Bruce Liu dzi\u015b zrobi\u0142 kilka rzeczy po raz pierwszy: wyst\u0105pi\u0142 na dw\u00f3ch koncertach jednego dnia, zagra\u0142 ten sam utw\u00f3r (w r\u00f3\u017cnych wersjach) na ka\u017cdym z nich, zagra\u0142 na instrumencie historycznym. Uda\u0142o si\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dzi\u015b rano na briefingu opowiada\u0142, \u017ce jego \u017cycie po konkursie zmieni\u0142o si\u0119 w nieustaj\u0105ce tournee i podpisywanie p\u0142yt. Teraz chcia\u0142by troch\u0119 spokoju, \u017ceby szuka\u0107 nadal swojej drogi. Pandemia sta\u0142a si\u0119 dla niego pretekstem, by zapozna\u0107 si\u0119 z czym\u015b nowym, i tym by\u0142a dla niego muzyka Rameau. Kolejn\u0105 p\u0142yt\u0119 dla DG ma nagra\u0107 z muzyk\u0105 francusk\u0105: w\u0142a\u015bnie Rameau i Ravelem. Przypomn\u0119, \u017ce urodzi\u0142 si\u0119 w Pary\u017cu i jest zwi\u0105zany z kultur\u0105 francusk\u0105 – cho\u0107 tak\u017ce oczywi\u015bcie z chi\u0144sk\u0105, no i z Kanad\u0105, gdzie mieszka.<\/p>\n\n\n\n
Z instrumentami historycznymi zetkn\u0105\u0142 si\u0119 w marcu, kiedy przyjecha\u0142 tu, by wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w koncertach urodzinowych Chopina. M\u00f3wi, \u017ce bardzo go to zaciekawi\u0142o, \u017ce dzi\u0119ki temu lepiej rozumie, czemu Chopin napisa\u0142 co\u015b tak, a nie inaczej. Wybra\u0142 na dzisiejszy koncert erarda (z 1858 r.), cho\u0107 wie, \u017ce Chopin wola\u0142 pleyela.<\/p>\n\n\n\n
Ale recital zagra\u0142 na steinwayu. Bardzo \u0142adnie skomponowa\u0142 program: zacz\u0105\u0142 w\u0142a\u015bnie od kilku utwor\u00f3w Rameau, koronkowo zagranych, p\u00f3\u017aniej pokaza\u0142 sw\u00f3j przeb\u00f3j – Wariacje B-dur<\/em> Chopina w wersji solowej (w kt\u00f3rej trzeba gra\u0107 te\u017c parti\u0119 orkiestry), po przerwie zn\u00f3w muzyka francuska – pi\u0119kne i plastyczne Miroirs<\/em> Ravela, wreszcie powr\u00f3t do Don Giovanniego<\/em>, ale w wirtuozowskiej wersji Liszta. I trzy bisy: Paderewski i dwa chopinowskie.<\/p>\n\n\n\n Specjalnie, by m\u00f3g\u0142 d\u0142u\u017cej odpocz\u0105\u0107, przesuni\u0119to koncert wieczorny na 21:30, a on zagra\u0142 z Orkiestr\u0105 XVIII Wieku pod batut\u0105 Marka Mosia na zako\u0144czenie. Jego pierwszy wyst\u0119p na erardzie by\u0142 bardzo udany, swobodny. Wariacje<\/em> Chopina mia\u0142y nie mniej uroku. A na bis zagra\u0142 Les Sauvages<\/em> Rameau – pi\u0119knie to zabrzmia\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Trzeba jednak wspomnie\u0107 o tym, co dzia\u0142o si\u0119 poza tym na wieczornym koncercie. Jedna rzecz by\u0142a nieudana: dwie cz\u0119\u015bci, jakie Micha\u0142 Dobrzy\u0144ski dopisa\u0142 do niezachowanego niestety w ca\u0142o\u015bci Koncertu klarnetowego<\/em> Kurpi\u0144skiego. Muzycy (solist\u0105 by\u0142 Eric Hoeprich) wykonali je z obowi\u0105zku i bez entuzjazmu, czemu nie mo\u017cna si\u0119 dziwi\u0107. Po nich zagrany autentyczny Kurpi\u0144ski by\u0142 jak westchnienie ulgi.<\/p>\n\n\n\n Pozosta\u0142e punkty programu by\u0142y grane bez dyrygenta, co jednak chyba nie jest dobrym rozwi\u0105zaniem dla tej orkiestry, cho\u0107 koncertmistrz Alexander Janiczek robi\u0142, co m\u00f3g\u0142. Symfonia B-dur<\/em> Haydna zosta\u0142a zagrana jako\u015b si\u0142\u0105 rozp\u0119du, gorzej by\u0142o w Koncercie Es-dur<\/em> KV 482 Mozarta – trudno by\u0142o jako\u015b uzgodni\u0107 zeznania, czy Tomasz Ritter ma dyrygowa\u0107 od fortepianu, czy prowadzi\u0107 ma Janiczek (by\u0142 nawet moment, kiedy obaj pr\u00f3bowali jednocze\u015bnie). Je\u015bli jednak chodzi o samego pianist\u0119, gra\u0142 Mozarta \u015bwietnie, z energi\u0105, wyrazi\u015bcie, ale wielkim zaskoczeniem by\u0142 bis: Die Stadt<\/em> z cyklu Schwanengesang<\/em> Schuberta w opracowaniu Liszta. Nawet nie wiedzia\u0142am, \u017ce z grafa mo\u017cna wydoby\u0107 tak mroczne tony. Niesamowite.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bruce Liu dzi\u015b zrobi\u0142 kilka rzeczy po raz pierwszy: wyst\u0105pi\u0142 na dw\u00f3ch koncertach jednego dnia, zagra\u0142 ten sam utw\u00f3r (w r\u00f3\u017cnych wersjach) na ka\u017cdym z nich, zagra\u0142 na instrumencie historycznym. Uda\u0142o si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10269"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10269"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10269\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10272,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10269\/revisions\/10272"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10269"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10269"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10269"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}