Dzi\u015b na koncercie muzyki ukrai\u0144skiej w wykonaniu Polskiej Orkiestry Radiowej pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy przypomina\u0142am sobie dawne wra\u017cenia z moich lwowskich wizyt.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
By\u0142am tam par\u0119 razy, gdy rozkr\u0119ca\u0142 si\u0119 festiwal muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej Kontrasty (do wojny wci\u0105\u017c si\u0119 odbywa\u0142). To by\u0142a po\u0142owa lat 90., odwiedzi\u0142am w\u00f3wczas Lw\u00f3w i w og\u00f3le Ukrain\u0119 po raz pierwszy, a o wsp\u00f3\u0142czesnej muzyce ukrai\u0144skiej nie mia\u0142am poj\u0119cia, bo na Warszawskich Jesieniach jej si\u0119 nie gra\u0142o. Wyj\u0105wszy Sylwestrowa, ale jego akurat zacz\u0119to gra\u0107 jeszcze za czas\u00f3w sowieckich jako jednego z sowieckich dysydent\u00f3w. O tym, co muzycznie dzieje si\u0119 i dzia\u0142o na Ukrainie, mia\u0142am si\u0119 dowiedzie\u0107 w\u0142a\u015bnie wtedy – i si\u0119 zachwyci\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Atmosfera muzyki tworzonej u naszego wschodniego s\u0105siada od razu mi si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0142a z atmosfer\u0105 \u00f3wczesnego, zaniedbanego jeszcze Lwowa: pe\u0142n\u0105 melancholii, a zarazem ciep\u0142a. Nostalgia. Tak sobie my\u015bl\u0119, \u017ce \u015bwietnie by ta muzyka pasowa\u0142a do pozna\u0144skiego festiwalu o tej nazwie, ale nikt chyba jeszcze organizatorom tego nie podpowiedzia\u0142. Dzi\u015b pos\u0142uchali\u015bmy r\u00f3\u017cnych odcieni tej nostalgii.<\/p>\n\n\n\n
Na pocz\u0105tek oczywi\u015bcie Melodia<\/em> Myros\u0142awa Skoryka. U\u015bmiechn\u0105\u0107 si\u0119 tylko gorzko mo\u017cna, \u017ce film, do kt\u00f3rego powsta\u0142a, by\u0142 sowieck\u0105 propagand\u00f3wk\u0105 o wojennym dramacie kobiety-komunistki, kt\u00f3rej m\u0105\u017c i dzieci staj\u0105 si\u0119 banderowcami z UPA…<\/p>\n\n\n\n Przepi\u0119kna jest Skarga ciernia<\/em> Jurija \u0141aniuka, wybitnego lwowskiego kompozytora i wiolonczelisty (rocznik 1957), profesora tamtejszego konserwatorium. To utw\u00f3r, kt\u00f3ry pozna\u0142am w\u0142a\u015bnie w latach 90., znalaz\u0142 si\u0119 te\u017c na p\u0142ycie po\u015bwi\u0119conej jego tw\u00f3rczo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 wyda\u0142 wtedy DUX. Zadedykowany jest Oldze Pasiecznik i mo\u017cna go pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a> – specjalnie wrzucam nagranie z tekstem pod spodem, w oryginale i w angielskim t\u0142umaczeniu, \u017ceby by\u0142o wiadomo, o czym jest ta delikatna, wyrafinowana muzyka. O ile w nastroju jest mo\u017ce bliska tzw. nowego romantyzmu, to brzmienia s\u0105 tu tkane z wielk\u0105 subtelno\u015bci\u0105, a solistka pi\u0119knie si\u0119 w nie wtapia.<\/p>\n\n\n\n Zabawne, \u017ce Hymn samotno\u015bci<\/em> do s\u0142\u00f3w Haliny Po\u015bwiatowskiej autorstwa m\u0142odszego o pokolenie O\u0142eksandra Szymki (kt\u00f3ry studiowa\u0142 m.in. u Aleksandra Lasonia w Katowicach) by\u0142 o wiele bardziej w gatunku nowego romantyzmu w\u0142a\u015bnie. Tu solistk\u0105 by\u0142a Agata Zubel, jednak nag\u0142o\u015bnienie zniekszta\u0142ca\u0142o g\u0142os solistki, kt\u00f3ra ma tu zreszt\u0105 trudne zadanie \u015bpiewania w obr\u0119bie niemal trzech oktaw. Dla odmiany tutaj<\/a> inne wykonanie.<\/p>\n\n\n\n I na koniec rzecz bardziej klasyczna: II Symfonia<\/em> Lewka Rewuckiego, ale w zrekonstruowanej pierwotnej wersji. Kompozytor bowiem w czasach stalinowskich „wyg\u0142adzi\u0142” j\u0105 w kierunku socrealistycznym. Pierwotnie – jak si\u0119 przekonali\u015bmy – by\u0142a o wiele barwniejsza, z instrumentacj\u0105 o impresjonistycznej lekko\u015bci, a zarazem przyj\u0119ciu kolorytu u\u017cytych melodii ludowych, harmonizowanych o wiele \u0142agodniej ni\u017c czyni\u0142 to np. Bart\u00f3k. To muzyka, kt\u00f3rej przyjemnie si\u0119 s\u0142ucha. Ciekawe, \u017ce na YouTube mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 obu wersji: ta z „poprawion\u0105” instrumentacj\u0105 jest tutaj<\/a>, a zrekonstruowana pierwotna – tutaj<\/a>.<\/p>\n\n\n\n