Kiedy\u015b „panowa\u0142a nad morzami”, potem stawi\u0142a m\u0119\u017cny op\u00f3r Hitlerowi, za co zap\u0142aci\u0142a rozpadem imperium, w ko\u0144cu postawi\u0142a na wsp\u00f3lnot\u0119 europejsk\u0105, teraz pogr\u0105\u017ca si\u0119 w chaosie, bo niewielka wi\u0119kszo\u015b\u0107 obywateli zag\u0142osowa\u0142a za wyj\u015bciem z UE.
\n
\nDzi\u015b Wielka Brytania g\u0142osuje w ramach wybor\u00f3w do Parlamentu Europejskiego, bo nie zdo\u0142a\u0142a z niej wyj\u015b\u0107, jak planowano, pod koniec marca. G\u0142osowanie jest wi\u0119c poniek\u0105d drugim referendum w sprawie, kt\u00f3ra podzieli\u0142a g\u0142\u0119boko, bole\u015bnie i trwale spo\u0142ecze\u0144stwo.<\/p>\n
Sonda\u017ce wr\u00f3\u017c\u0105 zwyci\u0119stwo dopiero co za\u0142o\u017conej partii za brexitem Nigela Farage\u2019a. I sromotn\u0105 pora\u017ck\u0119 rz\u0105dz\u0105cym torysom pod przewodem premier May. Jej przysz\u0142o\u015b\u0107 jako szefa rz\u0105du wisi na w\u0142osku. Czarnym koniem okazuje si\u0119 zepchni\u0119ta wcze\u015bniej do drugiej ligi politycznej partia liberalno-demokratyczna. W sonda\u017cach wyprzedza nie tylko torys\u00f3w, ale i lewic\u0119 laburzystowsk\u0105. Ale Brexit Party wyprzedza j\u0105 o kilkana\u015bcie procent. Wyniki poznamy najwcze\u015bniej w niedziel\u0119.<\/p>\n
Zwolennicy pozostania w UE raczej stracili nadziej\u0119. Farage, dzi\u015b ulubieniec antyeuropejskiej skrajnej prawicy, poczu\u0142 krew i \u017c\u0105da, aby po wyborach do\u0142\u0105czy\u0142 do oficjalnej delegacji brytyjskiej rokuj\u0105cej z UE warunki rozwodu. To nonsens, bo delegacj\u0119 mianuje rz\u0105d wy\u0142aniany w rezultacie wybor\u00f3w krajowych, a nie europejskich.<\/p>\n
Ale w tym szale\u0144stwie jest populistyczna metoda. Farage, jak inni liderzy skrajnej prawicy, przedstawia si\u0119 jako inkarnacja woli narodu. Nie b\u0119dzie sobie zawraca\u0142 g\u0142owy przepisami prawa.<\/p>\n
Mieszka\u0142em i (legalnie) pracowa\u0142em w Londynie. Moje dzieci chodzi\u0142y tam do publicznej podstaw\u00f3wki. Podziwia\u0142em i nadal podziwiam kultur\u0119 i „cywilizacj\u0119” brytyjsk\u0105. Nale\u017c\u0119 do pokolenia, kt\u00f3re kocha\u0142o Beatles\u00f3w i Rolling Stones\u00f3w nie mniej ni\u017c Boba Dylana, co nie przeszkadza\u0142o mi czyta\u0107 z aprobat\u0105 Johna Stuarta Milla i Adama Smitha.<\/p>\n
Nie wyssa\u0142em konserwatyzmu ani socjalizmu z mlekiem matki, lecz mam wielki szacunek do idei liberalnej, poszanowania praw obywatelskich, autonomii jednostki w granicach rz\u0105d\u00f3w prawa. Wielka Brytania wydawa\u0142a mi si\u0119 ostoj\u0105 zdrowego rozs\u0105dku i racjonalnego pragmatyzmu.<\/p>\n
Na obecny chaos na Wyspach jako obywatel Polski i UE patrz\u0119 ze smutkiem i niepokojem. To oczywiste, \u017ce kryzys brexitu uderza w nas wszystkich, bo os\u0142abia Uni\u0119, a wzmacnia si\u0142y przeciwne jej integracji dla wsp\u00f3lnego dobra.<\/p>\n
Powiecie, \u017ce to frazes, za kt\u00f3rym k\u0142\u0119bi si\u0119 wci\u0105\u017c rywalizacja egoizm\u00f3w pa\u0144stw narodowych. A jednak „marzenie europejskie” jest dla mnie i wielu Europejczyk\u00f3w wci\u0105\u017c \u017cyw\u0105 inspiracj\u0105. Nie widz\u0119 dla niego sensownej alternatywy. Nie jest ni\u0105 „Europa ojczyzn” rz\u0105dzonych przez populist\u00f3w i nacjonalist\u00f3w. Owszem, rz\u0105dy powinny reagowa\u0107 na spo\u0142eczne oczekiwania, ale odpowiedzialnie.<\/p>\n
PS.<\/p>\n
Napisa\u0142em wy\u017cej, \u017ce May wisi na w\u0142osku. To by\u0142o wczoraj. Dzi\u015b premier z\u0142o\u017cy\u0142a bro\u0144. Zapowiedzia\u0142a, \u017ce ust\u0119puje ze stanowiska lidera konserwatyst\u00f3w. Ze \u0142zami w oczach i dr\u017c\u0105cym g\u0142osem. Teraz torysi musz\u0105 wybra\u0107 nowego lidera, kt\u00f3ry zast\u0105pi May na stanowisku szefa rz\u0105du. M\u00f3wi si\u0119, \u017ce we wewn\u0119trznych wyborach partyjnych du\u017ce szanse ma Boris Johnson, zwolennik twardego brexitu. Titanic idzie na dno.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Na obecny chaos na Wyspach jako obywatel Polski i UE patrz\u0119 ze smutkiem i niepokojem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":7734,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8621"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8621"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8621\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8628,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8621\/revisions\/8628"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7734"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8621"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8621"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8621"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}