Boris Johnson, polityczny swawolny Dyzio, aktualnie premier Wielkiej Brytanii, zarzeka\u0142 si\u0119, \u017ce raczej umrze w rowie, ni\u017c pozwoli odroczy\u0107 termin wyj\u015bcia Zjednoczonego Kr\u00f3lestwa z Unii Europejskiej poza 31 pa\u017adziernika 2019 r. I w\u0142a\u015bnie odroczy\u0142.
\n
\nWyst\u0105pi\u0142 o to, cho\u0107 oczywi\u015bcie niech\u0119tnie, sam Johnson. Nie chcia\u0142, ale musia\u0142, bo nie m\u00f3g\u0142 obej\u015b\u0107 prawa. Unia zgodzi\u0142a si\u0119 na odroczenie terminu do 31 stycznia 2020 r. Mimo to nic nie wskazuje, aby mia\u0142 si\u0119 k\u0142a\u015b\u0107 do rowu. Usi\u0142uje zwali\u0107 win\u0119 na „dysfunkcjonalny” parlament, a zarazem uzyska\u0142 od tego samego parlamentu zgod\u0119 na przyspieszone wybory. <\/p>\n
Tylko \u017ce wybory w grudniu to aberracja i ze wzgl\u0119du na pogod\u0119, i ze wzgl\u0119du na „Merry Christmas”. No i kolejne wielkie ryzyko, bo Johnson nie mo\u017ce mie\u0107 pewno\u015bci, \u017ce wygra. Corbyn i inni liderzy te\u017c zreszt\u0105 nie. To oznacza, \u017ce wybory wcale nie musz\u0105 rozwi\u0105za\u0107 problemu, a mog\u0105 prowadzi\u0107 do drugiego referendum o brexicie, kt\u00f3rego Johnson absolutnie nie chce. <\/p>\n
Zostawmy arkana polityki brytyjskiej. Ale nie by\u0142oby tej dramy ci\u0105gn\u0105cej si\u0119 ju\u017c ponad trzy lata, gdyby nie kalkulacja poprzednika Borisa na stanowisku premiera – torysa Davida Camerona. Kalkulowa\u0142, \u017ce obietnica rozpisania referendum w sprawie wyj\u015bcia z Unii uspokoi antyeuropejsk\u0105 frakcj\u0119 w jego partii, i zak\u0142ada\u0142, \u017ce referendum wygraj\u0105 zwolennicy pozostania w UE.<\/p>\n
Dzi\u015b kaja si\u0119, cho\u0107 umiarkowanie, w swej ksi\u0105\u017cce „For the Record”. Pisze, \u017ce najbardziej \u017ca\u0142uje, \u017ce ob\u00f3z za pozostaniem przegra\u0142. Aha! Czyli mniej \u017ca\u0142uje samej decyzji, kt\u00f3ra jak granat wybuch\u0142a mu w r\u0119kach, uruchamiaj\u0105c si\u0142y dezintegracyjne i dziel\u0105c w rezultacie spo\u0142ecze\u0144stwo tak g\u0142\u0119boko, jak nigdy dot\u0105d w nowszej historii Wielkiej Brytanii (za wyj\u015bciem z UE by\u0142o nieca\u0142e cztery procent wi\u0119cej g\u0142osuj\u0105cych, 1,26 mln). <\/p>\n
Jakie skutki przyniesie polityczna \u0142obuzerka Camerona i Johnsona, dopiero si\u0119 oka\u017ce. Na razie obserwujemy teatr polityczny, chwilami zamieniaj\u0105cy si\u0119 w tragifars\u0119. W rzeczywisto\u015bci nie ma z czego drwi\u0107 ani si\u0119 \u015bmia\u0107. M\u00f3wimy o kryzysie rozdzieraj\u0105cym kolebk\u0119 demokracji parlamentarnej.<\/p>\n
Demokracja w Wielkiej Brytanii prawdopodobnie si\u0119 obroni, cho\u0107 cena mo\u017ce by\u0107 wysoka. Johnson mo\u017ce by\u0107 ostatnim premierem Zjednoczonego Kr\u00f3lestwa. Wtedy przejdzie do historii w nies\u0142awie gorszej ni\u017c Cameron. Najpierw Brytania utraci\u0142a imperium, teraz mo\u017ce si\u0119 rozpa\u015b\u0107 jako tw\u00f3r polityczny z\u0142o\u017cony z czterech segment\u00f3w, z kt\u00f3rych dwa, Szkocja i Irlandia P\u00f3\u0142nocna, g\u0142osowa\u0142y w wi\u0119kszo\u015bci przeciwko brexitowi.<\/p>\n
To wszystko dzieje si\u0119 pod has\u0142em uszanowania woli wi\u0119kszo\u015bci obywateli. Tylko \u017ce ta wi\u0119kszo\u015b\u0107 mog\u0142a si\u0119 pomyli\u0107, a racj\u0119 mo\u017ce mie\u0107 mniejszo\u015b\u0107. Co wtedy? Czy liderzy, kt\u00f3rzy rozhu\u015btali spo\u0142ecze\u0144stwa i pa\u0144stwa, po\u0142o\u017c\u0105 si\u0119 „do rowu”, czyli wezm\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 za katastrof\u0119, jak\u0105 spowodowali? Nie, raczej wywo\u0142aj\u0105 kolejne konflikty albo na\u0142o\u017c\u0105 mask\u0119 jednoczycieli, proponuj\u0105cych dialog i pojednanie. Dlatego czasy zrobi\u0142y si\u0119 tak niebezpieczne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Czasy zrobi\u0142y si\u0119 niebezpieczne.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":9420,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9413"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9413"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9413\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9422,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9413\/revisions\/9422"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9420"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9413"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9413"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9413"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}