Sp\u0119dzi\u0142am intensywny weekend w Krzy\u017cowej – ale c\u00f3\u017c to za intensywno\u015b\u0107 w por\u00f3wnaniu z dwoma tygodniami pracy i kameralnego koncertowania, kt\u00f3re prze\u017cyli uczestnicy festiwalu Krzy\u017cowa Music.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Po raz pierwszy uda\u0142o mi si\u0119 tu dotrze\u0107 cho\u0107 na par\u0119 dni, bo wcze\u015bniej musia\u0142y mi wystarczy\u0107 warszawskie koncerty pofestiwalowe, o kt\u00f3rych pisa\u0142am tutaj<\/a> i tutaj<\/a>. Nie b\u0119d\u0119 si\u0119 tu oczywi\u015bcie rozpisywa\u0107 o tym, \u017ce Krzy\u017cowa to miejsce specjalne, tylko dam link<\/a>. Jak wida\u0107, Krzy\u017cowa Music<\/a> to jeden z mn\u00f3stwa projekt\u00f3w z r\u00f3\u017cnych dziedzin, jakie maj\u0105 tu miejsce. To kolejny w Polsce festiwal (po Ensemble Festival<\/a> w Ksi\u0105\u017cu, kt\u00f3ry w tym roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Radziejowic), kt\u00f3ry wykorzystuje format s\u0142ynnego Marlboro Music<\/a>, cho\u0107 jest kr\u00f3tszy – tamten trwa siedem tygodni. Edycja w Krzy\u017cowej, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie si\u0119 sko\u0144czy\u0142a, by\u0142a \u00f3sm\u0105. W najwi\u0119kszym skr\u00f3cie: to raj kameralistyki – zar\u00f3wno dla muzyk\u00f3w, kt\u00f3rzy uwielbiaj\u0105 j\u0105 gra\u0107, jak dla s\u0142uchaczy, kt\u00f3rzy uwielbiaj\u0105 jej s\u0142ucha\u0107. Miejsce oderwane od \u015bwiata (pod tym wzgl\u0119dem z kolei podobnie dzia\u0142a Centrum Pendereckiego w Lus\u0142awicach), gdzie mo\u017cna skupi\u0107 si\u0119 przede wszystkim na muzyce. Dla s\u0142uchacza takiego jak ja bycie tam na miejscu te\u017c jest czym\u015b specjalnym, kiedy towarzyszy si\u0119 powstawaniu muzycznych kreacji, a przy tym czuje si\u0119 genius loci. W tym roku na sympozjum wspominano tu Bronis\u0142awa Hubermana – nie tylko wielkiego skrzypka, ale te\u017c jednego z pierwszych zwolennik\u00f3w zjednoczonej Europy (Paneuropy, jak w\u00f3wczas m\u00f3wiono). On tak\u017ce przyja\u017ani\u0142 si\u0119 z w\u0142a\u015bcicielami Krzy\u017cowej, rodzin\u0105 von Moltke. Podobnie jak Rudolf Serkin, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca Marlboro Music.<\/p>\n\n\n\n Na stronie Marlboro mo\u017cna znale\u017a\u0107 wszystkich muzyk\u00f3w, jacy przez ponad 70 lat tam si\u0119 pojawili; mo\u017cna te\u017c sprawdzi\u0107, w wykonaniu jakich utwor\u00f3w wzi\u0119li udzia\u0142. S\u0105 tam wielkie nazwiska – r\u00f3\u017cne znacz\u0105ce wsp\u00f3\u0142prace mi\u0119dzy muzykami tam si\u0119 nawi\u0105za\u0142y. M\u0142odzi zaczynali tam swoje kariery. Wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy festiwalu w Krzy\u017cowej r\u00f3wnie\u017c tam bywali – z Viviane Hagner, szefow\u0105 muzyczn\u0105, na czele. I tutaj pojawiaj\u0105 si\u0119 znane osoby, cho\u0107 zgodnie z ide\u0105 wtapiaj\u0105 si\u0119 w muzyczny t\u0142um i graj\u0105 razem na r\u00f3wnych prawach, np. zwyci\u0119\u017cczyni poprzedniego Konkursu im. Wieniawskiego Veriko Tchumburidze, ale te\u017c np. zwyci\u0119zca tegorocznego Konkursu im. Sibeliusa Inmo Yang i wielu laureat\u00f3w r\u00f3\u017cnych konkurs\u00f3w, wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w wa\u017cnych zespo\u0142\u00f3w, s\u0142owem cho\u0107 m\u0142odych, to wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 (nie jest \u0142atwo tu si\u0119 dosta\u0107). Ale te\u017c s\u0105 tacy, kt\u00f3rzy przyje\u017cd\u017caj\u0105 co roku, starsi i do\u015bwiadczeni, w tym wiolonczelista Adrian Brendel, syn Alfreda, Alexey Stadler – du\u017co m\u0142odszy brat s\u0142ynnego Sergeya, znany skrzypek Kolja Blacher, syn kompozytora Borisa, dawny koncertmistrz Filharmonik\u00f3w Berli\u0144skich. Cenieni piani\u015bci Till Fellner czy wspomniany tu ostatnio Adam Golka (swego czasu laureat Gilmore Young Artist Award), kt\u00f3ry by\u0142 r\u00f3wnie\u017c uczestnikiem Marlboro, a z Polski m.in. koncertmistrz NFM Rados\u0142aw Pujanek.<\/p>\n\n\n\n Na pewien czas przed festiwalem wybierany jest wszechstronny repertuar, a p\u00f3\u017aniej dobiera si\u0119 do niego muzyk\u00f3w (nie zawsze si\u0119 zgadzaj\u0105). Nie wszystkie dzie\u0142a wykonuje si\u0119 na koncertach – albo dlatego, \u017ce nie bardzo wychodz\u0105, albo po prostu si\u0119 nie mieszcz\u0105, st\u0105d nag\u0142e powi\u0119kszanie ilo\u015bci planowanych wyst\u0119p\u00f3w: podobno w poprzedni weekend by\u0142o a\u017c pi\u0119\u0107 jednego dnia; ja trafi\u0142am na trzy w ostatni\u0105 sobot\u0119, w tym trzeci, o godz. 23, wyskoczy\u0142 w ostatniej chwili, ale gdyby nie wykonano tego pi\u0119knego Kwintetu<\/em> Vaughana Williamsa, bardzo by\u0142oby szkoda. A tego samego wieczoru wys\u0142uchali\u015bmy jeszcze m.in. Kwintetu fortepianowego<\/em> Respighiego czy Kwartetu fortepianowego<\/em> Richarda Straussa (wspania\u0142e utwory, nie zna\u0142am ich, podobnie jak wcze\u015bniej wspomnianego), o Brahmsie czy Mozarcie nie m\u00f3wi\u0105c. Od paru lat s\u0105 tu kompozytorzy-rezydenci; w tym roku by\u0142a to Greczynka mieszkaj\u0105ca w Niemczech Konstantia Gourzi.<\/p>\n\n\n\n W sumie idea pi\u0119kna, ale nie jest za \u0142atwo j\u0105 sfinansowa\u0107. Zrzucaj\u0105 si\u0119 na ni\u0105 instytucje niemieckie i grupa zamo\u017cnych senior\u00f3w, kt\u00f3rzy podczas festiwalu mieszkaj\u0105 na terenie centrum, chodz\u0105 na wszystko i oklaskuj\u0105. Mo\u017cna te\u017c przyjecha\u0107 z zewn\u0105trz – koncerty s\u0105 za darmo, mo\u017cna przy wyj\u015bciu wp\u0142aci\u0107 do koszyczka jaki\u015b datek.<\/p>\n\n\n\n Po festiwalu cz\u0119\u015b\u0107 muzyk\u00f3w rusza w tras\u0119 – w tym roku koncert\u00f3w b\u0119dzie troch\u0119 wi\u0119cej ni\u017c w poprzednich, pandemicznych latach. Jutro Warszawa, pojutrze Pozna\u0144, p\u00f3\u017aniej par\u0119 koncert\u00f3w w Niemczech.<\/p>\n\n\n\n PS. Par\u0119 wspania\u0142ych wie\u015bci dotycz\u0105cych naszych muzyk\u00f3w. Po pierwsze, Andrzej Szadejko ze swoim Goldberg Baroque Ensemble otrzymali nagrod\u0119 Opus Klassik<\/a> w dziedzinie „Najlepsza premiera \u015bwiatowa” za p\u0142yt\u0119 z Oratorio Secondo<\/em> gda\u0144skiego kompozytora Johanna Daniela Pucklitza, wydan\u0105 w serii Musica Baltica w tym roku przez niemieck\u0105 firm\u0119 MDG.<\/p>\n\n\n\n