Kiedy trzy lata temu wspomina\u0142am tu o II Konkursie im. Antoniny Campi z Miklaszewicz\u00f3w w Lublinie, nie rozpisywa\u0142am si\u0119 o tym, sk\u0105d on si\u0119 w og\u00f3le wzi\u0105\u0142 i nie wspomnia\u0142am, \u017ce dzia\u0142a\u0144 pod tym patronatem jest w tym mie\u015bcie wi\u0119cej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Kim by\u0142a Antonina Campi? Mezzosopranistk\u0105 o wszechstronnym g\u0142osie, nadworn\u0105 \u015bpiewaczk\u0105 Stanis\u0142awa Augusta Poniatowskiego, primadonn\u0105 opery wiede\u0144skiej, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a tak\u017ce na otwarciu Theater an der Wien, uznawan\u0105 za jedn\u0105 z najlepszych \u015bpiewaczek swojej epoki. A przy tym wszystkim by\u0142a \u017con\u0105 w\u0142oskiego \u015bpiewaka i urodzi\u0142a 17 (!) dzieci, co jako\u015b nie przeszkodzi\u0142o jej w karierze. Mozart pono\u0107 zachwyca\u0142 si\u0119 ni\u0105 w Pradze, a Ferdinando Paer napisa\u0142 z my\u015bl\u0105 o niej oper\u0119 Sardzino<\/em>. By\u0142a wi\u0119c jeszcze jedn\u0105 polsk\u0105 artystk\u0105 uznan\u0105 na \u015bwiecie, o kt\u00f3rej jednak w kraju zapomniano. Urodzi\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie w Lublinie i tu debiutowa\u0142a, wi\u0119c pochodz\u0105ca r\u00f3wnie\u017c st\u0105d Ewa Vesin postanowi\u0142a przypomnie\u0107 t\u0119 wspania\u0142\u0105 posta\u0107 przy okazji wydarzenia, kt\u00f3re pomog\u0142oby tutejszemu \u015bwiatu muzycznemu. 5 lat odby\u0142 si\u0119 tu wi\u0119c I Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Wokalny pod wspomnianym patronatem, w rok p\u00f3\u017aniej \u2013 druga edycja, a trzecia mia\u0142a odby\u0107 si\u0119 w zesz\u0142ym roku, ale wiadomo \u2013 pandemia, wi\u0119c przeniesiono j\u0105 na ten rok, od 30 sierpnia do 4 wrze\u015bnia. Ale to nie wszystko. W 2018 r. mia\u0142a te\u017c miejsce konferencja na temat Antonina Campi i ma\u0142o znane tematy kultury polskiej prze\u0142omu XVIII i XIX wieku<\/em>. I r\u00f3wnie\u017c wtedy \u2013 pierwsza Opera Masterclass, a odt\u0105d odbywaj\u0105 si\u0119 one co roku. Jednym z wyk\u0142adowc\u00f3w jest zawsze Ewa Vesin, obok niej wielu znakomitych \u015bpiewak\u00f3w (Izabella K\u0142osi\u0144ska, Ma\u0142gorzata Walewska, Katarzyna Trylnik, Miko\u0142aj Zalasi\u0144ski i Marcel Boone), a w tym roku \u2013 po raz drugi Mariusz Kwiecie\u0144 i po raz pierwszy Rafa\u0142 Bartmi\u0144ski, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c pochodzi z Lublina, cho\u0107 ucz\u0119szcza\u0142 do innej szko\u0142y muzycznej ni\u017c Ewa Vesin.<\/p>\n\n\n\n Kursy s\u0105 prowadzone w siedzibie Szko\u0142y Muzycznej I i II\nstopnia im. Tadeusza Szeligowskiego (zarazem og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej), zas\u0142u\u017conej,\nza\u0142o\u017conej przez ojca Krzesimira D\u0119bskiego. Tu w\u0142a\u015bnie stawia\u0142a swoje pierwsze\nkroki inicjatorka konkurs\u00f3w i kurs\u00f3w. Na poziomie licealnym prowadzona jest tu\nklasa \u015bpiewu i kilka os\u00f3b z niej jest zwykle przyjmowanych na kurs; ponadto\nm\u0142odzi ludzie zg\u0142aszaj\u0105 si\u0119 z prezentacjami i s\u0105 wybierani. Niekt\u00f3rzy uczestnicz\u0105\nkolejny raz, niekt\u00f3rzy po uko\u0144czeniu tutejszej \u015bredniej szko\u0142y id\u0105 na wydzia\u0142\nwokalny kt\u00f3rej\u015b z uczelni i czasem stawiaj\u0105 ju\u017c pierwsze kroki na scenie. O ile,\nw przeciwie\u0144stwie do konkursu, kurs nie ma wymiaru mi\u0119dzynarodowego, to i tak\npojawi\u0142o si\u0119 par\u0119 Chi\u0144czyk\u00f3w (sopranistka i baryton), kt\u00f3rzy studiuj\u0105 w\nWarszawie.<\/p>\n\n\n\n Z ciekawo\u015bci\u0105 zajrza\u0142am na par\u0119 lekcji i rzeczywi\u015bcie jest\nto bardzo interesuj\u0105ce, a z pewno\u015bci\u0105 wiele daje m\u0142odym. Oczywi\u015bcie ka\u017cdy z\nwyk\u0142adowc\u00f3w prowadzi swoje zaj\u0119cia inaczej, ale w spos\u00f3b bardzo zaanga\u017cowany. Na\nzaj\u0119cia Ewy Vesin trafi\u0142am, gdy przerabia\u0142a ze studentk\u0105 ari\u0119 Io son l\u2019umile\nancella <\/em>z Adriany Lecouvreur<\/em> Francesca Cilei. Dziewczyna mia\u0142a\nnaprawd\u0119 obiecuj\u0105cy g\u0142os o odpowiednio ciep\u0142ej barwie, ale jeszcze zbyt ma\u0142o\ndo\u015bwiadczenia; \u015bpiewaczka towarzyszy\u0142a jej swoimi istotnymi uwagami, a gdy\nadeptka nie by\u0142a w stanie za\u015bpiewa\u0107 portamento w zako\u0144czeniu arii, pokaza\u0142a je\nprzepi\u0119knie.<\/p>\n\n\n\n Rafa\u0142a Bartmi\u0144skiego podgl\u0105da\u0142am przy pracy z m\u0142odszymi\nuczennicami. Jedna z nich przygotowywa\u0142a pie\u015b\u0144 Chopina Smutna rzeka<\/em>.\nDawa\u0142 jej uwagi g\u0142\u00f3wnie z dziedziny retoryki, odpowiedniej akcentacji,\nwydobycia sensu. Innej adeptce dzi\u015b bez fortepianu (pianista musia\u0142 pojecha\u0107 do\nWarszawy) pokazywa\u0142 \u0107wiczenia oddechowe \u2013 mo\u017ce ma\u0142o efektowne dla osoby z\nzewn\u0105trz, ale dla kogo\u015b, kto ma jakie\u015b tam poj\u0119cie o \u015bpiewie i sam pr\u00f3bowa\u0142\nwydawa\u0107 g\u0142os, niezwykle inspiruj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n Mariusz Kwiecie\u0144 jest w swoim przekazie bardzo emocjonalny. Jednemu\nz tenor\u00f3w dawa\u0142 mn\u00f3stwo wskaz\u00f3wek czysto technicznych na poprawienie barwy czy\notwarcie g\u0142osu. Szczeg\u00f3lnie ciekawe by\u0142o, gdy z chi\u0144skim barytonem przerabia\u0142 Hai\ngi<\/em>\u00e0\nvinta la causa <\/em>Mozarta, czyli recytatyw i ari\u0119 Almavivy z III aktu Wesela\nFigara<\/em>, kt\u00f3r\u0105 sam przecie\u017c swego czasu wspaniale wykonywa\u0142. Jemu pokazywa\u0142 w\u0142a\u015bciw\u0105\nakcentacj\u0119 i kszta\u0142t fraz, t\u0142umaczy\u0142 sens \u0142\u0105cznie z takimi szczeg\u00f3\u0142ami, \u017ce np. kr\u00f3tkie\npauzy s\u0105 dyszeniem ze z\u0142o\u015bci. To by\u0142o wr\u0119cz fascynuj\u0105ce, bo przy okazji\npokazywa\u0142, jak bardzo sam mia\u0142 t\u0119 parti\u0119 przemy\u015blan\u0105.<\/p>\n\n\n\n W uwagi pedagog\u00f3w w\u0142\u0105czali si\u0119 r\u00f3wnie\u017c piani\u015bci, z kt\u00f3rych wszyscy s\u0105 do\u015bwiadczeni w pracy ze \u015bpiewakami: Olga Tsymbalyuk, Tomasz Paw\u0142owski i Mischa Koz\u0142owski. Ich uwagi by\u0142y tak\u017ce ogromnie ciekawe. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce sama si\u0119 te\u017c tu czego\u015b nauczy\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kiedy trzy lata temu wspomina\u0142am tu o II Konkursie im. Antoniny Campi z Miklaszewicz\u00f3w w Lublinie, nie rozpisywa\u0142am si\u0119 o tym, sk\u0105d on si\u0119 w og\u00f3le wzi\u0105\u0142 i nie wspomnia\u0142am, \u017ce dzia\u0142a\u0144 pod tym patronatem jest w tym mie\u015bcie wi\u0119cej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10168"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10168"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10168\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10169,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10168\/revisions\/10169"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10168"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10168"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10168"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}