Orkiestra Filharmonii Krakowskiej od dawna nie mia\u0142a szcz\u0119\u015bcia do szef\u00f3w muzycznych. Od tego sezonu obj\u0105\u0142 j\u0105 Alexander Humala, swego czasu asystent Alexandra Liebreicha w NOSPR – i chyba w ko\u0144cu znalaz\u0142a si\u0119 w dobrych r\u0119kach.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Niewiele jeszcze da\u0142o si\u0119 z zespo\u0142em zrobi\u0107, ale potrzeba wiele pracy. S\u0142ycha\u0107 ju\u017c jednak, \u017ce jest na dobrej drodze, Mo\u017ce najmniej by\u0142o s\u0142ycha\u0107 w Preludiach<\/em> Liszta, niespecjalnie zachwyci\u0142a te\u017c IV Symfonia „Koncertuj\u0105ca”<\/em> Szymanowskiego. Zw\u0142aszcza \u017ce Tymoteusz Bies, kt\u00f3ry gra\u0142 parti\u0119 solow\u0105, mimo \u017ce jest zwyci\u0119zc\u0105 Konkursu im. Szymanowskiego z 2018 r., nie bardzo mi pasowa\u0142 do tego utworu. To dobry pianista, sprawny technicznie i z wyobra\u017ani\u0105 muzyczn\u0105, ale do Szymanowskiego potrzeba czego\u015b wi\u0119cej – fantazyjno\u015bci, rozmarzenia, kapry\u015bno\u015bci. Fina\u0142 symfonii powinien za\u015b by\u0107 szalonym, \u017cywio\u0142owym oberkiem, a nie do ko\u0144ca to wysz\u0142o. Na bis pianista zagra\u0142 Impromptu Ges-dur<\/em> Schuberta – bardzo \u0142adnie. Czytam, \u017ce tworzy te\u017c muzyk\u0119 filmow\u0105 – wszechstronna posta\u0107.<\/p>\n\n\n\n Orkiestra jednak ca\u0142kowicie si\u0119 zrehabilitowa\u0142a w drugiej cz\u0119\u015bci, kt\u00f3r\u0105 wype\u0142ni\u0142a II Symfonia<\/em> Charlesa Ivesa. Kompozytor pisa\u0142 j\u0105 jako m\u0142ody, dwudziestokilkuletni ch\u0142opak na pocz\u0105tku XX w., wi\u0119c jest jeszcze „nie\u015bmia\u0142a” i tylko ko\u0144c\u00f3wka, a zw\u0142aszcza ostatni, przekorny dysonansowy akord zwiastuje nam wielkiego ekscentryka, kt\u00f3rego znamy. Utw\u00f3r zaczyna si\u0119 quasi romantycznie, ale zaraz pojawia si\u0119 element, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c b\u0119dzie w przysz\u0142o\u015bci cz\u0119sto powraca\u0142: cytaty. Mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 fragmenty temat\u00f3w z Inwencji trzyg\u0142osowej f-mol<\/em>l Bacha, z III Symfonii<\/em> Brahmsa, a nawet g\u0142\u00f3wny motyw V Symfonii<\/em> Beethovena (kt\u00f3ry po latach powr\u00f3ci w fortemianowej Sonacie Concord<\/em>); rozbrzmiewa te\u017c motyw, kt\u00f3ry kojarzy si\u0119 z IX Symfoni\u0105 „Z Nowego \u015awiata”<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka, cho\u0107 w\u0105tpi\u0119, czy m\u0142ody Ives mia\u0142 okazj\u0119 j\u0105 us\u0142ysze\u0107 – kilka lat wcze\u015bniej mia\u0142a prawykonanie w Nowym Jorku, ale on mieszka\u0142 w\u00f3wczas w New Haven. W kolejnych cz\u0119\u015bciach zaczynaj\u0105 si\u0119 pojawia\u0107 motywy, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 w jego tw\u00f3rczo\u015bci jeszcze cz\u0119stsze: z popularnych piosenek ameryka\u0144skich. Mo\u017cna tam si\u0119 dos\u0142ucha\u0107 kr\u00f3ciutkich cytat\u00f3w z Columbia the Gem of the Ocean<\/em>, America the Beautiful<\/em>, Camptown Races<\/em>, a tak\u017ce angielskiej Long, Long Ago<\/em> (popularnej jednak r\u00f3wnie\u017c w Stanach). Zapewne cytat\u00f3w jest jeszcze wi\u0119cej. Ostatnie kilka minut to ju\u017c szale\u0144stwo, kt\u00f3re oddaje to, co Ives i jego ojciec kapelmistrz wojskowy lubili szczeg\u00f3lnie: efekt, gdy par\u0119 orkiestr wojskowych spotka si\u0119 na ulicy. Ca\u0142ej symfonii mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Nad wykonaniem takiej muzyki trzeba si\u0119 porz\u0105dnie napracowa\u0107 i s\u0142ycha\u0107 by\u0142o, \u017ce dyrygent t\u0119 prac\u0119 wykona\u0142, a orkiestrze te\u017c zale\u017ca\u0142o. Trzymam kciuki za ich dalsz\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Orkiestra Filharmonii Krakowskiej od dawna nie mia\u0142a szcz\u0119\u015bcia do szef\u00f3w muzycznych. Od tego sezonu obj\u0105\u0142 j\u0105 Alexander Humala, swego czasu asystent Alexandra Liebreicha w NOSPR – i chyba w ko\u0144cu znalaz\u0142a si\u0119 w dobrych r\u0119kach.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10053"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10053"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10053\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10054,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10053\/revisions\/10054"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10053"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10053"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10053"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}