Tym razem nie tylko o tym, co dzi\u015b pod batut\u0105 Jerzego Maksymiuka us\u0142yszeli\u015bmy w namiocie koncertowym Sinfonii Varsovii, ale i o tym, co powiedzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
By\u0142 to koncert z okazji p\u00f3\u0142wiecza za\u0142o\u017conej przez Maksymiuka Polskiej Orkiestry Kameralnej, z kt\u00f3rej, jak wiadomo, Sinfonia Varsovia wyros\u0142a. Zesp\u00f3\u0142, jak to okre\u015bli\u0142 zapowiadaj\u0105cy Jacek Hawryluk, jest od lat w stanie zawieszenia. \u015aci\u015blej rzecz bior\u0105c, od czasu do czasu pojawia\u0142a si\u0119 formacja pod t\u0105 nazw\u0105 i zn\u00f3w zanika\u0142a. Kiedy\u015b by\u0142o to bardziej naturalne, poniewa\u017c w Sinfonii Varsovii gra\u0142o wielu muzyk\u00f3w POK. Z czasem by\u0142o ich coraz mniej, dzi\u015b pozosta\u0142a tylko dw\u00f3jka: Anna Gotartowska i \u0141ukasz Turcza. Cho\u0107 zosta\u0142 wykonany jeden mi\u0142y gest: do wykonania Sinfonietty na dwie orkiestry smyczkowe<\/em> Kazimierza Serockiego doproszono jeszcze m.in. skrzypka Grzegorza Koz\u0142owskiego, kt\u00f3ry gra\u0142 w POK, a teraz jest ju\u017c na emeryturze.<\/p>\n\n\n\n Gra\u0142a wi\u0119c sekcja smyczkowa SV, bardzo odm\u0142odzona i nie przypominaj\u0105ca dawnej POK, tym bardziej, \u017ce \u00f3w legendarny zesp\u00f3\u0142 by\u0142 z\u0142o\u017cony g\u0142\u00f3wnie z m\u0119\u017cczyzn, a dzi\u015b chyba by\u0142o odwrotnie. Gdy s\u0142ucha\u0142o si\u0119 niestety tylko uwertury z suity Don Kichot<\/em> Telemanna, Divertimenta B-dur<\/em> Mozarta, Trzech utwor\u00f3w w dawnym stylu<\/em> G\u00f3reckiego czy Koncertu na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105<\/em> Gra\u017cyny Bacewicz, mo\u017cna by\u0142o tylko z rozrzewnieniem wspomina\u0107 perfekcyjne i porywaj\u0105ce wykonania POK. Takiej jako\u015bci ju\u017c nie b\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n Jednak i ten program m\u00f3g\u0142 sprawi\u0107 satysfakcj\u0119 s\u0142uchaczom, a poza tymi dawnymi przebojami POK do programu zosta\u0142y w\u0142\u0105czone jeszcze dwa utwory, kt\u00f3rych ten zesp\u00f3\u0142 nie grywa\u0142: wspomniana Sinfonietta<\/em> Serockiego (obchodzimy stulecie jego urodzin w tym roku) jeszcze z okresu neoklasycznego oraz oniryczny Landscape<\/em> Andrzeja Panufnika.<\/p>\n\n\n\n Po entuzjastycznej owacji w reakcji na wielki fina\u0142, czyli Koncert<\/em> Bacewicz\u00f3wny, dyrygent przem\u00f3wi\u0142, jak to lubi robi\u0107, w sw\u00f3j charakterystyczny spos\u00f3b. Tym razem powiedzia\u0142 co\u015b bardzo istotnego. Zwracaj\u0105c uwag\u0119 na to, \u017ce muzyka nie jest, jak sztuki wizualne, dzie\u0142em, kt\u00f3re rzutem oka mo\u017cemy ogarn\u0105\u0107, tylko trzeba je dopiero odczytywa\u0107 „z tych dziwnych kropek”, doda\u0142, \u017ce na pr\u00f3bach, \u017ceby znale\u017a\u0107 dany moment, dyrygent u\u017cywa znajduj\u0105cych si\u0119 w nutach liter. On sam, jak wyzna\u0142, rozwija te litery w nazwiska, np. F jak Fellini, B jak Brigitte Bardot itp. – Znamy wszyscy te nazwiska, prawda?<\/em> – zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do publiczno\u015bci, w kt\u00f3rej rzeczywi\u015bcie wi\u0119kszo\u015b\u0107 stanowi\u0142o starsze pokolenie. – No w\u0142a\u015bnie. A ci m\u0142odzi muzycy, z kt\u00f3rymi pr\u00f3bowa\u0142em, tych nazwisk ju\u017c nie znaj\u0105. To samo jest z muzyk\u0105. Dlatego gramy te utwory, jak ten wspania\u0142y utw\u00f3r Gra\u017cyny Bacewicz (kt\u00f3r\u0105 zreszt\u0105 zna\u0142em), \u017ceby o nich nie zapomniano tak od razu<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Nic doda\u0107, nic uj\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n