Wieczorem w Studiu im. Lutos\u0142awskiego \u015bwietny koncert ameryka\u0144skiego zespo\u0142u TALEA. A rano w teatrze Guliwer, w ramach Ma\u0142ej Warszawskiej Jesieni – spektakl muzyczny dla dzieci o wojnie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jak opowiada\u0107 dzieciom o czym\u015b tak strasznym i w normalnym \u017cyciu niewyobra\u017calnym jak wojna? Spektakl Wojna, kt\u00f3ra zmieni\u0142a Rondo<\/em> pr\u00f3buje jako\u015b temu sprosta\u0107, a cz\u0119\u015b\u0107 jego tw\u00f3rc\u00f3w zna niestety problem z do\u015bwiadczenia. To przyk\u0142ad wsp\u00f3\u0142pracy ukrai\u0144sko-polskiej: ukrai\u0144ska kompozytorka Bohdana Frolyak, ukrai\u0144scy autorzy (Romana Romanenko i Andrij \u0141esiw) ksi\u0105\u017cki, na kt\u00f3rej podstawie libretto stworzy\u0142 Polak (Mariusz Go\u0142osz), aktorzy polscy plus jedna aktorka ukrai\u0144ska, muzycy (trio smyczkowe) polscy, scenografi\u0119 i \u015bwiat\u0142a opracowali Polacy, kostiumy – Ukrainka. W tek\u015bcie czasami celowo pada\u0142y ukrai\u0144skie s\u0142owa i zwroty.<\/p>\n\n\n\n Ksi\u0105\u017cka powsta\u0142a po aneksji Krymu w 2014 r.; potworno\u015bci wojny, jakie Ukraina poznaje dzi\u015b, jeszcze w\u00f3wczas nie mia\u0142y miejsca. Obraz wojny jest wi\u0119c stosunkowo \u0142agodny, symbolizuj\u0105 j\u0105 tylko zapadaj\u0105ce ciemno\u015bci i z\u0142owrogie komunikaty z g\u0142o\u015bnik\u00f3w. Ale stosunkowo ma\u0142ym dzieciom wi\u0119cej przera\u017caj\u0105cych obraz\u00f3w raczej nie potrzeba. Jest te\u017c motyw podnosz\u0105cy na duchu: g\u0142\u00f3wni bohaterowie, tr\u00f3jka dzieci, zwyci\u0119\u017caj\u0105 ciemno\u015bci, gdy zdaj\u0105 sobie spraw\u0119, \u017ce nied\u017awied\u017a, kt\u00f3ry si\u0119 zbudzi\u0142, jednak ich nie zjad\u0142. To prosta metafora: kiedy pozostajesz sob\u0105, wygrywasz. Gdyby to zawsze by\u0142o takie proste… Ale bajka dla dzieci ma swoje prawa. Tak\u017ce muzyka do takich bajek – \u0142agodna i klasycyzuj\u0105ca, gdy mowa o czasach pokoju, bardziej burzliwa na czas wojny.<\/p>\n\n\n\n Wieczornym koncertem wr\u00f3ci\u0142am na Jesie\u0144 „doros\u0142\u0105”. Znakomity ameryka\u0144ski zesp\u00f3\u0142 TALEA w sk\u0142adzie siedmioosobowym plus dyrygent James Baker, gra\u0142 muzyk\u0119 b\u0142yskotliw\u0105 i skrz\u0105c\u0105 si\u0119 od pomys\u0142\u00f3w, cho\u0107 w ka\u017cdym utworze wygl\u0105da\u0142o to troch\u0119 inaczej. Krzysztof Wo\u0142ek w COH (Chocolate, Oranges and Ham)<\/em> poza ci\u0105giem efekt\u00f3w d\u017awi\u0119kowych si\u0119gn\u0105\u0142 do innych zmys\u0142\u00f3w, ka\u017c\u0105c pod koniec utworu rozpyla\u0107 aromat pomara\u0144czowy, a publiczno\u015bci je\u015b\u0107 czekoladowe cukierki rozdawane przy wej\u015bciu. Dobrze, \u017ce szynki nie by\u0142o… A chodzi\u0142o o deficyty z czas\u00f3w peerelu, czyli dzieci\u0144stwa kompozytora. Kolejne utwory coraz bardziej ol\u015bniewa\u0142y efektami i form\u0105: La Arqueologia del Ne\u00f3n<\/em> Oscara Bettisona i Mnemosis<\/em> George’a E. Lewisa, ale najwi\u0119cej wynalazczo\u015bci by\u0142o w nowym utworze Agaty Zubel Flash<\/em> na perkusj\u0119 i zesp\u00f3\u0142 instrumentalny. Podobno w partyturze by\u0142y te\u017c zdj\u0119cia islandzkiej przyrody, na podstawie kt\u00f3rych improwizowano… W sumie \u015bwietnie si\u0119 tego koncertu s\u0142ucha\u0142o z poczuciem, \u017ce zn\u00f3w mamy star\u0105 dobr\u0105 Jesie\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wieczorem w Studiu im. Lutos\u0142awskiego \u015bwietny koncert ameryka\u0144skiego zespo\u0142u TALEA. A rano w teatrze Guliwer, w ramach Ma\u0142ej Warszawskiej Jesieni – spektakl muzyczny dla dzieci o wojnie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10325"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10325"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10325\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10326,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10325\/revisions\/10326"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10325"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10325"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10325"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}