Wieczorny koncert na Zamku Kr\u00f3lewskim „Chopina dni ostatnie” by\u0142 pomys\u0142em Tobiasa Kocha. I cho\u0107 pewnych wybor\u00f3w mo\u017cna si\u0119 czepia\u0107, efekt by\u0142 pi\u0119kny i wzruszaj\u0105cy, zw\u0142aszcza dzi\u0119ki Dorothee Mields.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Koch w swojej koncepcji nawi\u0105za\u0142 do obrazu Felixa-Josepha Barriasa przedstawiaj\u0105cego Chopina na \u0142o\u017cu \u015bmierci w otoczeniu przyjaci\u00f3\u0142, namalowanego ju\u017c ponad trzy dekady po \u015bmierci kompozytora. Co tam, na paryskim placu Vend\u00f4me, dzia\u0142o si\u0119 naprawd\u0119, mamy co do tego r\u00f3\u017cne przekazy, niekt\u00f3re sprzeczne ze sob\u0105, wi\u0119c nigdy ju\u017c si\u0119 nie dowiemy, kt\u00f3ry jest najbli\u017cszy faktom.<\/p>\n\n\n\n
Duet niemieckich muzyk\u00f3w nie pr\u00f3bowa\u0142 odtwarza\u0107, co grano i \u015bpiewano u Chopina w te Norwidowskie „dni przedostatnie”, ale poprowadzi\u0142 nas w ramach retrospekcji przez koleje jego \u017cycia, troch\u0119 pobie\u017cnie i nie zawsze adekwatnie. Nie wiem np. dlaczego m\u0142odzie\u0144cze mazurki zosta\u0142y umieszczone w kontek\u015bcie p\u00f3\u017anych lat, a par\u0119 preludi\u00f3w – w okresie poprzedzaj\u0105cym ich powstanie. W programie podzielono ca\u0142o\u015b\u0107 na sze\u015b\u0107 odcink\u00f3w, ale mia\u0142o to znaczenie jedynie symboliczne. Dwie pie\u015bni Moniuszki, powsta\u0142e d\u0142ugo po \u015bmierci Chopina, te\u017c wyskakiwa\u0142y z kontekstu.<\/p>\n\n\n\n
Jednak poza tym rzeczywi\u015bcie pojawi\u0142y si\u0119 utwory wykonywane przez Chopina i przyjaci\u00f3\u0142 na spotkaniach towarzyskich, jak opracowanie mazurk\u00f3w przez Paulin\u0119 Viardot (ostatecznie us\u0142yszeli\u015bmy tylko jeden, mia\u0142y by\u0107 dwa), anonimowe opracowanie Berceuse<\/em> ze \u015bpiewem, par\u0119 pie\u015bni Chopina, arie Alessandra Scarlattiego i Vincenza Belliniego – z tym ostatnim Chopin si\u0119 przyja\u017ani\u0142. Program rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 opracowaniem emblematycznej arii Casta Diva<\/em> z Normy<\/em> przez samego Chopina, kt\u00f3ry j\u0105 uwielbia\u0142, a zako\u0144czy\u0142 wykonaniem ju\u017c z g\u0142osem.<\/p>\n\n\n\n Dorothee Mields jest wspania\u0142a. Potrafi pi\u0119knie zmienia\u0107 barw\u0119, mimo i\u017c jest sopranem, r\u00f3wnie naturalnie wykonuje pie\u015bni w skali mezzosopranowej. Naturalno\u015b\u0107 to jej g\u0142\u00f3wna cecha, a przy tym artystka \u015bpiewa „z dusz\u0105”, ma w sobie mn\u00f3stwo ciep\u0142a i empatii. Polskie pie\u015bni stara\u0142a si\u0119 \u015bpiewa\u0107 po polsku i nawet nienajgorzej to wychodzi\u0142o. Koch towarzyszy\u0142 jej na McNulty’owej kopii pleyela z 1830 r. w spos\u00f3b swobodny, cho\u0107 nie bez potkni\u0119\u0107 – ten luz czasem by\u0142 za du\u017cy, ale k\u0142ad\u0142o si\u0119 to na karb atmosfery salonowej. Na koniec muzycy zwr\u00f3cili si\u0119 do swoich ojczystych dzie\u0142, uko\u0142ysuj\u0105c nas do snu Nachtlied<\/em> Mendelssohna i Ko\u0142ysank\u0105<\/em> Brahmsa.<\/p>\n\n\n\n Wcze\u015bniej, po po\u0142udniu w FN, gra\u0142a Aimi Kobayashi. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a identyczna z jej wiosennym wyst\u0119pem w Lus\u0142awicach: Arabeska<\/em> Schumanna i Sonata c-moll<\/em> D 958 Schuberta, w drugiej te\u017c Chopin, tylko tym razem wszystkie Preludia<\/em> op. 28. Niestety, podobnie jak na konkursie, wyda\u0142y mi si\u0119 do\u015b\u0107 ch\u0142odne, a niekt\u00f3re nawet bez pomys\u0142u (np. Es-dur). I to chyba w og\u00f3le jest k\u0142opot z t\u0105 pianistk\u0105: jest bardzo sprawna, dok\u0142adna, miewa, jak to si\u0119 m\u00f3wi troch\u0119 po seksistowsku, m\u0119skie uderzenie, ale w dziedzinie emocji – pa\u0142ac lodowy. C\u00f3\u017c, taka uroda, mo\u017ce si\u0119 to podoba\u0107, jak \u015bwiadczy\u0142 dzisiejszy stojak po koncercie. By\u0142y dwa bisy: Nokturn cis-moll<\/em> op. posth. i Walc As-dur<\/em> op. 42, i w tym ostatnim utworze ju\u017c niestety kondycji by\u0142o brak.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wieczorny koncert na Zamku Kr\u00f3lewskim „Chopina dni ostatnie” by\u0142 pomys\u0142em Tobiasa Kocha. I cho\u0107 pewnych wybor\u00f3w mo\u017cna si\u0119 czepia\u0107, efekt by\u0142 pi\u0119kny i wzruszaj\u0105cy, zw\u0142aszcza dzi\u0119ki Dorothee Mields.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10253"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10253"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10253\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10254,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10253\/revisions\/10254"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10253"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10253"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10253"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}