Skoro w tw\u00f3rczo\u015bci Giuseppe Verdiego znalaz\u0142a si\u0119 opera, w kt\u00f3rej wyst\u0119puje Stanis\u0142aw Leszczy\u0144ski, cho\u0107by tylko fa\u0142szywy, by\u0142o kwesti\u0105 czasu, kiedy Fabio Biondi wykona j\u0105 na ChiJE. To si\u0119 w\u0142a\u015bnie sta\u0142o w Operze Narodowej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Un giorno di regno (Il finto Stanislao<\/em>) – Dzie\u0144 kr\u00f3lowania (Udawany Stanis\u0142aw) – to jedna z najwcze\u015bniejszych oper autora Traviaty<\/em>. Pisz\u0105c j\u0105 mia\u0142 27 lat, nie bardzo mu le\u017ca\u0142a opera komiczna (a na tak\u0105 mia\u0142 zam\u00f3wienie), a jeszcze na dodatek mniej wi\u0119cej w tym czasie zmar\u0142o jego dwoje dzieci i \u017cona, wi\u0119c nie mia\u0142 do tego serca i cud, \u017ce to w og\u00f3le sko\u0144czy\u0142. Zreszt\u0105 dzie\u0142o nie odnios\u0142o sukcesu i do dzi\u015b nale\u017cy do zapomnianych. Poniek\u0105d s\u0142usznie, poniewa\u017c nie jest wybitne. Tre\u015b\u0107 do\u015b\u0107 groteskowa, muzyka sk\u0142ada si\u0119 ze stempli w wi\u0119kszo\u015bci pochodz\u0105cych od Rossiniego, cho\u0107 s\u0105 momenty, w kt\u00f3rych s\u0142yszymy jakby zapowied\u017a motyw\u00f3w z Traviaty<\/em> w\u0142a\u015bnie czy z innych wczesnych oper typu Nabucco<\/em> – mamy ju\u017c charakterystyczne umpa umpa, albo te\u017c umpapa, umpapa. Ale je\u015bli wykona si\u0119 je dobrze i z odpowiednim poczuciem humoru, mo\u017cna przy nim sp\u0119dzi\u0107 mi\u0142y wiecz\u00f3r.<\/p>\n\n\n\n Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o, cho\u0107 nie wszyscy soli\u015bci satysfakcjonowali w tym samym stopniu. Najbardziej niezawodni byli katalo\u0144ska sopranistka Tina Gorina, znana nam z roli Halki sprzed czterech lat, oraz meksyka\u0144ski baryton German Olvera jako kawaler Belfiore, kt\u00f3ry udaje rzeczonego kr\u00f3la Stanis\u0142awa Leszczy\u0144skiego (dlaczego? Aby kry\u0107 prawdziwego, kt\u00f3ry pojecha\u0142 do Warszawy na elekcj\u0119, a by\u0142a to niebezpieczna droga, wi\u0119c musia\u0142a si\u0119 odby\u0107 w tajemnicy). Vivica Genaux jako druga amantka, Julia, \u015bpiewa\u0142a z charakterystyczn\u0105 dla siebie troch\u0119 denerwuj\u0105c\u0105 manier\u0105. Jeszcze bardziej denerwowa\u0142a ostra barwa i nieczysta intonacja tenora Giulia Pelligry jako amanta Edoarda. Ale og\u00f3lnie s\u0142ucha\u0142o si\u0119 tego z pewnym rozbawieniem i jako ciekawostk\u0119 historyczn\u0105 – z tego wzgl\u0119du warto j\u0105 przypomina\u0107, cho\u0107 trudno zgadn\u0105\u0107, \u017ce jej autor napisze kiedy\u015b Don Carlosa<\/em> czy Falstaffa<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Wcze\u015bniej, po po\u0142udniu w FN, wyst\u0105pi\u0142 Kyohei Sorita, laureat II nagrody (ex aequo) na ostatnim Konkursie Chopinowskim. Na konkursie mia\u0142am z jego wyst\u0119p\u00f3w wra\u017cenie raczej pozytywne, cho\u0107 z grupy naprawd\u0119 interesuj\u0105cych i \u015bwietnie przygotowanych pianist\u00f3w z Dalekiego Wschodu nie ci, kt\u00f3rzy znale\u017ali si\u0119 w finale, byli moim zdaniem najciekawsi. No, ale Sorita przetar\u0142 tu szlaki, by\u0142 uczniem Piotra Palecznego. Solidna firma, jednak granie nie z tych niezapomnianych. Odwrotna sytuacja ni\u017c np. z Gadjievem – w\u0142a\u015bnie Chopin wyszed\u0142 mu najlepiej, po prostu mia\u0142 go najlepiej przygotowanego. Chaconna<\/em> Bacha\/Busoniego niespecjalnie ol\u015bniewa\u0142a, tak\u017ce kilka miniatur Brahmsa by\u0142y w porz\u0105dku, ale ma\u0142o wyraziste. Co za\u015b do Chopina, ciekawe by\u0142o zestawienie koncepcji Preludium cis-moll<\/em> op. 45 z t\u0105 Gadjieva – tamten pianista gra\u0142 w stylu wczesnego XX w., staromodnie, Sorita za\u015b uj\u0105\u0142 rzecz bardziej wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie. Sonata h-moll<\/em> r\u00f3wnie\u017c by\u0142a w porz\u0105dku, a na bis Largo (Bo\u017ce co\u015b Polsk\u0119)<\/em> i natychmiast po nim zagrany Polonez As-dur<\/em> – na studiach w Polsce chyba si\u0119 dowiedzia\u0142, \u017ce to utw\u00f3r, kt\u00f3ry zapewnia owacj\u0119 na stoj\u0105co. I tak si\u0119 sta\u0142o, cho\u0107 ja osobi\u015bcie nie wsta\u0142am. To rezerwuj\u0119 na naprawd\u0119 wielkie prze\u017cycia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Skoro w tw\u00f3rczo\u015bci Giuseppe Verdiego znalaz\u0142a si\u0119 opera, w kt\u00f3rej wyst\u0119puje Stanis\u0142aw Leszczy\u0144ski, cho\u0107by tylko fa\u0142szywy, by\u0142o kwesti\u0105 czasu, kiedy Fabio Biondi wykona j\u0105 na ChiJE. To si\u0119 w\u0142a\u015bnie sta\u0142o w Operze Narodowej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10250"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10250"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10250\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10252,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10250\/revisions\/10252"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10250"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10250"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10250"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}