Najbardziej po\u017c\u0105dany jest ten, w kt\u00f3rym Andrzej Duda przegrywa z kandydatk\u0105 Koalicji Obywatelskiej Ma\u0142gorzat\u0105 Kidaw\u0105-B\u0142o\u0144sk\u0105. W\u00f3wczas w r\u0119kach KO, wci\u0105\u017c najwi\u0119kszej demokratycznej partii opozycyjnej, by\u0142by i Senat, i urz\u0105d prezydencki.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Przerwa\u0142oby to przekszta\u0142canie Polski w katolickie pa\u0144stwo narodu polskiego, w kt\u00f3rym opozycja, mniejszo\u015bci narodowe, niepasuj\u0105ce PiS-owi i klerowi rzymskokatolickiemu spo\u0142eczno\u015bci nie mog\u0105 si\u0119 czu\u0107 bezpiecznie i korzysta\u0107 z r\u00f3wnych praw obywatelskich. To jest stawka w polskiej polityce od momentu przej\u0119cia w\u0142adzy przez Kaczy\u0144skiego.<\/p>\n\n\n\n
Wariantem, ale politycznie s\u0142abszym, tego pozytywnego scenariusza by\u0142aby wygrana Szymona Ho\u0142owni. Oczywi\u015bcie przy za\u0142o\u017ceniu, \u017ce Ho\u0142ownia, pozbawiony dzi\u015b realnego zaplecza politycznego, potrafi\u0142by by\u0107 prezydentem niezale\u017cnym od nacisk\u00f3w i szanta\u017cy, a zarazem naprawd\u0119 stoj\u0105cym na stra\u017cy konstytucji, demokratycznego pa\u0144stwa prawa i naszych sojuszy z Zachodem. Ho\u0142ownia wydaje si\u0119 kreacj\u0105 tzw. symetryst\u00f3w, wykorzystuj\u0105cych znu\u017cenie tradycyjn\u0105 polityk\u0105 wielopartyjn\u0105 i szukaj\u0105cych alternatywy w ruchach i liderach obywatelskich. No dobrze, ale jak kto\u015b pozbawiony nie tylko zaplecza, ale i jakiegokolwiek do\u015bwiadczenia pa\u0144stwowego mo\u017ce sprosta\u0107 tym oczekiwaniom i obowi\u0105zkom? To niemo\u017cliwe, chyba \u017ce nie wszystko wiemy o „projekcie Ho\u0142ownia”.<\/p>\n\n\n\n
Jest jeszcze wariant „Kosiniak-Kamysz”. Ale nie samodzielnie, tylko w porozumieniu z KO, co wymaga\u0142oby ponadprzeci\u0119tnej dojrza\u0142o\u015bci politycznej po stronie PO i PSL.<\/p>\n\n\n\n
Czwarty scenariusz to kontynuacja dudzizmu. Co by oznacza\u0142, wszyscy wiemy. I nie jest to wiedza radosna.<\/p>\n\n\n\n
Pi\u0105ty i sz\u00f3sty scenariusz to fantasmagorie polityczne. Czyli zaj\u0119cie urz\u0119du prezydenckiego przez kandydata skrajnej prawicy (Bosak) lub neosocjalistycznej lewicy (Zandberg). W najbli\u017cszych wyborach to niemo\u017cliwe, chyba \u017ce drog\u0105 zamachu stanu.<\/p>\n\n\n\n
Najwi\u0119ksz\u0105 przeszkod\u0105 na drodze do wygranej Kidawy-B\u0142o\u0144skiej jest brak wiary w jej zwyci\u0119stwo w jej w\u0142asnym \u015brodowisku politycznym i szerzej, w niepisowskim elektoracie. Mimo \u017ce wci\u0105\u017c ma najlepsze prognozy sonda\u017cowe. Towarzyszy temu zm\u0119czenie Platform\u0105 i w Platformie oraz wspomniane ju\u017c nieco histeryczne poszukiwanie alternatywy: nowej twarzy, nowej si\u0142y spo\u0142ecznej. Takie nastawienie generuje zwykle tzw. samospe\u0142niaj\u0105ce si\u0119 przepowiednie: je\u015bli nikt nie wierzy, \u017ce X mo\u017ce wygra\u0107, to X nie wygra, bo jego zwolennicy nie p\u00f3jd\u0105 g\u0142osowa\u0107 albo zag\u0142osuj\u0105 dla \u017cartu, z przekory, na kogo\u015b innego.<\/p>\n\n\n\n
Ile razy trzeba powtarza\u0107, \u017ce wybory prezydenckie 2020 nie s\u0105 zwyczajnymi kolejnymi wyborami prezydenckimi, tak jak nie by\u0142y nimi niedawne wybory parlamentarne? Od 2015 r. mocuj\u0105 si\u0119 w Polsce dwie r\u00f3\u017cne jej wizje, pisowska i demokratyczno-obywatelska. Pisowska s\u0142abnie, demokratyczna, po wygranej w Senacie, ma lepsze widoki na przysz\u0142o\u015b\u0107, ale \u017cadnej pewno\u015bci, \u017ce przysz\u0142o\u015b\u0107 nale\u017cy do niej.<\/p>\n\n\n\n
Wyb\u00f3r mi\u0119dzy wizjami Polski to wi\u0119cej ni\u017c wyb\u00f3r mi\u0119dzy tym czy innym kandydatem na zasadzie: pewnie przegra, ale mi si\u0119 podoba, reszta mnie nie interesuje. Wszystko, tylko nie to! Chodzi o wystawienie kandydata, kt\u00f3ry nie ma si\u0119 podoba\u0107, tylko wygra\u0107 z Dud\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wyb\u00f3r mi\u0119dzy wizjami Polski to wi\u0119cej ni\u017c wyb\u00f3r mi\u0119dzy tym czy innym kandydatem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":9740,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9736"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9736"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9736\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9739,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9736\/revisions\/9739"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9740"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9736"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9736"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9736"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}