ostro si\u0119 wypowiedzia\u0142<\/a> ju\u017c 1 marca, \u017ce zawiesza swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Rosji (ma stanowisko dyrektora artystycznego Pa\u0144stwowej Akademickiej Orkiestry Symfonicznej) i nie wr\u00f3ci, p\u00f3ki nie zostanie przywr\u00f3cony pok\u00f3j na Ukrainie, a napa\u015b\u0107 swoich rodak\u00f3w na ten kraj nazwa\u0142 najwi\u0119ksz\u0105 pora\u017ck\u0105 moraln\u0105 tego stulecia. W RPO jest szefem muzycznym. Ma obywatelstwo brytyjskie.<\/p>\n\n\n\nJego m\u0142odzie\u0144cza energia da\u0142a o sobie zna\u0107 ju\u017c w uwerturze do Parii<\/em> Moniuszki. Jakby\u015bmy s\u0142yszeli zupe\u0142nie inny utw\u00f3r, mocny, dramatyczny, mo\u017ce troch\u0119 nawet przesadnie, ale robi\u0142 wra\u017cenie. Nie rozpoznali\u015bmy tej upupionej poczciwiny, jak\u0105 nader cz\u0119sto robi si\u0119 z tego kompozytora, a nies\u0142usznie.<\/p>\n\n\n\nKoncert f-moll <\/em>Chopina z Bruce’em Liu. Co ja zrobi\u0119, nie wzi\u0119\u0142o mnie to. \u017be ma wspania\u0142\u0105 technik\u0119, to ju\u017c wiem (niestety dzi\u0119ki niej czasem si\u0119 prze\u015blizguje nad muzyk\u0105, nawet po\u0142yka d\u017awi\u0119ki np. w II cz\u0119\u015bci), ale jako\u015b brak\u0142o mi w tym wyrazu. Przyznam si\u0119 bez bicia: by\u0142y momenty, kiedy si\u0119 wy\u0142\u0105cza\u0142am. Mo\u017ce to by\u0142o zm\u0119czenie dwoma tygodniami festiwalu, a mo\u017ce – i to bardziej prawdopodobne – po wys\u0142uchaniu tego samego utworu w wykonaniu Kate Liu, kt\u00f3ra mia\u0142a w\u0142asn\u0105, precyzyjn\u0105 koncepcj\u0119 tego dzie\u0142a i w\u0142o\u017cy\u0142a w nie swoj\u0105 moc, takie prze\u015blizgiwanie, nawet i najbardziej efektownie, nie mo\u017ce wci\u0105gn\u0105\u0107. W sumie stosunkowo najlepszy by\u0142 mazurkowy fina\u0142 – Bruce najlepiej si\u0119 czuje w rzeczach l\u017cejszych, \u017cartobliwych. Przy okazji, wielkie brawa dla waltornisty: tak \u015bwietnie zagranej sol\u00f3wki jeszcze nie s\u0142ysza\u0142am. By\u0142y dwa bisy. Jeden dowcipnie pomy\u015blany: najpierw pianista usiad\u0142 sam i zagra\u0142 temat L\u00e0 ci darem la mano<\/em>, po chwili do\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 orkiestra i zagrali fina\u0142owego poloneza z Chopinowskich Wariacji B-dur<\/em>. Na drugi bis by\u0142a quasi-jazzuj\u0105ca quasi-improwizacja (Romek z NY <\/strong>twierdzi, \u017ce jest to czyj\u015b utw\u00f3r, zapisany – s\u0142ysza\u0142 ju\u017c to w wykonaniu Bruce’a na Florydzie) na temat Dla Elizy<\/em>. Troch\u0119 to by\u0142o tak, jakby sko\u0144czy\u0142a si\u0119 szko\u0142a i zacz\u0119\u0142y wakacje. (W rzeczywisto\u015bci Bruce’a czeka\u0142a jeszcze ci\u0119\u017cka praca: sk\u0142adanie autograf\u00f3w po koncercie – kolejka ustawi\u0142a si\u0119 a\u017c do wej\u015bcia do filharmonii).<\/p>\n\n\n\nZa to w drugiej cz\u0119\u015bci by\u0142o powa\u017cnie – wype\u0142ni\u0142a j\u0105 II Symfonia<\/em> Sibeliusa. Tak si\u0119 nieszcz\u0119\u015bliwie sk\u0142ada, \u017ce nie przepadam za tym tw\u00f3rc\u0105 i cho\u0107 dzie\u0142o by\u0142o dobrze wykonane, s\u0142ucha\u0142am go z trudem. W swoim s\u0142owie w ksi\u0105\u017cce programowej dyrektor festiwalu da\u0142 do zrozumienia, \u017ce takie w\u0142a\u015bnie zako\u0144czenie tej imprezy jest aluzj\u0105 do walki naszych wschodnich s\u0105siad\u00f3w o wolno\u015b\u0107. Szkoda w takim razie, \u017ce wyb\u00f3r nie pad\u0142 na dzie\u0142o ukrai\u0144skie. No, ale Finowie te\u017c staj\u0105 okoniem do Rosji wst\u0119puj\u0105c do NATO i wykonanie akurat fi\u0144skiego utworu w tej chwili te\u017c by\u0142o wymownym gestem ze strony rosyjskiego dyrygenta.<\/p>\n\n\n\nNo i sko\u0144czy\u0142y si\u0119 dwa tygodnie \u015bwi\u0119ta. Ale ruszaj\u0105 kolejne festiwale. B\u0119dzie co robi\u0107 i czego s\u0142ucha\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
„Kr\u00f3lewskie” nie dlatego, \u017ce jakie\u015b uroczyste czy pompatyczne, ale dlatego, \u017ce gra\u0142a Royal Philharmonic Orchestra pod batut\u0105 Vasilya Petrenki.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10281"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10281"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10281\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10282,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10281\/revisions\/10282"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10281"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10281"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10281"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}