{"id":1014,"date":"2011-06-27T00:51:24","date_gmt":"2011-06-26T22:51:24","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=1014"},"modified":"2011-06-27T00:52:11","modified_gmt":"2011-06-26T22:52:11","slug":"gruberova-bez-peruki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2011\/06\/27\/gruberova-bez-peruki\/","title":{"rendered":"Gruberova bez peruki"},"content":{"rendered":"

Roberto Devereux<\/em> to opera\u00a0rzadko wykonywana, poniewa\u017c niewiele jest g\u0142os\u00f3w mog\u0105cych sprosta\u0107 g\u0142\u00f3wnej partii kobiecej – brytyjskiej kr\u00f3lowej El\u017cbiety I Tudor. Posta\u0107 Kr\u00f3lowej-Dziewicy, silnej osobowo\u015bci i wybitnej monarchini, w literaturze, a ju\u017c zw\u0142aszcza operowej,\u00a0jest wr\u0119cz znienawidzona; Roberto<\/em> jest trzeci\u0105 oper\u0105 Donizettiego z jej udzia\u0142em i w ka\u017cdej wyst\u0119puje ona jako potworna, w\u015bciek\u0142a\u00a0wied\u017ama. Libretto Roberta<\/em> stoi na g\u0142owie: ani 70-letnia niemal El\u017cbieta nie romansowa\u0142a z Robertem, ani nie abdykowa\u0142a. Ale w operze zasada jest taka: im opowie\u015b\u0107 jest dalsza od prawdy historycznej, tym lepiej\u00a0si\u0119 nadaje na scen\u0119. Kwartet b\u0119d\u0105cy gordyjskim w\u0119z\u0142em intrygi, czyli El\u017cbieta, Robert, jego ukochana Sara i jej m\u0105\u017c Nottingham, to istny gejzer nami\u0119tno\u015bci. To musi sko\u0144czy\u0107 si\u0119 \u017ale – i o to w\u0142a\u015bnie chodzi.<\/p>\n

El\u017cbieta jest od lat koronn\u0105 rol\u0105 Edity Gruberovej. Artystka wykonywa\u0142a j\u0105 w bardzo r\u00f3\u017cnych realizacjach. 20 lat temu np. \u015bpiewa\u0142a tak<\/a>. Ju\u017c w tym spektaklu wida\u0107 motyw, kt\u00f3ry sobie widocznie ulubi\u0142a – zdzierania peruki w finale. Tu pozostaje z siwymi w\u0142osami, ale tutaj <\/a>(6 lat temu) – wr\u0119cz \u0142ysa. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce ta wizja zdominowa\u0142a m\u00f3j ogl\u0105d tej sceny i gdy ostatniego wieczoru Gruberova za\u015bpiewa\u0142a j\u0105 w Operze Narodowej, wci\u0105\u017c mia\u0142am j\u0105 przed oczami. Szkoda, \u017ce zacz\u0119\u0142a do nas przyje\u017cd\u017ca\u0107 tak p\u00f3\u017ano, \u017ce nie s\u0142yszeli\u015bmy tu na \u017cywo jej takiej, jak w 1990 r. (ja gdzie\u015b w zbli\u017conym czasie mia\u0142am to szcz\u0119\u015bcie, \u017ce s\u0142ysza\u0142am i widzia\u0142am j\u0105 w Salzburgu). By\u0142a nawet w gorszej nieco formie ni\u017c na zesz\u0142orocznym recitalu, ale wci\u0105\u017c jest czarodziejk\u0105 belcanta, robi z artykulacj\u0105\u00a0(kszta\u0142towaniem d\u017awi\u0119ku) niesamowite rzeczy (zw\u0142aszcza w piano!) i imponuje wielk\u0105 klas\u0105.<\/p>\n

Specjalne dla niej wystawione wykonanie koncertowe Roberta<\/em> zosta\u0142o dopieszczone pod wzgl\u0119dem obsadowym,\u00a0by g\u0142\u00f3wny klejnot mia\u0142 wspania\u0142\u0105 opraw\u0119. Tak wi\u0119c w\u00a0roli tytu\u0142owej wyst\u0105pi\u0142 Belgradczyk Zoran Todorovitch<\/a>, kt\u00f3ry ju\u017c nieraz \u015bpiewa\u0142 z Gruberov\u0105. Parti\u0119 powiernicy, a zarazem rywalki kr\u00f3lowej, Sary, \u015bpiewa\u0142a Anna Luba\u0144ska i by\u0142y momenty, zw\u0142aszcza w duetach najpierw z Todorovitchem, a potem z Korea\u0144czykiem Sangminem Lee<\/a> w roli jej m\u0119\u017ca, kiedy wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce ukradn\u0105 g\u0142\u00f3wnej Maestrze show. Ale w finale zn\u00f3w szala przechyli\u0142a si\u0119 w spos\u00f3b oczywisty na stron\u0119 wielkiej Edity.<\/p>\n

Publiczno\u015b\u0107 szala\u0142a, a Gruberova – jak powiedzia\u0142 mi kto\u015b, kto to widzia\u0142 z bliska (ja tym razem siedzia\u0142am w amfiteatrze) – pop\u0142aka\u0142a si\u0119 ze wzruszenia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Roberto Devereux to opera\u00a0rzadko wykonywana, poniewa\u017c niewiele jest g\u0142os\u00f3w mog\u0105cych sprosta\u0107 g\u0142\u00f3wnej partii kobiecej – brytyjskiej kr\u00f3lowej El\u017cbiety I Tudor. Posta\u0107 Kr\u00f3lowej-Dziewicy, silnej osobowo\u015bci i wybitnej monarchini, w literaturze, a ju\u017c zw\u0142aszcza operowej,\u00a0jest wr\u0119cz znienawidzona; Roberto jest trzeci\u0105 oper\u0105 Donizettiego z jej udzia\u0142em i w ka\u017cdej wyst\u0119puje ona jako potworna, w\u015bciek\u0142a\u00a0wied\u017ama. Libretto Roberta stoi na […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1014"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1014"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1014\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1018,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1014\/revisions\/1018"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1014"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1014"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1014"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}