Dopiero co jej siostra Nombulelo triumfowa\u0142a na Konkursie Moniuszkowskim, a dzi\u015b sama Pretty Yende za\u015bpiewa\u0142a w Operze Narodowej, daj\u0105c wsp\u00f3lny recital z obchodz\u0105cym w\u0142a\u015bnie jubileusz koleg\u0105 – Arturem Ruci\u0144skim.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Trudno powiedzie\u0107, kto tu by\u0142 czyim supportem. To by\u0142 koncert z okazji jubileuszu Ruci\u0144skiego – w\u0142a\u015bnie mija 20 lat, odk\u0105d zadebiutowa\u0142 tu tytu\u0142ow\u0105 rol\u0119 w Onieginie<\/em>. Tak wi\u0119c on by\u0142 tu gospodarzem. Ale sopranistka by\u0142a zdecydowanie gwiazd\u0105. W duetach byli przejmuj\u0105cy r\u00f3wnie\u017c aktorsko – oboje s\u0105 dobrzy w tej dziedzinie.<\/p>\n\n\n\n Artur Ruci\u0144ski w pierwszej cz\u0119\u015bci wyszed\u0142 na scen\u0119 w fiku\u015bnym garniturze – o ile rozpozna\u0142am, projektu Chi Chi Ude, tej samej polskiej projektantki o nigeryjskich korzeniach,, u kt\u00f3rej zamawia garnitury Jakub J\u00f3zef Orli\u0144ski. Je\u015bli tak, to by\u0142 to przy okazji mi\u0142y afryka\u0144ski uk\u0142on w stron\u0119 wsp\u00f3\u0142solistki. Bardzo mu zreszt\u0105 by\u0142o w tym garniturze do twarzy, podkre\u015bla\u0142 jego urod\u0119 – jak to nazywam – waleta kier. Po uwerturze do Luisy Miller<\/em> zacz\u0105\u0142 od arii i cabaletty Millera. Pretty – troch\u0119 nabra\u0142a cia\u0142a przez ostatnie lata, upodabniaj\u0105c si\u0119 pod tym wzgl\u0119dem coraz bardziej do siostry – zacz\u0119\u0142a z kolei znan\u0105 weso\u0142\u0105 ari\u0119 z Lindy z Chamonix<\/em> Donizettiego.<\/p>\n\n\n\n Ten repertuar dominowa\u0142 w ca\u0142ym koncercie, poniewa\u017c dzi\u015b belcanto to specjalno\u015b\u0107 obojga. Dawno nie s\u0142ysza\u0142am Ruci\u0144skiego; dobry by\u0142 zawsze w rolach zimnych drani typu Ashton z \u0141ucji z Lammermoor<\/em> czy Hrabia z Wesela Figara<\/em>. Przypomnia\u0142 pierwsz\u0105 z tych r\u00f3l w znakomitym duecie z Pretty. Natomiast w dzisiejszych solowych wyst\u0119pach, jak aria Renata z Balu maskowego<\/em> czy aria Makbeta, pokaza\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c od strony bardzo emocjonalnej – takiej jego strony jeszcze nie s\u0142ysza\u0142am. Oboje te\u017c przejmuj\u0105co wykonali ca\u0142\u0105 scen\u0119 Violetty i Germonta z II aktu Traviaty<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Pretty w swoich sol\u00f3wkach – poza wspomnian\u0105 Lind\u0105 urocza i wirtuozowska Rozyna oraz rozdarta emocjonalnie Violetta z I aktu Traviaty<\/em> – pokaza\u0142a nie tylko pi\u0119kny, jasny g\u0142os i technik\u0119, ale te\u017c mn\u00f3stwo wdzi\u0119ku. Jest to g\u0142os zupe\u0142nie inny ni\u017c jej siostry, kt\u00f3ra, przypomn\u0119, zachwyca\u0142a nas m.in. w Wagnerze. My\u015bl\u0119, \u017ce i m\u0142odsz\u0105 Yende czeka kariera, cho\u0107 zapewne inna. Pretty ju\u017c jest na szczytach, i to od do\u015b\u0107 dawna.<\/p>\n\n\n\n Orkiestra pod batut\u0105 swego szefa Patricka Fournilliera partnerowa\u0142a solistom \u015bwietnie, tylko troch\u0119 za g\u0142o\u015bno, ale to zawsze jest problem takich koncert\u00f3w. Co robi\u0107 – chowa\u0107 orkiestr\u0119 do kana\u0142u, \u017ceby proporcje by\u0142y takie, jak kompozytor zamierza\u0142? Czy gra\u0107 ciszej – ale to zmiana partytury? <\/p>\n\n\n\n Publiczno\u015b\u0107 przyj\u0119\u0142a wszystkich entuzjastycznie, ale doczeka\u0142a si\u0119 tylko jednego, uroczego bisu: L\u00e0 ci darem la mano<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dopiero co jej siostra Nombulelo triumfowa\u0142a na Konkursie Moniuszkowskim, a dzi\u015b sama Pretty Yende za\u015bpiewa\u0142a w Operze Narodowej, daj\u0105c wsp\u00f3lny recital z obchodz\u0105cym w\u0142a\u015bnie jubileusz koleg\u0105 – Arturem Ruci\u0144skim.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10177"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10177"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10177\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10178,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10177\/revisions\/10178"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10177"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10177"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10177"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}