Specyficzn\u0105 atmosfer\u0119 maj\u0105 koncerty orkiestr m\u0142odzie\u017cowych. Wszystko jest jakby przerysowane, ale te\u017c pe\u0142ne rado\u015bci z grania.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nie inaczej by\u0142o tego wieczoru z European Union Youth Orchestra pod batut\u0105 Gianandrei Nosedy. Ta frajda, kt\u00f3r\u0105 maj\u0105 na estradzie m\u0142odzi muzycy, udziela si\u0119 publiczno\u015bci, jednak przerysowanie, o kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0119 wy\u017cej, nie zawsze s\u0142u\u017cy muzyce. Czasem te\u017c mo\u017ce si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce s\u0142yszymy zupe\u0142nie inny utw\u00f3r. Tak by\u0142o ze Smutn\u0105 opowie\u015bci\u0105<\/em> Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza. Z tego, co wiemy o pierwotnym programie, kt\u00f3rego p\u00f3\u017aniej kompozytor jednak nie eksponowa\u0142, chcia\u0142 on odmalowa\u0107 my\u015bli samob\u00f3jcy. Mia\u0142 nawet w \u015brodku utworu pada\u0107 strza\u0142, jednak ostatecznie go tam nie ma. Muzyka oddaje nastr\u00f3j beznadziei. W wykonaniu EUYO by\u0142a ona niezwykle intensywna, taki Kar\u0142owicz na sterydach; w pewnym momencie smyczki przesz\u0142y w d\u017awi\u0119ki tak \u015bwidruj\u0105ce, \u017ce pomy\u015bla\u0142am: no, rzeczywi\u015bcie, to jaka\u015b migrena, tylko si\u0119 zastrzeli\u0107.<\/p>\n\n\n\n Koncertowi G-dur<\/em> Ravela m\u0142odzie\u0144cza energia zrobi\u0142a za to bardzo dobrze, zw\u0142aszcza \u017ce do\u0142\u0105czy\u0142 znakomity pianista Francesco Piemontesi, te\u017c wci\u0105\u017c jeszcze stosunkowo m\u0142ody (39 lat). Ten koncert na tym festiwalu wykona\u0142a przed laty (w 2009 r.) Martha Argerich, kt\u00f3rej energii odm\u00f3wi\u0107 nie mo\u017cna, ale w wykonaniu Piemontesiego by\u0142o jej nie mniej, s\u0142ysza\u0142o si\u0119 tak\u017ce wyra\u017anie odwo\u0142ania do jazzu, kluczowe w tym utworze, a orkiestra znakomicie w tym wt\u00f3rowa\u0142a. Na bis pianista zosta\u0142 przy impresjonizmie i zagra\u0142 Poisson d’or<\/em> Debussy’ego z II tomu Images<\/em>.<\/p>\n\n\n\n W drugiej cz\u0119\u015bci najpierw suita z Kawalera srebrnej r\u00f3\u017cy<\/em> Richarda Straussa – i tu intensywno\u015b\u0107 da\u0142a si\u0119 troch\u0119 we znaki: ta muzyka powinna p\u0142yn\u0105\u0107, a w tym wykonaniu wr\u0119cz rwa\u0142a brzegi. To rzeczywi\u015bcie jest intensywna partytura, ale przecie\u017c ta muzyka zwykle brzmi z kana\u0142u, wi\u0119c jest nieco st\u0142umiona. Powracaj\u0105cy motyw walca by\u0142 jednak dobrym wst\u0119pem do La Valse<\/em> Ravela, w kt\u00f3rym szale\u0144stwa s\u0105 usprawiedliwione.<\/p>\n\n\n\n Dyrygent (znakomity) \u015bwietnie rozumia\u0142 si\u0119 z zespo\u0142em, m\u0142odzi ludzie go nagradzali spontaniczn\u0105 owacj\u0105, czasem nawet zag\u0142uszaj\u0105c\u0105 t\u0119 z widowni. Na pierwszy bis uspokoi\u0142 na chwil\u0119 nastroje, wybieraj\u0105c utw\u00f3r Sylwestrowa Wieczorna serenada<\/em>. P\u00f3\u017aniej zszed\u0142 ze sceny, a m\u0142odzie\u017c sama wykona\u0142a bis, kt\u00f3rego nie znam, weso\u0142y i taneczny; graj\u0105c ta\u0144czyli na estradzie, po prostu zrobili sobie impr\u0119 – a kiedy sko\u0144czyli, zacz\u0119li si\u0119 rzuca\u0107 sobie nawzajem na szyj\u0119. Ciekawy spos\u00f3b zako\u0144czenia koncertu.<\/p>\n\n\n\n Tytu\u0142 tego wpisu odnosi si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do popo\u0142udniowego recitalu Jakuba Kuszlika, jednak obok energii by\u0142a tu pewna stateczno\u015b\u0107, r\u00f3wnowaga, zw\u0142aszcza w Chopinie. \u0141adny Nokturn Des-dur<\/em>, zrozumiana Fantazja f-moll<\/em>, sympatyczne mazurki (za kt\u00f3re dosta\u0142 nagrod\u0119) i pogodne Scherzo E-dur<\/em>. Za to w drugiej cz\u0119\u015bci poszala\u0142 troch\u0119 w III Sonacie f-moll<\/em> Brahmsa. Bombastyczne sonaty m\u0142odziutkiego kompozytora troch\u0119 mnie \u015bmiesz\u0105, ale pianista ma zaledwie kilka lat wi\u0119cej, wi\u0119c t\u0119 muzyk\u0119 czuje. Na bis jednak (po Krakowiaku fantastycznym<\/em> Paderewskiego) by\u0142 ju\u017c p\u00f3\u017any Brahms: Rapsodia Es-dur<\/em> op. 119 nr 4, i te\u017c znakomicie zrozumiana. To ukochany kompozytor tego pianisty, i ja go rozumiem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Specyficzn\u0105 atmosfer\u0119 maj\u0105 koncerty orkiestr m\u0142odzie\u017cowych. Wszystko jest jakby przerysowane, ale te\u017c pe\u0142ne rado\u015bci z grania.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10255"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10255"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10255\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10257,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10255\/revisions\/10257"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10255"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10255"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10255"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}