Najnowszy laureat Paszportu „Polityki” \u0141ukasz Borowicz, z kt\u00f3rym ostatnio robi\u0142am wywiad (polecam w najbli\u017cszym numerze), \u015bwietnie m\u00f3wi o muzyce, a \u017ce jest nie tylko dyrygentem, ale i kolekcjonerem p\u0142yt, ma jeszcze szersz\u0105 perspektyw\u0119. Si\u0142\u0105 rzeczy nie wszystko, co mi opowiedzia\u0142, wesz\u0142o do wywiadu, ale i w\u015br\u00f3d tego, co si\u0119 nie zmie\u015bci\u0142o, znalaz\u0142o si\u0119 wiele ciekawych rzeczy.<\/p>\n
Ostatni\u0105 jego pasj\u0105 jest wygrzebywanie z mrok\u00f3w niepami\u0119ci utwor\u00f3w zapomnianych, g\u0142\u00f3wnie polskich – bo kieruje Polsk\u0105 Orkiestr\u0105 Radiow\u0105 i jest szansa przynajmniej na zarejestrowanie archiwalne. Ale \u0141ukasz zwraca te\u017c uwag\u0119, \u017ce to jest w tej chwili szerszy trend, \u017ce na \u015bwiecie jest wr\u0119cz czas na muzyk\u0119 zapomnian\u0105. I uzasadnia to tak: „Teraz s\u0105 dobre czasy dla takich nagra\u0144 i poszukiwa\u0144, bo zachodnie miesi\u0119czniki, kt\u00f3re pisz\u0105 o p\u0142ytach, w pewnym momencie rozros\u0142y si\u0119 bardzo, poniewa\u017c by\u0142o du\u017co reklamodawc\u00f3w i rynek si\u0119 rozwija\u0142. I nagle teraz, kiedy rynek zaczyna pikowa\u0107 w d\u00f3\u0142, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce trzeba czym\u015b zape\u0142ni\u0107 szpalty. Dzi\u015b wi\u0119c cz\u0119sto s\u0105 na tych \u0142amach recenzowane p\u0142yty, kt\u00f3re kiedy\u015b by w og\u00f3le wypad\u0142y poza obieg po pierwszej selekcji”.<\/p>\n
Nie \u015bledz\u0119 tego a\u017c tak dok\u0142adnie, z zachodnimi magazynami mam kontakt sporadyczny, mo\u017ce PAK<\/strong> jako sta\u0142y czytelnik „Gramophone” potwierdzi ten trend. Ale zapewne co\u015b w tym jest. Tyle \u017ce dalej jest tak, \u017ce du\u017ce wytw\u00f3rnie wci\u0105\u017c obrabiaj\u0105 rzeczy znane, a te nieznane s\u0105 domen\u0105 ma\u0142ych; r\u00f3\u017cnica polega na tym, \u017ce jest wi\u0119ksza szansa na om\u00f3wienie tych ma\u0142ych.<\/p>\n A melomani s\u0105 r\u00f3\u017cni. Jedni s\u0105 jak in\u017cynier Mamo\u0144, lubi\u0105 te piosenki, kt\u00f3re ju\u017c znaj\u0105 – ale s\u0105 o wiele bardziej wyrafinowani, wi\u0119c musz\u0105 mie\u0107 r\u00f3\u017cne wykonania ulubionych utwor\u00f3w, by je por\u00f3wnywa\u0107. To swoj\u0105 drog\u0105 bywa zaj\u0119cie fascynuj\u0105ce; starsze pokolenia pami\u0119taj\u0105 audycje Jana Webera, w kt\u00f3rych obficie si\u0119 tym zajmowa\u0142.<\/p>\n S\u0105 jednak i tacy, kt\u00f3rzy szukaj\u0105 cymeli\u00f3w, i to w ka\u017cdej epoce – baroku, wczesnym klasycyzmie, romantyzmie, XX wieku. Ja te\u017c lubi\u0119 r\u00f3\u017cne ciekawe znaleziska. Bo i owszem, czasami to i owo bywa\u0142o s\u0142usznie zapomniane, ale czasem wystarcza\u0142o, \u017ce dzie\u0142o wyprzedza\u0142o epok\u0119, \u017ce by\u0142o inne, nie w gu\u015bcie publiczno\u015bci z czas\u00f3w kompozytora, a nawet i tej p\u00f3\u017aniejszej. Jeszcze np. Jan Kleczy\u0144ski, pianista, krytyk i badacz tw\u00f3rczo\u015bci Chopina (o 30 prawie lat od niego m\u0142odszy), potrafi\u0142 radzi\u0107 pianistom na temat Preludium a-moll<\/em> z cyklu Preludi\u00f3w<\/em> op. 28: „Nie gra\u0107, bo dziwaczne”. A jeszcze bywa\u0142o tak, \u017ce kto\u015b by\u0142 s\u0142aw\u0105 lokaln\u0105, a nie wypromowa\u0142 si\u0119 na \u015bwiat. Bywa\u0142o te\u017c odwrotnie: kto\u015b by\u0142 wielce popularny w swojej epoce (niekt\u00f3rzy tw\u00f3rcy operowi, jak np. Meyerbeer), a potem wyszed\u0142 z mody i s\u0142uch o nim zagin\u0105\u0142. No i wreszcie bywa\u0142a muzyka, kt\u00f3r\u0105 od razu skazano na nieistnienie. Ostatnio m\u00f3wili\u015bmy tu o entartete Musik<\/em> – ukazuje si\u0119 coraz wi\u0119cej p\u0142yt pod tym has\u0142em, w tym np. muzyka powsta\u0142a w obozie Theresienstadt – Terezinie, a jest to muzyka wybitna. To zreszt\u0105 osobny rozdzia\u0142, do kt\u00f3rego mo\u017ce kiedy\u015b wr\u00f3c\u0119.<\/p>\n W\u0142a\u015bnie takie p\u0142yty – je\u015bli ju\u017c co\u015b – przywo\u017c\u0119 z zagranicznych wypad\u00f3w, i zwykle s\u0105 to zdobycze na przecenach. Bo tak ju\u017c na pewno zostanie, nie ma co si\u0119 \u0142udzi\u0107, \u017ce wszyscy zaczn\u0105 si\u0119 podnieca\u0107 rzeczami zapomnianymi. To zawsze b\u0119dzie nisza, ale rosn\u0105ca. M\u00f3j kolega z „Ruchu Muzycznego” Kacper Miklaszewski je\u017adzi na festiwal cymeli\u00f3w pianistycznych w niemieckim Husum.\u00a0U nas w\u00a0Tarnowie powsta\u0142 kilkana\u015bcie lat temu Festiwal Muzyki Odnalezionej, dawno nie by\u0142am, ale wiem, \u017ce wci\u0105\u017c istnieje, zdaje si\u0119, \u017ce nawet si\u0119 rozr\u00f3s\u0142 na inne miasta.<\/p>\n A ja wczoraj te\u017c by\u0142am na koncercie muzyki odnalezionej. Koncert odby\u0142 si\u0119 na Zamku Kr\u00f3lewskim w nietypowym, a znakomitym sk\u0142adzie: Urszula Kryger – mezzosopran, Tomasz Strahl – wiolonczela, Tomasz Herbut – fortepian. Wszystkie wykonane pie\u015bni zosta\u0142y napisane w\u0142a\u015bnie na taki zestaw. W pierwszej cz\u0119\u015bci romantyczni Francuzi: Berlioz, Gounod, Offenbach, Franck, Massenet; w drugiej dwudziestowieczni Amerykanie – Ned Rorem i Andre Previn. To by\u0142a po prostu klasa, jako \u017ce ci muzycy j\u0105 gwarantuj\u0105, nawet je\u015bli niekt\u00f3re z pie\u015bni by\u0142y raczej ramotkowate. A po d\u0142ugiej i zas\u0142u\u017conej owacji publiczno\u015b\u0107 wychodzi\u0142a zadowolona nie tylko z tego, \u017ce wys\u0142ucha\u0142a muzyki pi\u0119knie wykonanej, ale i nieznanej. Przyjemnie bywa nie by\u0107 in\u017cynierem Mamoniem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Najnowszy laureat Paszportu „Polityki” \u0141ukasz Borowicz, z kt\u00f3rym ostatnio robi\u0142am wywiad (polecam w najbli\u017cszym numerze), \u015bwietnie m\u00f3wi o muzyce, a \u017ce jest nie tylko dyrygentem, ale i kolekcjonerem p\u0142yt, ma jeszcze szersz\u0105 perspektyw\u0119. Si\u0142\u0105 rzeczy nie wszystko, co mi opowiedzia\u0142, wesz\u0142o do wywiadu, ale i w\u015br\u00f3d tego, co si\u0119 nie zmie\u015bci\u0142o, znalaz\u0142o si\u0119 wiele ciekawych […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/101"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=101"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/101\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=101"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=101"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=101"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}