{"id":10222,"date":"2022-07-29T01:17:39","date_gmt":"2022-07-28T23:17:39","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=10222"},"modified":"2022-07-29T02:00:03","modified_gmt":"2022-07-29T00:00:03","slug":"to-sie-musialo-udac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2022\/07\/29\/to-sie-musialo-udac\/","title":{"rendered":"To si\u0119 musia\u0142o uda\u0107"},"content":{"rendered":"\n

Zaledwie dziesi\u0119\u0107 dni pr\u00f3b orkiestry z\u0142o\u017conej z muzyk\u00f3w, z kt\u00f3rych ka\u017cdy na co dzie\u0144 gra gdzie indziej (albo nie gra, bo jest wojna), a ju\u017c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce Ukrainian Freedom Orchestra sta\u0142a si\u0119 prawdziwym zespo\u0142em.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Nie mog\u0142o by\u0107 inaczej. Okoliczno\u015bci sprawi\u0142y, \u017ce wszyscy razem i ka\u017cdy z osobna s\u0105 zmotywowani jak ma\u0142o kto. Po pierwsze, chc\u0105 wypa\u015b\u0107 jak najlepiej. Po drugie, chc\u0105 by\u0107 jak najlepszymi ambasadorami swej kultury. I ju\u017c wida\u0107, \u017ce tak b\u0119dzie przez najbli\u017csze par\u0119 tygodni europejsko-ameryka\u0144skiego tournee.<\/p>\n\n\n\n

Trzeba powiedzie\u0107, \u017ce program zosta\u0142 bardzo dobrze skomponowany. Najtrudniejsze dzie\u0142o, czyli VII Symfonia<\/em> Walentyna Sylwestrowa, zosta\u0142o umieszczone na pocz\u0105tku, a na koniec dla przeciwwagi IV Symfonia<\/em> Brahmsa (w niekt\u00f3rych miastach b\u0119dzie zamiast niej Z Nowego \u015awiata<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka), po\u015brodku za\u015b utwory z solistkami, a mi\u0119dzy nimi przerwa.<\/p>\n\n\n\n

Sylwestrow jak to Sylwestrow – dramat przeplata si\u0119 ze s\u0142odkim eskapizmem. Od dramatu si\u0119 zaczyna, ale ten dramat opada i przeradza si\u0119 w melancholi\u0119 – i wtedy pojawiaj\u0105 si\u0119 epizody z ow\u0105 charakterystyczn\u0105 dla kompozytora, niemal „kawiarnian\u0105” muzyk\u0105. Ale i w ni\u0105 wkrada si\u0119 dysonans i niepok\u00f3j. I tak fazy przeplataj\u0105 si\u0119 a\u017c do stopniowego zamierania, rozp\u0142ywania si\u0119 w nico\u015bci, do ostatniego tchu oddanego szmerami bezd\u017awi\u0119cznego dmuchania w instrumenty d\u0119te. Utw\u00f3r<\/a> powsta\u0142 w 2003 r., ale i na dzi\u015b pasuje.<\/p>\n\n\n\n

Ucieszy\u0142am si\u0119, \u017ce Anna Fedorova wybra\u0142a II Koncert f-moll<\/em> Chopina – jako\u015b bardziej go lubi\u0119, mo\u017ce tak\u017ce dlatego, \u017ce z powodu dziwnego zabobonu jest o wiele rzadziej grywany na konkursach chopinowskich. Ukrai\u0144ska pianistka, kiedy bra\u0142a udzia\u0142 w konkursie w 2010 r., nie mia\u0142a mo\u017cno\u015bci zaprezentowa\u0107 koncertu – odpad\u0142a po I etapie. Dzi\u015b, tak jak w\u00f3wczas, odnosi\u0142o si\u0119 podobne wra\u017cenie: gra porz\u0105dnie, ale jakiego\u015b blasku brak. Pod koniec fina\u0142u nawet troch\u0119 si\u0119 zaka\u0142apu\u0107ka\u0142a. Za to by\u0142am ogromnie zbudowana akompaniamentem – jak zobaczy\u0142am, w jakim sk\u0142adzie Chopin ma by\u0107 grany, wystraszy\u0142am si\u0119, \u017ce b\u0119dzie „przesuwanie szafy”. Nic podobnego – orkiestra gra\u0142a lekko i wdzi\u0119cznie (ma\u0142o kt\u00f3ry zesp\u00f3\u0142 jest w stanie tak r\u00f3wno zagra\u0107 wst\u0119p i zako\u0144czenie d\u0119tych w II cz\u0119\u015bci), a z waltorni\u0105 w finale zosta\u0142 zastosowany sprytny chwyt: motywy „pocztyliona” zosta\u0142y zagrane do\u015b\u0107 wolno, tak, \u017ce nie spos\u00f3b by\u0142o si\u0119 wywali\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Rozczarowa\u0142a mnie niestety Liudmyla Monastyrska w arii Leonory z Fidelia<\/em>. P\u00f3\u017aniej kto\u015b mi m\u00f3wi\u0142, \u017ce podobno wcze\u015bniej nie \u015bpiewa\u0142a po niemiecku – fakt, nie da\u0142o si\u0119 zrozumie\u0107 ani jednego s\u0142owa. Plus du\u017ca wibracja, czego nie lubi\u0119. Owszem, \u0142adna barwa spintowa, du\u017ca si\u0142a g\u0142osu, ale minusy przes\u0142ania\u0142y plusy, przynajmniej w moich uszach.<\/p>\n\n\n\n

Brahms to by\u0142 prawdziwy sprawdzian dla orkiestry, kt\u00f3ry zaliczy\u0142a na celuj\u0105co. I je\u015bli chodzi o wyraz, i je\u015bli chodzi o precyzj\u0119; zdarzy\u0142o si\u0119 mo\u017ce par\u0119 niedoskona\u0142o\u015bci, ale jak na dziesi\u0119ciodniow\u0105 orkiestr\u0119 by\u0142o to imponuj\u0105ce. To oczywi\u015bcie r\u00f3wnie\u017c zas\u0142uga Keri-Lynn Wilson, kt\u00f3ra potrafi\u0142a to wszystko sklei\u0107, ale przede wszystkim muzyk\u00f3w, kt\u00f3rzy bardzo tego chcieli. Jedno z\u0142o\u015bci\u0142o: klaskanie publiczno\u015bci po ka\u017cdej cz\u0119\u015bci. Naprawd\u0119 nie mo\u017cna si\u0119 nauczy\u0107, \u017ce tego si\u0119 nie robi?<\/p>\n\n\n\n

Na samo zako\u0144czenie by\u0142 jeszcze hymn ukrai\u0144ski w opracowaniu Jurija Szewczenki. Ten kijowski kompozytor zmar\u0142 w miesi\u0105c po wybuchu wojny, ale na covid. Utw\u00f3r Jeste\u015bmy<\/a><\/em> brzmi \u0142agodnie i pogodnie jak na czasy pokoju; dzi\u015b jest wyrazem nostalgii za pokojem.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

A to zdj\u0119cie pokoncertowe. Od prawej: Keri-Lynn Wilson, Peter Gelb i Mariusz Treli\u0144ski. Prosz\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na str\u00f3j dyrygentki. Ot\u00f3\u017c owo dzie\u0142o sztuki, ukrai\u0144ska wyszywanka, ale wielkiej klasy, jest od 70 lat w jej rodzinie mieszkaj\u0105cej wci\u0105\u017c w Czerniowcach (sk\u0105d pochodzi\u0142a jej prababka). Pani Nadia przywioz\u0142a j\u0105 stamt\u0105d w prezencie dla ameryka\u0144skiej kuzynki, z kt\u00f3r\u0105 na tym koncercie po raz pierwszy spotka\u0142a si\u0119 na \u017cywo – dot\u0105d mia\u0142y tylko kontakt mailowy. Jej brat Andrij s\u0142u\u017cy w wojsku, a ona te\u017c pomaga: wozi zaopatrzenie w stref\u0119 frontow\u0105, szyje elementy kamufla\u017cu dla \u017co\u0142nierzy. Ka\u017cdy walczy, jak mo\u017ce.<\/p>\n\n\n\n

PS. Kto nie ogl\u0105da\u0142 transmisji, mo\u017ce obejrze\u0107 rejestracj\u0119 tutaj<\/a>. A w najnowszym numerze „P” jest m\u00f3j tekst<\/a>. (Tytu\u0142 na stronie internetowej nie m\u00f3j!)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zaledwie dziesi\u0119\u0107 dni pr\u00f3b orkiestry z\u0142o\u017conej z muzyk\u00f3w, z kt\u00f3rych ka\u017cdy na co dzie\u0144 gra gdzie indziej (albo nie gra, bo jest wojna), a ju\u017c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce Ukrainian Freedom Orchestra sta\u0142a si\u0119 prawdziwym zespo\u0142em.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10222"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10222"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10222\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10230,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10222\/revisions\/10230"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10222"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10222"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10222"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}