Z polskiego \u017cycia wzi\u0119te. Na grobie nacjonalisty Eligiusza Niewiadomskiego pojawi\u0142 si\u0119 wieniec dedykowany mu za „czyn bohaterski”. Tym czynem, jak si\u0119 domy\u015blamy, bo na wszelki wypadek nie nazwano rzeczy po imieniu, by\u0142o zabicie pierwszego demokratycznie wybranego prezydenta odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej prof. Gabriela Narutowicza. Niewiadomski zastrzeli\u0142 go w warszawskiej „Zach\u0119cie” na oczach publiczno\u015bci 16 grudnia 1922 r.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
O takich zbrodniach m\u00f3wi si\u0119 czasem, \u017ce to akty za\u0142o\u017cycielskie jakiego\u015b rozdzia\u0142u historii. Po\u0142o\u017cy\u0142a si\u0119 g\u0142\u0119bokim cieniem na dziejach II RP. Jedyn\u0105 „win\u0105” Narutowicza by\u0142o to, \u017ce wybrano go na prezydenta m.in. g\u0142osami pos\u0142\u00f3w reprezentuj\u0105cych mniejszo\u015bci narodowe, w tym \u017cydowsk\u0105, kt\u00f3ra Pi\u0142sudskiego wita\u0142a chlebem i sol\u0105 jako naczelnika pa\u0144stwa.<\/p>\n\n\n\n
Polski nacjonalizm odrzuci\u0142 ide\u0119 pa\u0144stwa chroni\u0105cego bezpiecze\u0144stwo i prawa wszystkich jego obywateli bez wzgl\u0119du na ich narodowo\u015b\u0107. Zamordowanie Narutowicza przypiecz\u0119towa\u0142o ten akt nacjonalistycznej odmowy wobec Polski wielonarodowej i wielokulturowej, „jagiello\u0144skiej”. Polska mia\u0142a by\u0107 „piastowska”, taka jak u pocz\u0105tk\u00f3w pa\u0144stwowo\u015bci i w PRL.<\/p>\n\n\n\n
I oto dzi\u015b znalaz\u0142 si\u0119 w\u015br\u00f3d nas kto\u015b, kto sk\u0142adaj\u0105c wieniec z takim napisem, chcia\u0142 powiedzie\u0107, \u017ce zabijanie w imi\u0119 ideologii nacjonalistycznej jest dobre. Kto to by\u0142, pewno si\u0119 nie dowiemy, gdy\u017c zabrak\u0142o mu (im?) odwagi cywilnej, aby si\u0119 na szarfach podpisa\u0107 nazwiskiem lub nazw\u0105 organizacyjn\u0105, a nie chowa\u0107 za s\u0142owem „Polacy”.<\/p>\n\n\n\n
Ale czy to by\u0142 pierwszy raz? Czy mo\u017ce taki wieniec pojawi\u0142 si\u0119 ju\u017c wcze\u015bniej, a je\u015bli tak, to kiedy, przed czy ju\u017c po zwyci\u0119stwie Kaczy\u0144skiego w 2015 r.? Ta nieszcz\u0119sna dla demokracji w Polsce data jest cezur\u0105, bo pod rz\u0105dami Kaczy\u0144skiego w marszach nacjonalist\u00f3w bior\u0105 udzia\u0142 dygnitarze w\u0142adzy, co pozwala im czu\u0107 si\u0119 docenionymi przez kontynuator\u00f3w endecji i ONR. Jest ONR-u spadkobierc\u0105 Partia (komunistyczna) – pisa\u0142 Czes\u0142aw Mi\u0142osz, znienawidzony i przez prawic\u0119, i przez aktyw PZPR.<\/p>\n\n\n\n
To nikczemno\u015b\u0107 i prowokacja polityczna, aby zab\u00f3jstwo Narutowicza nazywa\u0107 aktem bohaterskim! To by\u0142 akt terroryzmu politycznego, kt\u00f3ry zwiastowa\u0142 g\u0142\u0119boki, zapiek\u0142y i nieko\u0144cz\u0105cy si\u0119 konflikt dw\u00f3ch oboz\u00f3w politycznych: pi\u0142sudczykowsko-sanacyjnego z endeckim, do kt\u00f3rego pod koniec II RP do\u0142\u0105czy\u0142a faszyzuj\u0105ca i antysemicka skrajna prawica. Konflikt, kt\u00f3ry odezwa\u0142 si\u0119 z now\u0105 moc\u0105 po doj\u015bciu do w\u0142adzy „zjednoczonej prawicy” i spolaryzowa\u0142 spo\u0142ecze\u0144stwo, podobnie jak w okresie mi\u0119dzywojennym dzieli\u0142y opini\u0119 publiczn\u0105 zamordowanie Narutowicza, zamach majowy 1926 czy wi\u0119zienie w Berezie.<\/p>\n\n\n\n
Czczenie pami\u0119ci o zab\u00f3jcy prezydenta wolnej Polski jest polityczn\u0105 i moraln\u0105 patologi\u0105. By\u0142o ni\u0105 przed wojn\u0105 i jest dzisiaj. Trudno sobie wyobrazi\u0107, by w Ameryce sk\u0142adano wie\u0144ce dzi\u0119kczynne na grobie zab\u00f3jcy prezydenta Lincolna. Lub na grobie zab\u00f3jcy prezydenta Kennedy’ego. Nie! Morderstwo prezydenta Narutowicza by\u0142o godn\u0105 pot\u0119pienia, odra\u017caj\u0105c\u0105, fanatyczn\u0105 zbrodni\u0105 na nim i metaforycznie na m\u0142odej polskiej demokracji, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie jemu przekaza\u0142a urz\u0105d g\u0142owy pa\u0144stwa polskiego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
To nikczemno\u015b\u0107 i prowokacja polityczna, aby zab\u00f3jstwo Narutowicza nazywa\u0107 aktem bohaterskim.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":9680,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9676"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9676"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9676\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9682,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9676\/revisions\/9682"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9680"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9676"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9676"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9676"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}