Ten tytu\u0142 to oczywi\u015bcie troch\u0119 \u017cart, ale faktem jest, \u017ce Karol Szymanowski na Ukrainie si\u0119 urodzi\u0142 i tam sp\u0119dzi\u0142 szcz\u0119\u015bliwe m\u0142ode lata.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wsp\u00f3lnota muzycznych intonacji – takie has\u0142o mia\u0142 koncert w Ursynowskim Centrum Kultury „Alternatywy”, kt\u00f3re odwiedzi\u0142am dzi\u015b pierwszy raz. S\u0105 tam dwie sale: wi\u0119ksza, „Szekspir”, na 332 miejsca, i mniejsza „Bareja” na 150 miejsc – koncert odby\u0142 si\u0119 w tej drugiej, kt\u00f3ra nawet ca\u0142kiem nie\u017ale brzmi.<\/p>\n\n\n\n
Wsp\u00f3lnota, o kt\u00f3rej mowa, bierze si\u0119, a raczej bra\u0142a, z koegzystowania na tych samych terenach w tym samym miejscu i czasie. Dok\u0142adnie w 1882 roku urodzi\u0142 si\u0119 w Tymosz\u00f3wce Szymanowski, a w Kijowie Kyry\u0142o Stecenko. O sze\u015b\u0107 lat m\u0142odszy by\u0142 Wasyl Barwi\u0144ski pochodz\u0105cy z Tarnopola. Na pomys\u0142 po\u0142\u0105czenia ich muzyki w jednym wieczorze wpad\u0142 Hubert Giziewski wsp\u00f3\u0142tworz\u0105cy akordeonowe Harmonium Duo. Pomys\u0142 ten wyr\u00f3s\u0142 z innego – by Szymanowskiego po\u0142\u0105czy\u0107 ze Strawi\u0144skim; oni te\u017c s\u0105 r\u00f3wnolatkami. Program mia\u0142 by\u0107 prezentowany w Moskwie. C\u00f3\u017c, jak powiedzia\u0142 artysta zapowiadaj\u0105c koncert, Strawi\u0144skiego jeszcze zd\u0105\u017c\u0105 w \u017cyciu pogra\u0107, a teraz chc\u0105 zapozna\u0107 publiczno\u015b\u0107 z nieznanymi dzie\u0142ami ukrai\u0144skimi, do wymienionych kompozytor\u00f3w do\u0142\u0105czaj\u0105c jeszcze Sylwestrowa i Skoryka.<\/p>\n\n\n\n
Sk\u0142ad wykonawczy by\u0142 oryginalny: dwa akordeony (Hubert Giziewski i Piotr Motyka), sopran (Ewa Leszczy\u0144ska) i taniec (Kamila Olesi\u0144ska). By\u0142y wi\u0119c utwory fortepianowe przeinstrumentowane na akordeony – ciekawie zabrzmia\u0142o pierwsze z m\u0142odzie\u0144czych Preludi\u00f3w<\/em> op. 1 (jakby grane na organach) czy mazurki. Duo zast\u0119powa\u0142o r\u00f3wnie\u017c parti\u0119 fortepianu towarzysz\u0105cego \u015bpiewowi. A co jaki\u015b czas w\u0142\u0105cza\u0142a si\u0119 tancerka. Tu musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce nie wszystko by\u0142o udane. Kamila Olesi\u0144ska wywodzi si\u0119 z flamenco i o ile niekt\u00f3re zastosowania tej stylistyki by\u0142y zabawne (jak po\u0142\u0105czenie flamenco z mazurem), to inne, w po\u0142\u0105czeniu z pie\u015bniami ukrai\u0144skimi, nie zawsze pasowa\u0142y. A propos mazura, wykonane na pocz\u0105tek cz\u0119\u015bci ukrai\u0144skiej Scherzo<\/em> z Suity ukrai\u0144skiej<\/em> jest przecie\u017c mazurkiem<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Ewa Leszczy\u0144ska pi\u0119knie za\u015bpiewa\u0142a zar\u00f3wno m\u0142odzie\u0144cze pie\u015bni Szymanowskiego, jak Pie\u015bni kurpiowskie<\/em> oraz trzy pie\u015bni Kyry\u0142a Stecenki i Barwi\u0144skiego – przy drugiej a\u017c ciarki po krzy\u017cu chodzi\u0142y. Po pie\u015bniach zabrzmia\u0142y jeszcze dwa mazurki Sylwestrowa, kt\u00f3re podobno kompozytor napisa\u0142 „do sztambucha” Romana Rewakowicza. Co\u015b ca\u0142kiem podobnego gra\u0142 swego czasu w Poznaniu – zw\u0142aszcza jeden z tych mazurk\u00f3w opiera si\u0119 na niemal dok\u0142adnym cytacie z Chopina. I na koniec zn\u00f3w Melodia<\/em> Skoryka. To pi\u0119kny utw\u00f3r i rzeczywi\u015bcie pasuje na dzi\u015b. Ale troch\u0119 mnie dra\u017cni, \u017ce nic innego si\u0119 jego nie gra. Dlatego przy tej okazji wrzucam jeden sympatyczny walczyk fortepianowy<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ten tytu\u0142 to oczywi\u015bcie troch\u0119 \u017cart, ale faktem jest, \u017ce Karol Szymanowski na Ukrainie si\u0119 urodzi\u0142 i tam sp\u0119dzi\u0142 szcz\u0119\u015bliwe m\u0142ode lata.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10139"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10139"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10139\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10140,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10139\/revisions\/10140"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10139"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10139"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10139"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}