Ka\u017cda edycja festiwalu NDI Sopot Classic zawiera koncert muzyki polskiej. Co dwa lata jest to koncert laureat\u00f3w powi\u0105zanego z festiwalem Konkursu Kompozytorskiego im. Krzysztofa Pendereckiego, ale ten rok jest niekonkursowy.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W programie znalaz\u0142y si\u0119 cztery utwory, w tym trzy autorstwa kompozytor\u00f3w, kt\u00f3rzy bywali cz\u0142onkami jury: Krzysztofa Meyera, Miko\u0142aja G\u00f3reckiego i Paw\u0142a \u0141ukaszewskiego (czwartym by\u0142 Andrzej Panufnik). \u0141\u0105czy\u0142a te dzie\u0142a obecno\u015b\u0107 fletu, a w jednym przypadku nawet dw\u00f3ch. G\u0142\u00f3wnym wi\u0119c bohaterem by\u0142 znany austriacki flecista Michael Martin Kofler, wieloletni profesor Mozarteum. Pami\u0119tam, jak przyje\u017cd\u017ca\u0142 na festiwal Stanis\u0142awa Ga\u0142o\u0144skiego Muzyka w Starym Krakowie. By\u0142o to do\u015b\u0107 dawno, ale solista i dzi\u015b jest w znakomitej formie. Drug\u0105 flecistk\u0105, kt\u00f3ra pojawi\u0142a si\u0119 na tym koncercie, by\u0142a Natalia Egielman, gda\u0144szczanka, obecnie studiuj\u0105ca w Mozarteum w\u0142a\u015bnie u Koflera. Byli te\u017c inni soli\u015bci: klawesynistka Alina Ratkowska (w utworze Meyera) i kostaryka\u0144ski, a obecnie dzia\u0142aj\u0105cy w Polsce harfista Carlos Pe\u00f1a Montoya (w kompozycji Panufnika). Orkiestr\u0105 Polskiej Filharmonii Kameralnej dyrygowa\u0142 tym razem Rafa\u0142 Janiak.<\/p>\n\n\n\n
Pozwoli\u0142am sobie zrobi\u0107 w tytule tego wpisu aluzj\u0119 do Concerto retro<\/em> Meyera na flet, orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 i klawesyn, a to dlatego, \u017ce w\u0142a\u015bciwie wszystkie wykonane utwory by\u0142y w jakim\u015b sensie retro. Pomin\u0105wszy mo\u017ce Panufnika – jego Sinfonia concertante<\/em> na flet, harf\u0119 i smyczki z 1985 r. napisana zosta\u0142a w stylistyce, jakiej kompozytor by\u0142 wierny ca\u0142e \u017cycie: kr\u0119gi, symetrie, \u0142agodne, ciep\u0142e harmonie, klimat rzewnej melancholii, do kt\u00f3rego zar\u00f3wno brzmienie fletu, jak harfy bardzo pasuje.<\/p>\n\n\n\n Wracaj\u0105c do Concerto retro<\/em>, to jest to retro szczeg\u00f3lne. Oczywi\u015bcie s\u0142ycha\u0107 tu nawi\u0105zania do barokowych koncert\u00f3w, ale jakby przez pryzmat Szostakowicza, kt\u00f3ry te\u017c przecie\u017c cho\u0107by w swoich fortepianowych preludiach nieraz do baroku nawi\u0105zywa\u0142. Jest tu wiele bardzo szostakowiczowskich moment\u00f3w (cho\u0107 i ze Strawi\u0144skim par\u0119 chwil si\u0119 kojarzy). Tak wi\u0119c jest to retro zwr\u00f3cone zar\u00f3wno w stron\u0119 baroku, jak neoklasycyzmu.<\/p>\n\n\n\n Neoklasyczny jest II Koncert fletowy<\/em> Miko\u0142aja G\u00f3reckiego, kt\u00f3ry chwilami sprawia wra\u017cenie muzyki filmowej, ale jeszcze bardziej – Wings Concerto<\/em> na dwa flety i orkiestr\u0119 kameraln\u0105 Paw\u0142a \u0141ukaszewskiego, pe\u0142en wirtuozowskich biegnik\u00f3w flet\u00f3w w s\u0142odkich tercjach. Og\u00f3lnie by\u0142a to muzyka bardzo przyst\u0119pna, kt\u00f3ra niespecjalnie anga\u017cuje intelektualnie, ale po prostu mo\u017ce si\u0119 podoba\u0107 i odpr\u0119\u017ca\u0107. Taka te\u017c jest potrzebna. I jeszcze na koniec pyszny bis dwojga flecist\u00f3w: ma\u0142e wariacje na temat arii Papagena z I aktu Czarodziejskiego fletu<\/em> – jak na reprezentant\u00f3w Mozarteum przysta\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ka\u017cda edycja festiwalu NDI Sopot Classic zawiera koncert muzyki polskiej. Co dwa lata jest to koncert laureat\u00f3w powi\u0105zanego z festiwalem Konkursu Kompozytorskiego im. Krzysztofa Pendereckiego, ale ten rok jest niekonkursowy.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10192"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10192"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10192\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10193,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10192\/revisions\/10193"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10192"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10192"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10192"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}