Podobno pomys\u0142 by\u0142 oddolny: to muzycy Sinfonii Varsovii chcieli zagra\u0107 charytatywny koncert. To zreszt\u0105 by\u0142o s\u0142ycha\u0107 – dali z siebie wszystko, do czego przyczyni\u0142 si\u0119 te\u017c dyrygent.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Yaroslav Shemet urodzi\u0142 si\u0119 w Charkowie, studiowa\u0142 w Poznaniu i Wiedniu. Ma zaledwie 26 lat, a ju\u017c wyk\u0142ada dyrygentur\u0119 na pozna\u0144skiej uczelni (jako najm\u0142odszy w historii uczelni pedagog w tej dziedzinie), jest szefem muzycznym orkiestry Filharmonii \u015al\u0105skiej, w poprzednim sezonie sta\u0142 te\u017c na czele orkiestry Filharmonii Lwowskiej, wsp\u00f3\u0142pracuje z operami w Odessie czy Bytomiu, dyryguje na ca\u0142ym \u015bwiecie od Szanghaju po Bayreuth. A\u017c trudno uwierzy\u0107. Ale te\u017c trudno si\u0119 dziwi\u0107 obserwuj\u0105c go na scenie. Bardzo wyrazisty, o plastycznych gestach, wszystko ma znakomicie przemy\u015blane. <\/p>\n\n\n\n
Wiecz\u00f3r w Muzeum Polin rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 jednak odtworzonym z nagraniem z berli\u0144skiego koncertu w Schloss Bellevue, gdzie Walentyn Sylwestrow gra\u0142 muzyk\u0119 skomponowan\u0105 przez siebie podczas swojego exodusu z Kijowa przez Polsk\u0119 do Niemiec. Ta muzyka nie r\u00f3\u017cni si\u0119 nijak od tego, co pisa\u0142 wcze\u015bniej – \u0142agodna, s\u0142odka, na granicy kiczu, co jednak robi wra\u017cenie zwa\u017cywszy okoliczno\u015bci, w jakich si\u0119 rodzi\u0142a. Mo\u017cna jej pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Program koncertu mia\u0142 swoje znaczenie: Valse triste<\/em> Sibeliusa – bo smutek, VII Symfonia „Niedoko\u0144czona”<\/em> Schuberta – bo gra\u0142a j\u0105 orkiestra w warszawskim getcie, VII Symfonia<\/em> Beethovena – bo zesp\u00f3\u0142 j\u0105 po prostu lubi, a Modlitwa za Ukrain\u0119<\/em> Sylwestrowa (pierwsze wykonanie opracowania orkiestrowego, dokonanego przez Eduarda Resatscha) – wiadomo, dlaczego.<\/p>\n\n\n\n Mog\u0142am sobie por\u00f3wna\u0107 wykonanie VII Symfonii<\/em> z tym, kt\u00f3re niedawno s\u0142ysza\u0142am w FN, r\u00f3wnie\u017c z m\u0142odym dyrygentem, ale musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce to wykonanie by\u0142o o wiele lepsze. Pi\u0119knie dzi\u015b brzmi\u0105 sinfoniowe d\u0119te. Shemet zastosowa\u0142 ten sam uk\u0142ad, co Tomasiewicz: po\u0142\u0105czenie cz\u0119\u015bci pierwszej z drug\u0105, a trzeciej z czwart\u0105, natomiast dzi\u015b przerwa mi\u0119dzy drug\u0105 i trzeci\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 wype\u0142ni\u0142a si\u0119 brawami – publiczno\u015b\u0107 by\u0142a mniej wyrobiona.<\/p>\n\n\n\n S\u0142uchaj\u0105c Modlitwy za Ukrain\u0119<\/em> my\u015bla\u0142am sobie o Sylwestrowie, wspominaj\u0105c ciekawe, acz nie\u0142atwe spotkanie z nim w Poznaniu<\/a>, kt\u00f3re mia\u0142am okazj\u0119 prowadzi\u0107, i zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad nim i jego muzyk\u0105. Modlitwa<\/em> jest pierwotnie przeznaczona na ch\u00f3r<\/a> i coraz bardziej przypomina mi p\u00f3\u017an\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 ch\u00f3raln\u0105 G\u00f3reckiego. O ile charaktery kompozytor\u00f3w by\u0142y skrajnie odmienne – G\u00f3recki mia\u0142 temperament choleryka, Sylwestrow jest mi\u0142y i \u0142agodny – to \u0142\u0105czy ich utwory modlitewne skupienie. G\u00f3recki umia\u0142 rozci\u0105ga\u0107 czas, Sylwestrow te\u017c to robi, cho\u0107 troch\u0119 inaczej.<\/p>\n\n\n\n Na bis muzycy powt\u00f3rzyli Valse triste<\/em>, ale Shemet poprowadzi\u0142 go troch\u0119 inaczej, bardziej kontrastuj\u0105c cz\u0119\u015bci: w pewnym momencie ta muzyka wychodzi z odr\u0119twienia smutkiem i zaczyna \u017cy\u0107, wirowa\u0107, mo\u017ce na skutek wspomnienia? Ale szybko na koniec zn\u00f3w si\u0119 zapada. To by\u0142o naprawd\u0119 wzruszaj\u0105ce i stojak by\u0142 ca\u0142kowicie zas\u0142u\u017cony.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Podobno pomys\u0142 by\u0142 oddolny: to muzycy Sinfonii Varsovii chcieli zagra\u0107 charytatywny koncert. To zreszt\u0105 by\u0142o s\u0142ycha\u0107 – dali z siebie wszystko, do czego przyczyni\u0142 si\u0119 te\u017c dyrygent.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10031"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10031"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10031\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10033,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10031\/revisions\/10033"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10031"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10031"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10031"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}