Co wiecz\u00f3r s\u0142uchamy na tym festiwalu fragment\u00f3w Lamentacji\nJeremiasza w r\u00f3\u017cnych opracowaniach \u2013 s\u0105 one cz\u0119\u015bci\u0105 Ciemnych Jutrzni, przemieszane\nz fragmentami ewangelii.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tekst dzisiejszego programu Huelgas Ensemble sk\u0142ada\u0142 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie z Lamentacji Jeremiasza<\/em> \u2013 dzie\u0142a wielkiego Orlanda di Lasso w trzech cz\u0119\u015bciach, ka\u017cda z nich przeznaczona na kolejny dzie\u0144 Triduum Paschalnego. A \u017ce jest to tekst mocny i m\u00f3wi\u0105cy o upadku miasta, muzycy postanowili (a konkretnie szef, Paul van Nevel) po\u015bwi\u0119ci\u0107 ten koncert narodowi ukrai\u0144skiemu.<\/p>\n\n\n\n Tylko czy do ko\u0144ca s\u0142usznie? Fakt, wiele sformu\u0142owa\u0144 sprawia\nwra\u017cenie bole\u015bnie aktualnych. \u201eAch, jak\u017ce zosta\u0142o samotne miasto tak ludne (\u2026)\nnikt jej nie pociesza spo\u015br\u00f3d wszystkich przyjaci\u00f3\u0142, zdradzili j\u0105 wszyscy\nnajbli\u017csi i stali si\u0119 jej wrogami\u201d. \u201e\u2026nar\u00f3d wpad\u0142 w r\u0119ce wroga i nikt mu nie\npom\u00f3g\u0142, ciemi\u0119\u017ccy patrz\u0105c szydzili z jej zniszczenia\u201d. \u201e(\u2026) Pan (\u2026) nie cofn\u0105\u0142\nr\u0119ki przed zniszczeniem, przedmurze i mur pogr\u0105\u017cy\u0142 w \u017ca\u0142obie\u201d, \u201eBramy run\u0119\u0142y na\nziemi\u0119, po\u0142ama\u0142, pokruszy\u0142 zawory, jej kr\u00f3l i ksi\u0105\u017c\u0119ta u pogan, nie ma ju\u017c\nPrawa\u201d. I jeszcze: \u201eDziedziczny nasz dzia\u0142 przypad\u0142 obcym, cudzoziemcom \u2013 nasze\ndomostwa. Sieroty, nie mamy ju\u017c ojca, a matki nasze jak wdowy. W\u0142asn\u0105 wod\u0119 za\nsrebro pijemy, za w\u0142asne drzewo p\u0142acimy. P\u0119dz\u0105 nas z jarzmem na szyi, ustajemy,\na nie ma wytchnienia\u201d.<\/p>\n\n\n\n Jednak w tych lamentacjach jest jeszcze jeden element: stwierdzenie, i\u017c upadek Jerozolimy by\u0142 kar\u0105. Wedle Jeremiasza \u201eci\u0119\u017cko zgrzeszy\u0142a, st\u0105d budzi odraz\u0119\u201d. Por\u00f3wnywana jest do ladacznicy. Za jakie grzechy karana jest dzi\u015b Ukraina? Za jeden grzech w mniemaniu Rosjan \u2013 \u017ce istnieje. Wiadomo, \u017ce to nie by\u0142o pa\u0144stwo idealne, niema\u0142o w nim by\u0142o korupcji. Ale w \u017caden spos\u00f3b nie zawini\u0142a tej wojnie, wi\u0119c s\u0142uchanie tych s\u0142\u00f3w w tym kontek\u015bcie by\u0142o bardzo przykre.<\/p>\n\n\n\n Natomiast sam koncert by\u0142 po prostu przepi\u0119kny. Zesp\u00f3\u0142 Paula\nvan Nevela ma w sobie perfekcyjno\u015b\u0107, ale zupe\u0142nie niewymuszon\u0105, naturaln\u0105. Gdy\nweszli\u015bmy do Dworu Artusa, spotka\u0142a nas niespodzianka: krzes\u0142a by\u0142y tym razem\nustawione wok\u00f3\u0142 wolnego pola w formie kwadratu. Zesp\u00f3\u0142 \u2013 dziesi\u0119cioosobowy, o\ndok\u0142adnie takim samym sk\u0142adzie jak par\u0119 dni temu The Tallis Scholars \u2013 stan\u0105\u0142 wewn\u0105trz\ntego kwadratu w k\u00f3\u0142ko. Pe\u0142ne skupienie i kontakt wzajemny. Inaczej ni\u017c brytyjscy\n\u015bpiewacy, Huelgas Ensemble nigdy nie forsuje dono\u015bnego d\u017awi\u0119ku, wszystko jest\nna ludzk\u0105 miar\u0119. Uwielbiam ich \u015bpiewanie.<\/p>\n\n\n\n Po po\u0142udniu by\u0142 koncert carillonowy, ale i na nim nie\nodeszli\u015bmy od tematyki pasyjnej \u2013 Ma\u0142gorzata Fiebig na instrumencie Ratusza\nG\u0142\u00f3wnego Miasta w sw\u00f3j Bachowski program w\u0142\u0105czy\u0142a r\u00f3wnie\u017c arie z Pasji\nMateuszowej<\/em>. Bardzo oryginalnie zabrzmia\u0142y \u2013 to w\u0142a\u015bciwie ca\u0142kiem inna\njako\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n Jutro, na koniec, ju\u017c tylko cieszymy si\u0119 muzyk\u0105\ninstrumentaln\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Co wiecz\u00f3r s\u0142uchamy na tym festiwalu fragment\u00f3w Lamentacji Jeremiasza w r\u00f3\u017cnych opracowaniach \u2013 s\u0105 one cz\u0119\u015bci\u0105 Ciemnych Jutrzni, przemieszane z fragmentami ewangelii.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10064"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10064"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10064\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10066,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10064\/revisions\/10066"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10064"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10064"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10064"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}