W kulturze nic nie jest niemo\u017cliwe. Polska importuje z USA co si\u0119 tylko da, w tym kultur\u0119 masow\u0105. W naszym pono\u0107 tak bardzo konserwatywnie katolickim spo\u0142ecze\u0144stwie przyjmuje si\u0119 masowy obyczaj ameryka\u0144ski. Od restauracji z hamburgerami po czapki bejsbol\u00f3wki, Halloween i walentynki. To mo\u017ce i \u015awi\u0119to Dzi\u0119kczynienia (Thanksgiving Day) da\u0142oby rad\u0119?
\n
\nTo by\u0142oby przezwyci\u0119\u017cenie naszego sarmatyzmu, przej\u0119tego od szlachty wzmo\u017cenia narodowego i katolickiego, kt\u00f3rym dzi\u015b\u00a0zam\u0119cza ludzi w\u0142adza pa\u0144stwowa wesp\u00f3\u0142 z ko\u015bcieln\u0105. Chwila normalno\u015bci, kiedy ludzie ze sob\u0105 przy stole rozmawiaj\u0105 bez gniewu i uprzedzenia o wszystkim, co dla nich wa\u017cne.<\/p>\n
Teraz to u nas bardzo trudne, bo tak nas posortowa\u0142a w\u0142adza, \u017ce o normalno\u015bci w relacjach publicznych nie ma mowy. I jeszcze bezczelnie si\u0119 nad sob\u0105 ta w\u0142adza u\u017cala, \u017ce dzieli los z \u017bydami wykluczonymi z cz\u0142owiecze\u0144stwa przez nazist\u00f3w. Spustoszenie, jakie siej\u0105 w ludzkich umys\u0142ach obecne rz\u0105dy, b\u0119dzie trudno naprawi\u0107. Ale nie jest to niemo\u017cliwe.<\/p>\n
W USA \u015awi\u0119to Dzi\u0119kczynienia sta\u0142o si\u0119 w nowszych czasach \u015bwi\u0119tem \u015bwieckim, cho\u0107 ma korzenie religijne, w tym „poga\u0144skie”. Dzi\u015b w domach gromadzi ono ludzi ponad r\u00f3\u017cnicami pogl\u0105d\u00f3w religijnych i politycznych. Jest do\u015bwiadczeniem wsp\u00f3lnoty spo\u0142ecznej i rodzinnej osadzonym w historii tego fascynuj\u0105cego wielokulturowego i wieloreligijnego tworu, jakim jest „Ameryka”. W czwartek bra\u0142em w nim udzia\u0142 w domu zaprzyja\u017anionego ma\u0142\u017ce\u0144stwa ameryka\u0144sko-polskiego. Pr\u00f3cz ich i naszej rodziny przyszli inni Polacy mieszkaj\u0105cy tu od lat, a tak\u017ce Francuzka i Tybetanka. Ta ostatnia za\u015bpiewa\u0142a po tybeta\u0144sku i chi\u0144sku okoliczno\u015bciow\u0105 pie\u015b\u0144.<\/p>\n
\u015awi\u0119towanie rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 od gestu chwycenia si\u0119 za r\u0119ce wszystkich uczestnik\u00f3w i kilku s\u0142\u00f3w m\u0142odej c\u00f3rki gospodarzy, kt\u00f3ra wspomnia\u0142a tych, kt\u00f3rzy z r\u00f3\u017cnych powod\u00f3w, cho\u0107by utraty domu w wielkich po\u017carach, nie mog\u0105 \u015bwi\u0119ta obchodzi\u0107 tak jak zwykle. A potem podano zup\u0119 z dyni, a po indyka upieczonego przez gospodarza i wszelkie dodatki sz\u0142o si\u0119 ju\u017c od sto\u0142u do kuchni, gdzie na biesiadnik\u00f3w wszystko, co potrzebne, czeka\u0142o na kuchennym blacie.<\/p>\n
Obok na stole czeka\u0142y z kolei ciasta wszelkiego rodzaju, cz\u0119\u015b\u0107 upieczona przez syna gospodarza. Wino czerwone i bia\u0142e, r\u00f3\u017cnych marek.\u00a0Kaw\u0119\u00a0przygotowywa\u0142 pan domu. Herbat\u0119 jego c\u00f3rka. To w tle, a na pierwszym planie wielogodzinne rozmowy w r\u00f3\u017cnych j\u0119zykach i towarzyskich konfiguracjach. Praktycznie ka\u017cdy m\u00f3g\u0142 si\u0119 do syta nagada\u0107 z ka\u017cdym i na ka\u017cdy temat, tak samo jak zje\u015b\u0107 i si\u0119 napi\u0107.<\/p>\n
Tyle \u017ce do pewnych granic, bez przesady i jakiej\u015b nachalno\u015bci \u015bwi\u0119towania. Bez nawracania kogokolwiek na cokolwiek. To, co cz\u0119sto nazywamy wielokulturowo\u015bci\u0105, lepiej nazywa\u0107 mi\u0119dzykulturowo\u015bci\u0105, czyli wzajemn\u0105 wymian\u0105 d\u00f3br duchowych.\u00a0Do tego zmierza \u015bwiat, cokolwiek wieszcz\u0105 politycy i ideolodzy.<\/p>\n
Ka\u017cdy tego dnia m\u00f3g\u0142 w my\u015blach albo w rozmowie wyrazi\u0107 wdzi\u0119czno\u015b\u0107, komu chcia\u0142 i za co chcia\u0142, i podzieli\u0107 si\u0119 pozytywn\u0105 energi\u0105, cho\u0107by w g\u0142\u0119bi duszy co\u015b innego gra\u0142o, w Kalifornii czy w Polsce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u015awi\u0119towanie rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 od gestu chwycenia si\u0119 za r\u0119ce wszystkich uczestnik\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":7739,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7718"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7718"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7718\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7738,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7718\/revisions\/7738"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7739"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7718"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7718"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7718"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}