My\u015bl\u0119, \u017ce to, co publiczno\u015bci tak si\u0119 dzi\u015b spodoba\u0142o w wyst\u0119pie Jakuba J\u00f3zefa Orli\u0144skiego i zespo\u0142u Il Giardino d’Amore Stefana Plewniaka, to przede wszystkim pozytywna energia.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nie by\u0142o w ich dzisiejszym muzykowaniu w sopockim ko\u015bciele Stella Maris jakiego\u015b perfekcjonizmu, za to by\u0142o mn\u00f3stwo zabawy, kt\u00f3r\u0105 obaj muzycy – solista i lider zespo\u0142u – kochaj\u0105. Obaj s\u0105 sk\u0142onni do muzycznych psikus\u00f3w, obaj s\u0105 nieobliczalni, a przede wszystkim – obaj s\u0105 lud\u017ami teatru. I ten teatr absolutnie by\u0142 na pierwszym miejscu, cho\u0107 oczywi\u015bcie i muzyki nie brakowa\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Program z\u0142o\u017cony wy\u0142\u0105cznie z dzie\u0142 Vivaldiego i Haendla; utwory instrumentalne – tylko tego pierwszego, g\u0142\u00f3wnie koncerty solowe; arie przede wszystkim Haendla, cho\u0107 dwie r\u00f3wnie\u017c Vivaldiego. Tytu\u0142 Dialogi<\/em>, kt\u00f3rzy muzycy nadali temu programowi, pasowa\u0142 do niego bardzo: nie by\u0142y to tylko dialogi mi\u0119dzy \u015bpiewakiem a skrzypkiem (cho\u0107 te by\u0142y najbardziej efektowne, zw\u0142aszcza w powt\u00f3rzonej na trzeci bis arii „z ptaszkami” z Juliusza Cezara<\/em>), ale te\u017c mi\u0119dzy dwojgiem skrzypk\u00f3w czy viol\u0105 d’amore i lutni\u0105. W pewnym momencie do gry wkroczy\u0142 Orli\u0144ski jako… gitarzysta (komentuj\u0105c, \u017ce wci\u0105\u017c poszerzaj\u0105 narz\u0119dzia konwersacji) i podobno by\u0142 to jego debiut w tej roli. Stefan Plewniak te\u017c, jak twierdzi, mia\u0142 na tym koncercie debiut: w grze solowej na violi d’amore.<\/p>\n\n\n\n Charakterystyczne, \u017ce w zespole wszyscy poza klawesynistk\u0105 grali z pami\u0119ci – troch\u0119 te\u017c traktowali swoje partie jak role w teatrze. Cz\u0119\u015bciowo zreszt\u0105 mieli je „rozpisane” – na zasadzie przygotowanych improwizacji. Ich te\u017c nie brak\u0142o: po kr\u00f3tkiej przerwie technicznej zacz\u0119li (wraz z Orli\u0144skim na gitarze) w\u0142a\u015bnie od czego\u015b takiego, troch\u0119 w charakterze dawnej Arpeggiaty, co stopniowo zmieni\u0142o si\u0119 w pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Koncertu C-dur<\/em> Vivaldiego (koncerty Vivaldiego nie by\u0142y wykonywane w ca\u0142o\u015bci), a we wspomnianym trzecim bisie obaj soli\u015bci, kontratenor i skrzypek, konwersowali ze sob\u0105 na po\u0142y improwizacyjnie.<\/p>\n\n\n\n Wspomina\u0142am w\u0142a\u015bnie ich wsp\u00f3lny koncert na tym festiwalu (NDI Sopot Classic) pi\u0119\u0107 lat temu (zesp\u00f3\u0142 towarzyszy\u0142 im w\u00f3wczas pod inn\u0105 nazw\u0105: Cappella dell’Ospedale della Piet\u00e0). Jak por\u00f3wna\u0107, to dzi\u015b obaj muzycy wydaj\u0105 si\u0119 o wiele swobodniejsi – zw\u0142aszcza Orli\u0144ski w sprawach wokalnych. Ju\u017c wtedy byli \u017cywio\u0142owi, ale dzi\u015b s\u0105 jeszcze bardziej. I \u015bwietnie si\u0119 przy tym bawi\u0105. A publiczno\u015b\u0107 z nimi.<\/p>\n\n\n\n