Po po\u0142udniu Mart\u00edn Garc\u00eda Garc\u00eda – laureat III nagrody na ostatnim Konkursie Chopinowskim, wieczorem – Aleksandra \u015awigut, zdobywczyni II nagrody na I Konkursie Chopinowskim na Instrumentach Historycznych.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
S\u0142uchanie uczestnik\u00f3w konkursu po konkursie jest ciekawe z dw\u00f3ch powod\u00f3w. Gdy graj\u0105 inn\u0105 muzyk\u0119, mo\u017cna si\u0119 dowiedzie\u0107 wi\u0119cej o ich osobowo\u015bci artystycznej. Gdy graj\u0105 Chopina, s\u0105 zwykle ju\u017c bardziej na luzie i pokazuj\u0105, co o nim naprawd\u0119 my\u015bl\u0105…<\/p>\n\n\n\n
Z hiszpa\u0144skim pianist\u0105 troch\u0119 mam k\u0142opot. Jednocze\u015bnie mnie wkurza i budzi sympati\u0119. Ta ostatnia wynika z jego artystycznej szczero\u015bci, bo on nie pozuje, taki w\u0142a\u015bnie jest, \u017cywio\u0142owy, ale te\u017c subtelny, ze \u015bwietn\u0105, b\u0142yskotliw\u0105 technik\u0105 i – chwilami, w szybkich i efektownych fragmentach – zbyt agresywny w brzmieniu. Plus jeszcze jego miny, mruczenie a la Glenn Gould, no i w og\u00f3le lepiej na niego nie patrze\u0107 – dzi\u015b zw\u0142aszcza biedak wr\u0119cz ocieka\u0142, graj\u0105c w ten upa\u0142 w marynarce i muszce. Cho\u0107 niekt\u00f3rym te ostatnie cechy nie przeszkadzaj\u0105, ale ja by\u0142am zadowolona, \u017ce nie siedz\u0119 bardzo blisko.<\/p>\n\n\n\n
II Partita B-dur<\/em> Bacha by\u0142a z pocz\u0105tku mo\u017ce zbyt kokieteryjna (w Preludium<\/em>), ale og\u00f3lnie mi\u0142e zaskoczenie. Natomiast Sonata h-moll<\/em> Liszta – tu w\u0142a\u015bnie by\u0142a i karko\u0142omna technika, i agresja brzmieniowa, i liryczne fragmenty, no i jako\u015b nie mia\u0142am wra\u017cenia sp\u00f3jnej formy. O wiele bardziej podoba\u0142a mi si\u0119 Sonata h-moll<\/em> Chopina, cho\u0107 te\u017c by\u0142o tam troch\u0119 szale\u0144stw, ale i wiele subtelno\u015bci. Skrajne by\u0142y te\u017c Chopinowskie walce: e-moll z pocz\u0105tku ledwie pozna\u0142am, a kolejne sz\u0142y wed\u0142ug zasady: szybko – cyrkowo, wolno – \u0142adnie. Najbardziej mnie jednak uj\u0105\u0142 bis Federica Mompou – w\u0142a\u015bnie odkry\u0142am na tubie wi\u0119cej jego nagra\u0144 tego kompozytora. Chcia\u0142oby si\u0119 pos\u0142ucha\u0107 wi\u0119cej – wida\u0107, \u017ce pianista \u015bwietnie czuje muzyk\u0119 swojego rodaka.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem zn\u00f3w {oh!} i zn\u00f3w na pocz\u0105tek Mozart. Jako solista – Lorenzo Coppola, kt\u00f3ry tym razem zagra\u0142 na ro\u017cku basetowym, jak m\u00f3wiono niegdy\u015b – clarinetto d’amore<\/em>. To w\u0142a\u015bnie na ten instrument, dla swego przyjaciela Antona Stadlera, Mozart napisa\u0142 Koncert A-dur<\/em> – dowodem jest obecno\u015b\u0107 niskich d\u017awi\u0119k\u00f3w nie znajduj\u0105cych si\u0119 w skali zwyk\u0142ego klarnetu. Solista wyg\u0142osi\u0142 kilka s\u0142\u00f3w wst\u0119pu, jak zwykle nawi\u0105zuj\u0105c do teatru – i podczas grania te\u017c, mo\u017cna powiedzie\u0107, „gra\u0142” nie tylko na instrumencie, lecz mimik\u0105 i gestem. Urocze to by\u0142o, jak ka\u017cda obecno\u015b\u0107 Coppoli na scenie – ju\u017c si\u0119 ciesz\u0119 na jego recital 28 sierpnia.<\/p>\n\n\n\n W drugiej cz\u0119\u015bci – Koncert e-moll<\/em> Chopina. Z Aleksandr\u0105 \u015awigut jest inny problem: to muzykalna artystka, ma wiele ciekawych pomys\u0142\u00f3w, ale zbyt cz\u0119sto przydarzaj\u0105 si\u0119 jej wpadki pami\u0119ciowe. Czasem umie je zamaskowa\u0107, jak w zagranym na bis Mazurku a-moll<\/em> op. 67 nr 4, a czasem niestety nie, cho\u0107 mniej os\u0142uchani mog\u0105 nie zwr\u00f3ci\u0107 na to uwagi. W ka\u017cdym razie zosta\u0142a bardzo ciep\u0142a przyj\u0119ta przez publiczno\u015b\u0107. Gra\u0142a na erardzie z 1858 r. i ich wsp\u00f3lna z orkiestr\u0105 interpretacja z pewno\u015bci\u0105 wnios\u0142a co\u015b nowego. Troch\u0119 zaskakuj\u0105ce by\u0142o przed\u0142u\u017canie pauz w orkiestrowym wst\u0119pie do fina\u0142u, ale potem nast\u0105pi\u0142 niezwykle \u017cywio\u0142owy krakowiak.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po po\u0142udniu Mart\u00edn Garc\u00eda Garc\u00eda – laureat III nagrody na ostatnim Konkursie Chopinowskim, wieczorem – Aleksandra \u015awigut, zdobywczyni II nagrody na I Konkursie Chopinowskim na Instrumentach Historycznych.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10240"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10240"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10240\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10241,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10240\/revisions\/10241"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10240"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10240"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10240"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}