{"id":10145,"date":"2022-06-03T10:52:58","date_gmt":"2022-06-03T08:52:58","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=10145"},"modified":"2022-06-03T11:10:35","modified_gmt":"2022-06-03T09:10:35","slug":"jak-to-z-ta-tosca-bylo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2022\/06\/03\/jak-to-z-ta-tosca-bylo\/","title":{"rendered":"Jak to z t\u0105 Tosc\u0105 by\u0142o"},"content":{"rendered":"\n

A jednak postanowi\u0142am si\u0119 wypowiedzie\u0107 na temat rezygnacji Aleksandry Kurzak i Roberta Alagni z Toski<\/em> w Teatro Liceu w Barcelonie. Pojawi\u0142o si\u0119 wi\u0119cej danych, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105, \u017ce nie takie to wszystko proste.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

\u017beby wszystko by\u0142o jasne: nadal uwa\u017cam, \u017ce arty\u015bci maj\u0105 prawo zrezygnowa\u0107 z produkcji, kt\u00f3ra im z jakich\u015b powod\u00f3w nie odpowiada. Pytanie, czy rzeczywi\u015bcie na p\u00f3\u0142 roku przed rozpocz\u0119ciem pr\u00f3b to za ma\u0142o. Niekt\u00f3rzy twierdz\u0105, \u017ce tak, i \u017ce w\u0142a\u015bciwie teatr m\u00f3g\u0142by ich za to pozwa\u0107. Z drugiej strony maj\u0105 dobrych „zmiennik\u00f3w”, i to do\u015b\u0107 szybko znalezionych, bo w par\u0119 tygodni: w roli Toski Kurzak zast\u0105pi Maria Agresta, a w roli Cavaradossiego Alagn\u0119 – Michael Fabiano. Niewykluczone, \u017ce Liceu wygra\u0142 na tym, nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o publicity.<\/p>\n\n\n\n

Co za\u015b do samej sprawy: pojawia si\u0119 coraz wi\u0119cej g\u0142os\u00f3w, \u017ce rezygnacja, dok\u0142adniej rzecz bior\u0105c – rezygnacja Alagni mia\u0142a zupe\u0142nie inne przyczyny. Podpisa\u0142 bowiem kontrakt na g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119<\/a> w musicalu Al Capone<\/em> w paryskim Folies Berg\u00e8re, i to a\u017c na 90 przedstawie\u0144! To ma by\u0107 jego debiut w dziedzinie musicalu, ale nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce to \u015bpiewanie jest \u0142atwiejsze. Mi\u0119dzy zako\u0144czeniem serii przedstawie\u0144 Toski<\/em> a rozpocz\u0119ciem Al Capone<\/em> mia\u0142by zaledwie tydzie\u0144, za ma\u0142o czasu na nauczenie si\u0119 partii. Alagna jest ju\u017c znany z odwo\u0142a\u0144 – sama by\u0142am w Bayreuth na premierze Lohengrina<\/em>, z kt\u00f3rej ten \u015bpiewak zrezygnowa\u0142, i dzi\u0119ki temu mieli\u015bmy podw\u00f3jne polskie wej\u015bcie: nie tylko z wcze\u015bniej planowanym Tomaszem Koniecznym, ale i z Piotrem Becza\u0142\u0105 w roli g\u0142\u00f3wnej.<\/p>\n\n\n\n

Istnieje wi\u0119c podejrzenie, \u017ce owo \u015bwi\u0119te oburzenie, jakim nagle zapa\u0142a\u0142a para \u015bpiewak\u00f3w, by\u0142o tylko podbiciem decyzji wywodz\u0105cej si\u0119 z czystego biznesu. Czy tak jest rzeczywi\u015bcie? I tak, i nie. Obejrza\u0142am spektakl Toski<\/em> z Brukseli. W komentarzach na „Wyborczej” pod tekstami o tej historii pojawi\u0142y si\u0119 co prawda pochwa\u0142y dla Aleksandry Kurzak, \u017ce zrezygnowa\u0142a z takiego bezece\u0144stwa, ale te\u017c zarzuty, \u017ce jest pruderyjna i \u017ce to jest dobry spektakl. Mo\u017cna go zobaczy\u0107 tutaj<\/a>. Je\u015bli chodzi o m\u00f3j odbi\u00f3r, to c\u00f3\u017c, jak ma zachwyca\u0107, kiedy nie zachwyca – cho\u0107 zosta\u0142y przeciw niemu wytoczone zbyt ci\u0119\u017ckie dzia\u0142a. Owszem, to prawda, \u017ce pojawia si\u0119 w II akcie paru nagich efeb\u00f3w (nie epatuj\u0105cych jednak zbytnio s\u0142ynnymi ju\u017c „fiutkami”), jest te\u017c dziecko z maseczk\u0105 na twarzy i jak\u0105\u015b uprz\u0119\u017c\u0105, a Scarpia do niedosz\u0142ych uciech z Tosk\u0105 zak\u0142ada na szyj\u0119 obro\u017c\u0119 i \u0142a\u0144cuchy z sex shopu. Ale w sumie nie takie rzeczy ju\u017c widzieli\u015bmy w operze. Do filmu Pasoliniego bardzo temu daleko. Z tych wszystkich didaskali\u00f3w nic nie przeszkadza w \u015bpiewie, zreszt\u0105 pono\u0107 re\u017cyser, Rafael R. Villalobos, jest po studiach \u015bpiewaczych, na kt\u00f3re poszed\u0142, by wiedzie\u0107 wi\u0119cej o operze.<\/p>\n\n\n\n

Bardziej mi przeszkadza co\u015b innego: totalna sztuczno\u015b\u0107 wklejenia sprawy Pasoliniego do opowie\u015bci o Tosce, Cavaradossim i Scarpii. Nie maj\u0105 one ze sob\u0105 literalnie nic wsp\u00f3lnego. We wszystkich aktach kr\u0119ci si\u0119 po scenie posta\u0107 maj\u0105ca symbolizowa\u0107 Pasoliniego, a b\u0119d\u0105ca alter ego Cavaradossiego – w\u0142a\u015bciwie czemu? Szczytem idiotyzmu jest wklejenie przed II aktem sceny mi\u0119dzy owym Pasolinim a uwodzicielskim efebem, maj\u0105cym symbolizowa\u0107 domniemanego morderc\u0119 w\u0142oskiego filmowca, przy akompaniamencie piosenki Love in Portofino<\/em>. Ten\u017ce efeb morduje Pasoliniego (jako cie\u0144, przy zasuni\u0119tej i pod\u015bwietlonej kurtynie) na pocz\u0105tku III aktu, podczas s\u0142ynnego \u015bpiewu pastuszka. Cia\u0142o Pasoliniego le\u017cy jeszcze na scenie, gdy kurtyna si\u0119 podnosi i pojawia si\u0119 Cavaradossi w takiej samej zakrwawionej koszuli. Co te postacie maj\u0105 wsp\u00f3lnego? Ju\u017c nie m\u00f3wi\u0119 o scenie, kiedy Tosca zabija Scarpi\u0119 – przy czworgu \u015bwiadkach? Wszystko to jest kompletnie nieprzekonuj\u0105ce, czemu zreszt\u0105 dano wyraz w recenzjach. Ale Kurzak i Alagna brali ju\u017c udzia\u0142 w bardziej kontrowersyjnych produkcjach.<\/p>\n\n\n\n

Mnie osobi\u015bcie najbardziej w tej historii gniewa, \u017ce nikomu nie przeszkadza, \u017ce w produkcji barcelo\u0144skiej w roli Scarpii wyst\u0105pi znany „raszysta” z tatua\u017cem ze swastyk\u0105 – Evgeni Nikitin. Ani Teatrowi Liceu (kt\u00f3ry planuje r\u00f3wnie\u017c jego udzia\u0142 jako Klingsora w Parsifalu<\/em> za rok), ani Marii Agre\u015bcie i Michaelowi Fabiano. Ani najwidoczniej Aleksandrze Kurzak i Robertowi Alagni, poniewa\u017c nawet o tym si\u0119 nie zaj\u0105kn\u0119li. Bo \u017ce nie przeszkadza Tokio i Mariuszowi Treli\u0144skiemu, to ju\u017c wiemy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

A jednak postanowi\u0142am si\u0119 wypowiedzie\u0107 na temat rezygnacji Aleksandry Kurzak i Roberta Alagni z Toski w Teatro Liceu w Barcelonie. Pojawi\u0142o si\u0119 wi\u0119cej danych, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105, \u017ce nie takie to wszystko proste.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10145"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10145"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10145\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10148,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10145\/revisions\/10148"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10145"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10145"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10145"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}