji: nie chcia\u0142 utrudnia\u0107 sytuacji prezydenta-elekta.<\/p>\n
Zachowa\u0142 si\u0119 dok\u0142adnie odwrotnie ni\u017c niedawno przyw\u00f3dcy PiS po przegranych wyborach. Mazowiecki si\u0119 odsun\u0105\u0142, zrobi\u0142 miejsce dla nowego premiera Bieleckiego, zaufanego Wa\u0142\u0119sy. Dzi\u0119ki Mazowieckiemu zmiana na szczytach w\u0142adzy pa\u0144stwowej przesz\u0142a do\u015b\u0107 g\u0142adko. Umocni\u0142 si\u0119 w efekcie nowy system polityczny. Obecny prezydent w niczym \u017cycia premerowi nie u\u0142atwia. Gdzie mo\u017ce, tam sypie piasek w szprychy rz\u0105dowi, co destabilizuje, a wi\u0119c os\u0142abia system pa\u0144stwowy.<\/p>\n
Na swym historycznym premierostwie Mazowiecki maj\u0105tku si\u0119 nie dorobi\u0142. Spotka\u0142 go los wielu wybitnych Polak\u00f3w: ataki, znies\u0142awianie, insynuacje. Cz\u0119\u015b\u0107 prawicy jego rz\u0105d uzna\u0142a za najgorszy, a rz\u0105d Jana Olszewskiego za najlepszy. Tak pr\u00f3buje si\u0119 pisa\u0107 na nowo histori\u0119 dwudziestolecia.<\/p>\n
Sloganem kampanii wyborczej Mazowieckiego by\u0142a ,,si\u0142a spokoju”. Wymy\u015blili\u015bmy go z Markiem Strza\u0142\u0105 w sztabie wyborczym pana Tadeusza. Po przegranej szydzono, \u017ce albo si\u0142a (Wa\u0142\u0119sa), albo spok\u00f3j (Mazowiecki). Tymczasem dzi\u015b te s\u0142owa jeszcze lepiej oddaj\u0105 osobowo\u015b\u0107 polityczn\u0105 Mazowieckiego i esencj\u0119 jego filozofii polityki. W\u0142a\u015bnie za swoj\u0105 si\u0142\u0119 spokoju – wa\u017cenie s\u0142\u00f3w publicznych, pryncypialno\u015b\u0107, a przy tym zdolno\u015b\u0107 do dialogu i kompromisu – jest teraz s\u0142usznie fetowany. Nigdy radyka\u0142, zawsze reformista z zasadami.\u00a0\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Polityka jest s\u0142u\u017cb\u0105, s\u0142u\u017cb\u0105 Polsce – powiedzia\u0142 dzi\u015b w sejmie Tadeusz Mazowiecki. Dawno te proste s\u0142owa nie zabrzmia\u0142y tak mocno. Mo\u017ce dlatego, \u017ce Mazowiecki ma mir m\u0119\u017ca stanu, kt\u00f3rego tak brakuje w dzisiejszej polskiej polityce. A mo\u017ce dlatego, \u017ce s\u0105 to s\u0142owa przypominaj\u0105ce o sednie sprawy: czym jest polityka? O dobru Polski nasi politycy 20 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/544"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=544"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/544\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=544"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=544"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=544"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}