Belcea Quartet wsp\u00f3\u0142gra\u0142 tego wieczoru z dwojgiem wybitnych pianist\u00f3w – z ka\u017cdym wypad\u0142o to inaczej, zapewne te\u017c dlatego, \u017ce to s\u0105 bardzo r\u00f3\u017cnie napisane utwory.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W Kwintecie fortepianowym f-moll<\/em> C\u00e9sara Francka ca\u0142y zesp\u00f3\u0142 stanowi jeden organizm. I Vadym Kholodenko wpasowa\u0142 si\u0119 w ten organizm idealnie. Muzycy wsp\u00f3\u0142brzmieli harmonijnie przez ca\u0142y czas, pianista si\u0119 nie wybija\u0142, cho\u0107 oczywi\u015bcie bywa\u0142 s\u0142yszalny. To utw\u00f3r burzliwy i nami\u0119tny, ale romansowa historia przytoczona w om\u00f3wieniu w programie chyba jest jedynie plotk\u0105. Czy Franck ze swoim koleg\u0105 Camille’em Saint-Sa\u00ebnsem, kt\u00f3ry wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w prawykonaniu i by\u0142 adresatem dedykacji, pok\u0142\u00f3cili si\u0119 o kobiet\u0119 – tu pada nazwisko Augusty Holmes? Raczej nie, cho\u0107 faktem jest, \u017ce Holmes studiowa\u0142a u Francka, a Saint-Sa\u00ebns co\u015b gdzie\u015b o niej napisa\u0142. Przykre jest jednak – to ju\u017c ca\u0142kiem na marginesie – \u017ce opowiada si\u0119 o niej w takim kontek\u015bcie, nie wspominaj\u0105c, \u017ce by\u0142a to utalentowana kompozytorka, kt\u00f3ra mia\u0142a zaci\u0119cie do muzyki symfonicznej<\/a> (napisa\u0142a te\u017c uwertur\u0119 Polonia<\/a><\/em>), stworzy\u0142a r\u00f3wnie\u017c par\u0119 oper, z kt\u00f3rych jedn\u0105 nawet wystawiono w Operze Paryskiej.<\/p>\n\n\n\n Wracaj\u0105c do koncertu, w Kwintecie<\/em> Mieczys\u0142awa Wajnberga zesp\u00f3\u0142 jest zupe\u0142nie inaczej skonstruowany: fortepian jest przeciwstawiony kwartetowi, jak w koncercie fortepianowym orkiestrze (co pot\u0119guje jeszcze du\u017cy epizod solowy w czwartej cz\u0119\u015bci). Yulianna Avdeeva wykonywa\u0142a go z Kremerat\u0105 Baltic\u0105 w opracowaniu na fortepian i orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 na Chopiejach pi\u0119\u0107 lat temu<\/a>, w tym samym wykonaniu ukaza\u0142 si\u0119 na p\u0142ycie ECM. W wersji oryginalnej faktura jest cie\u0144sza i wi\u0119ksza jest r\u00f3wnowa\u017cno\u015b\u0107 mi\u0119dzy zespo\u0142em a solistk\u0105 – bo jednak w taki spos\u00f3b to trzeba postrzega\u0107. Tym silniejsze jest wra\u017cenie. Co wi\u0119cej, dzisiejszy czas sprawi\u0142, \u017ce ten utw\u00f3r przejmuje jeszcze bardziej – to dzie\u0142o wojenne, z 1944 r. Jest mroczne, ukazuje smutek, rozpacz, ale i wielk\u0105 moc. (A poza tym ma swoje tajemnice – do dzi\u015b jest dla mnie zagadk\u0105, sk\u0105d w finale wzi\u0105\u0142 si\u0119 jako jeden z temat\u00f3w szybki taniec irlandzki.) I Belcea Quartet, i Avdeeva umiej\u0105 to wszystko odda\u0107 wspaniale. Ca\u0142a sala zerwa\u0142a si\u0119 z miejsc, ale oczywi\u015bcie po czym\u015b takim bis\u00f3w by\u0107 nie mo\u017ce.<\/p>\n\n\n\n Po po\u0142udniu na Zamku Kr\u00f3lewskim Mariusz Godlewski z Rados\u0142awem Kurkiem wykonywali (znakomicie!) pie\u015bni Moniuszki – by\u0142a to promocja nowej p\u0142yty. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich jest ma\u0142o znana: arty\u015bci si\u0119gn\u0119li po utwory z szuflady, niewydane. By\u0142o wi\u0119c troch\u0119 niespodzianek: Znasz-li ten kraj<\/em> w zupe\u0142nie innym, mniej ciekawym opracowaniu ni\u017c to powszechnie znane, czy te\u017c pierwotna wersja \u0141zy<\/em> z tytu\u0142em Pie\u015b\u0144 do s\u0142o\u0144ca<\/em> (ale to do tej ostatecznej wersji bardziej pasuje). Wydaje si\u0119, \u017ce Moniuszko wiedzia\u0142, dlaczego chowa co\u015b do szuflady. Ale jednak je\u015bli si\u0119 to zachowa\u0142o, to przez pami\u0119\u0107 o kompozytorze wypada to wyda\u0107. Moniuszkali\u00f3w ci\u0105g dalszy, r\u00f3wnie\u017c po\u0142\u0105czony z promocj\u0105 nowej p\u0142yty, odb\u0119dzie si\u0119 niedzielnego popo\u0142udnia te\u017c na Zamku, w wykonaniu Olgi Pasiecznik i Ewy Pob\u0142ockiej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Belcea Quartet wsp\u00f3\u0142gra\u0142 tego wieczoru z dwojgiem wybitnych pianist\u00f3w – z ka\u017cdym wypad\u0142o to inaczej, zapewne te\u017c dlatego, \u017ce to s\u0105 bardzo r\u00f3\u017cnie napisane utwory.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10273"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10273"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10273\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10274,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10273\/revisions\/10274"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10273"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10273"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10273"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}