
{"id":10179,"date":"2022-06-25T01:29:44","date_gmt":"2022-06-24T23:29:44","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=10179"},"modified":"2022-06-25T01:29:44","modified_gmt":"2022-06-24T23:29:44","slug":"opera-emancypacyjna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2022\/06\/25\/opera-emancypacyjna\/","title":{"rendered":"Opera emancypacyjna"},"content":{"rendered":"\n<p>Bardzo udane jest wystawienie <em>Alberta Herringa<\/em> Benjamina Brittena przez zesp\u00f3\u0142 pozna\u0144skiego Teatru Wielkiego. Niestety po dw\u00f3ch przedstawieniach spektakl znika i nie wiadomo, czy da si\u0119 go kiedy\u015b odtworzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Pozna\u0144ska opera wci\u0105\u017c jest w remoncie i potrwa to jeszcze na pewno ca\u0142y przysz\u0142y sezon. Zesp\u00f3\u0142 dzia\u0142a wi\u0119c w r\u00f3\u017cnych miejscach w mie\u015bcie: na Targach Pozna\u0144skich czy w\u0142a\u015bnie w Auli Artis, gdzie dzie\u0142o Brittena zosta\u0142o pokazane. To miejsce niestety nie mie\u015bci orkiestry, wi\u0119c wystawiane s\u0105 tu albo balety z muzyk\u0105 z g\u0142o\u015bnika, albo spektakle kameralne jak ten. Tyle \u017ce kameralno\u015b\u0107 akurat w tym wypadku jest specyficzna: orkiestra sk\u0142ada si\u0119 z 14 os\u00f3b, ale solist\u00f3w jest tylko o jednego mniej. Cz\u0119\u015b\u0107 przyby\u0142a z zagranicy: Gosha Kowalinska (Lady Billows), Benedetta Mazzetto (Pani Herring) czy Natalia Kawa\u0142ek (Nancy). Cz\u0119\u015b\u0107 z kolei zwi\u0105zana jest z Capell\u0105 Cracoviensis, jak Sebastian Szumski (Sid) czy te\u017c wykonawca roli tytu\u0142owej &#8211; Bartosz Gorzkowski. Wzi\u0119\u0142o si\u0119 to st\u0105d, \u017ce re\u017cyserka, Karolina Sofulak, wsp\u00f3\u0142pracuje z CC od paru lat. Zwi\u0105zana bli\u017cej z pozna\u0144sk\u0105 scen\u0105 jest wi\u0119c tylko po\u0142owa solist\u00f3w. Dyrygent Jerzy Wo\u0142osiuk z kolei jest szefem muzycznym i artystycznym szczeci\u0144skiej Opery na Zamku (gdzie swego czasu \u015bwietnie zrobi\u0142 inn\u0105 oper\u0119 kameraln\u0105 Brittena &#8211; <em><a href=\"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/2016\/05\/21\/sruba-sie-obrocila\/\">The Turn of the Screw)<\/a><\/em>. Logistycznie wi\u0119c zwo\u0142a\u0107 tych wszystkich artyst\u00f3w \u0142atwo nie b\u0119dzie, cho\u0107 teatr bardzo by chcia\u0142. Na razie wiadomo tylko, \u017ce spektakl tworzony by\u0142 w koprodukcji z Halle, gdzie b\u0119dzie wystawiany w tych samych dekoracjach i kostiumach, ale z miejscowymi wykonawcami.<\/p>\n\n\n\n<p>By\u0142oby szkoda, gdyby na tym poprzestano, bo to przecie\u017c prawdziwe arcydzie\u0142o, a przy tym ciekawie wystawione. W Polsce pojawi\u0142o si\u0119 wcze\u015bniej, z tego, co znalaz\u0142am, ledwie trzy razy: po raz pierwszy w 1968 r. w Operze \u015al\u0105skiej w Bytomiu, po raz drugi w 1972 r. w Operze Wroc\u0142awskiej i wreszcie w warszawskiej Sali im. M\u0142ynarskiego w 1986 r.<\/p>\n\n\n\n<p>Do Brittena od jakiego\u015b czasu wracamy, i wspaniale, ale s\u0105 to raczej dzie\u0142a o dramatycznym charakterze, a <em>Albert Herring<\/em> jest rozkoszn\u0105 komedi\u0105 z humorem czysto brytyjskim, wi\u0119c dla publiczno\u015bci tym bardziej atrakcyjny. Muzyka jest mistrzowskim pastiszem zawieraj\u0105cym cytaty np. z Wagnera (uzasadnione tre\u015bci\u0105), pe\u0142nym nietypowych brzmie\u0144, ale te\u017c klasycyzuj\u0105cych gest\u00f3w (np. fugi). Ten humor skrywa drugie dno: kompozytor pono\u0107 sam przyznawa\u0142, \u017ce identyfikuje si\u0119 z owym tytu\u0142owym bohaterem, nieszcz\u0119snym m\u0142odzie\u0144cem zdominowanym przez straszn\u0105 mamu\u015bk\u0119, kt\u00f3ry jednak ostatecznie zrywa p\u0119powin\u0119 i pr\u00f3buje &#8222;prawdziwego&#8221; \u017cycia. Mo\u017cna wi\u0119c, nawi\u0105zuj\u0105c do wypowiedzi omawianej par\u0119 wpis\u00f3w temu, powiedzie\u0107, \u017ce jest to naprawd\u0119 opera &#8222;emancypacyjna&#8221;. Troch\u0119 tak\u017ce &#8222;queerowa&#8221; w domy\u015ble (zwa\u017cywszy orientacj\u0119 autora), cho\u0107 w\u0142a\u015bciwie niekoniecznie &#8211; ma\u0142o to takich postaci (r\u00f3\u017cnych p\u0142ci) zgn\u0119bionych przez starszych?<\/p>\n\n\n\n<p>Jest tyle powod\u00f3w do pochwa\u0142y spektaklu i tylu wykonawc\u00f3w, o kt\u00f3rych trzeba si\u0119 ciep\u0142o wyrazi\u0107, \u017ce po prostu nie da si\u0119 tego zrobi\u0107 w kr\u00f3tkim wpisie, trzeba potraktowa\u0107 rzecz hurtowo. I doda\u0107, \u017ce je\u015bli kiedy\u015b spektakl zn\u00f3w pojawi si\u0119 na afiszu, to bardzo warto si\u0119 wybra\u0107. A Karolina Sofulak z autork\u0105 scenografii i kostium\u00f3w Dorot\u0105 Karolczak ju\u017c zaczynaj\u0105 prac\u0119 nad now\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 premier\u0105: <em>Rusa\u0142k\u0105 <\/em>Dvo\u0159\u00e1ka, kt\u00f3rej premiera zapowiadana jest na 14 pa\u017adziernika na Targach Pozna\u0144skich.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Bardzo udane jest wystawienie Alberta Herringa Benjamina Brittena przez zesp\u00f3\u0142 pozna\u0144skiego Teatru Wielkiego. Niestety po dw\u00f3ch przedstawieniach spektakl znika i nie wiadomo, czy da si\u0119 go kiedy\u015b odtworzy\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10179"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10179"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10179\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10180,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10179\/revisions\/10180"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10179"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10179"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10179"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}