…bo poza dzie\u0142ami Moniuszki (po po\u0142udniu), Chopina i Panufnika (wieczorem) s\u0142uchali\u015bmy Chopina w opracowaniach Strawi\u0144skiego i de Falli.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Najpierw jednak o ci\u0105gu dalszym Moniuszkali\u00f3w. Mamy praktycznie drugi Rok Moniuszki – w tym roku przypada 150-lecie jego \u015bmierci, wi\u0119c namno\u017cy\u0142o si\u0119 r\u00f3\u017cnych wydawnictw. W\u015br\u00f3d pie\u015bniowych nowo\u015bci obok p\u0142yty Godlewskiego\/Kurka, o kt\u00f3rej wspomina\u0142am przy okazji wczorajszego recitalu artyst\u00f3w, wyszed\u0142 w\u0142a\u015bnie drugi wyb\u00f3r, w wykonaniu Olgi Pasiecznik i Ewy Pob\u0142ockiej. Obie artystki wykona\u0142y ca\u0142y repertuar z tej p\u0142yty. S\u0105 tu r\u00f3wnie\u017c pie\u015bni mniej znane, ale te\u017c kilka przeboj\u00f3w, jak Prz\u0105\u015bniczka<\/em> czy Z\u0142ota rybka<\/em>. Jest kilka akcent\u00f3w w stron\u0119 ukrai\u0144sk\u0105: par\u0119 Dumek<\/em>, Wyjazd z Ukrainy<\/em>, a pod koniec oczywi\u015bcie Kozak<\/em>. Solistka by\u0142a dzi\u015b w fantastycznej formie, ale w tej ostatniej pie\u015bni co\u015b j\u0105 chwyci\u0142o za gard\u0142o pod koniec, czemu trudno si\u0119 dziwi\u0107. I potem, na koniec jeszcze, cudowna \u0141za<\/em>. Sopranistka w\u0142o\u017cy\u0142a w te pie\u015bni dusz\u0119; pianistka towarzyszy\u0142a jej z prawdziwym zrozumieniem. By\u0142y i pie\u015bni pogodniejsze, nawet z akcentami \u017cartobliwymi, kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c zosta\u0142y \u015bwietnie oddane.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem w FN zagra\u0142a orkiestra gospodarzy pod swoim szefem Andrzejem Boreyk\u0105. Pocz\u0105tkowy Nokturn As-dur<\/em> op. 32 nr 2 zosta\u0142 zorkiestrowany przez Strawi\u0144skiego jako pierwsza praca dla Diagilewa, kt\u00f3ry zapragn\u0105\u0142 poszerzy\u0107 s\u0142ynne Sylfidy<\/em> G\u0142azunowa. To opracowanie jest jeszcze niewinne, nie zapowiada nawet harc\u00f3w, kt\u00f3re wielki Igor mia\u0142 w przysz\u0142o\u015bci wyczynia\u0107 z Pergolesim czy Czajkowskim. Innego rodzaju opracowania dokona\u0142 de Falla, gdy\u017c zapragn\u0105\u0142 p\u00f3j\u015b\u0107 \u015bladem Giacoma Orefice i napisa\u0107 oper\u0119 zmontowan\u0105 z muzyki Chopina. \u0141aska boska, \u017ce to dzie\u0142o nie powsta\u0142o, ale opracowania zosta\u0142y uj\u0119te w suit\u0119 pod tytu\u0142em niedosz\u0142ej opery: Fuego fatuo<\/em>. Do\u015b\u0107 zabawnie kompozytor poczyna\u0142 sobie z dzie\u0142ami Fryderyka: w pierwszej cz\u0119\u015bci po\u0142\u0105czy\u0142 Walc As-dur<\/em> op. 64 nr 3 z drugim tematem Scherza b-moll<\/em>, Berceuse<\/em> wydatnie skr\u00f3ci\u0142, podobnie jak Ballad\u0119 f-moll<\/em>, kt\u00f3r\u0105 zako\u0144czy\u0142 „optymistycznie” – durowo drugim tematem. Nie jest to jednak wielkie dzie\u0142o i jego miejsce jest chyba tylko na takim festiwalu jak ten.<\/p>\n\n\n\n To ramy, a po\u015brodku nich znalaz\u0142y si\u0119 dwa wyst\u0119py pianist\u00f3w. Pierwszy skromny, ale ujmuj\u0105cy: Piotr Alexewicz zagra\u0142 Fantazj\u0119 na tematy polskie<\/em> Chopina. Bardzo \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce przypad\u0142 mu tak kr\u00f3tki numer i nawet nie dano mu zabisowa\u0107. W lepszej sytuacji znalaz\u0142 si\u0119 Alexander Gadjiev, kt\u00f3ry nie do\u015b\u0107, \u017ce wykona\u0142 efektowny Koncert<\/em> Panufnika, ale jeszcze zabisowa\u0142 dwa razy: w\u0142asn\u0105 improwizacj\u0105 troch\u0119 nawi\u0105zuj\u0105c\u0105 do wykonanego wcze\u015bniej dzie\u0142a oraz preludium Debussy’ego La terrasse des audiences du clair de lune<\/em> z II tomu. Moim zdaniem w dzisiejszym repertuarze wypada ciekawiej ni\u017c w Chopinie.<\/p>\n\n\n\n PS. Na koncercie pojawi\u0142a si\u0119 Avdeeva. Podobno nagrywa IV Sonat\u0119<\/em> Wajnberga – t\u0119 sam\u0105, kt\u00f3r\u0105 gra\u0142a tu w zesz\u0142ym roku<\/a> – tak w\u0142a\u015bnie<\/a>. Ciesz\u0119 si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …bo poza dzie\u0142ami Moniuszki (po po\u0142udniu), Chopina i Panufnika (wieczorem) s\u0142uchali\u015bmy Chopina w opracowaniach Strawi\u0144skiego i de Falli.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10275"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10275"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10275\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10276,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10275\/revisions\/10276"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10275"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10275"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10275"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}