Plus dwie solowe gwiazdy – klawesynistka Go\u015bka Isphording i pianistka Ma\u0142gorzata Walentynowicz. Prawdziwy maraton w ATM Studio, nie wszyscy wytrzymali.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Zespo\u0142y bardzo r\u00f3\u017cne, utwory tak\u017ce. Ca\u0142y kalejdoskop. Ka\u017cda z formacji wykona\u0142a po par\u0119 utwor\u00f3w. Niekt\u00f3rzy tylko po jednym, jak Chopin University Modern Ensemble (istnieje od paru lat, dobrze, \u017ce wreszcie co\u015b si\u0119 w tej budzie ruszy\u0142o), kt\u00f3ry wykona\u0142 Inanna Descending<\/em> Ewy Tr\u0119bacz na zesp\u00f3\u0142 o dowolnym sk\u0142adzie i elektronik\u0119, czy drugi raz na tej Jesieni wyst\u0119puj\u0105cy go\u015bcie ze Stan\u00f3w – TALEA Ensemble, kt\u00f3ry zagra\u0142 Clock Dies<\/em> Sarah Hennies – \u015bwietne studium zamierania zegarowego tykania. A poza tym przeci\u0119tnie na ka\u017cdego wypad\u0142y po dwie kompozycje. Najwi\u0119cej po trzy – Go\u015bce Isphording (\u015bwietne „mechaniczne” brzmienia w utworach Miroslava Srnki, Martyny Koseckiej i – niespodzianie – Cezarego Duchnowskiego) i NeoQuartetowi, o kt\u00f3rym dalej.<\/p>\n\n\n\n Kwadrofonik pokaza\u0142 dwa utwory nietypowe dla siebie. W Vanitas<\/em> Pierre’a Jodlowskiego wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odgrywa warstwa wideo – pojawiaj\u0105 si\u0119 w niej najpierw kwiaty doniczkowe, zwierz\u0119ta, potem odpady, mi\u0119sne, kostne i zwyk\u0142e \u015bmieci. Stopniowo tempo przyspiesza, pojawiaj\u0105 si\u0119 te\u017c obrazy degradacji przyrody, kt\u00f3rej jeste\u015bmy winni. Artur Zagajewski z kolei sam do\u0142\u0105czy\u0142 do zespo\u0142u z instrumentem przypominaj\u0105cym gitar\u0119 elektryczn\u0105, skonstruowan\u0105 przez Paw\u0142a Roma\u0144czuka z Ma\u0142ych Instrument\u00f3w. Jego Danses polonaises 2<\/em> to na przemian nagrania d\u017awi\u0119kowe z demonstracji sprzed paru lat (ze s\u0142ynnym „wyp…….\u0107”) i agresywne, ko\u0142ysz\u0105ce si\u0119 akordy jak kroki, pozbawione wdzi\u0119ku – to nie s\u0105 ta\u0144ce salonowe, wprost przeciwnie.<\/p>\n\n\n\n Do problem\u00f3w dnia dzisiejszego nawi\u0105za\u0142 te\u017c Pawe\u0142 Szyma\u0144ski w utworze dla NeoQuartetu To tylko muzyka<\/em>. Zesp\u00f3\u0142 ten gra\u0142 na instrumentach elektrycznych, amplifikowanych; kompozytor powr\u00f3ci\u0142 w tym utworze do klimat\u00f3w pseudobarokowych, ale d\u017awi\u0119k jest przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 utworu pozbawiony wzmocnienia, zaraz po pocz\u0105tkowym „wybuchu”. To, co rozbrzmiewa dalej, to ledwo s\u0142yszalne granie kwartetu, a na to na\u0142o\u017cone d\u017awi\u0119ki uprzednio nagrane, pozoruj\u0105ce zniekszta\u0142cenia. Co jaki\u015b czas nag\u0142o\u015bnienie „udaje si\u0119” w\u0142\u0105czy\u0107, ale nast\u0119puj\u0105 kolejne wybuchy, a pod koniec pada wr\u0119cz seria z karabinu maszynowego, kt\u00f3ra ju\u017c ostatecznie ko\u0144czy wszystko. Bardzo to dos\u0142owne, \u015bmia\u0142am si\u0119, \u017ce roku temu Eufonie wystraszy\u0142y si\u0119 dzieci\u0119cej pukawki w utworze it’s fine, isn’t it?<\/em>, to teraz s\u0105 bomby i karabin. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, dla naszych ukrai\u0144skich przyjaci\u00f3\u0142 by\u0142 to jednak pewien szok, a by\u0142o ich na sali kilkoro. W ramach maratonu wykonano r\u00f3wnie\u017c dwa utwory ukrai\u0144skie: NeoQuartet – Talos<\/em> Bohdana Sehina (sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z glissand), a Hob-Beats Percussion Group – Beyond Dreams<\/em> Lubawy Sydorenko, ale wbrew s\u0142owom o wojnie, przewijaj\u0105cym si\u0119 w om\u00f3wieniach, w samej muzyce wojny si\u0119 nie czu\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Alt\u00f3wkowo-akordeonowe Duo van Vliet wykona\u0142o Unhelpful Thinking Styles<\/em> Moniki Szpyrki – utw\u00f3r troch\u0119 podobny do wykonanego dwa lata wcze\u015bniej na Jesieni zoom in\/dolly out<\/em>: podobne zapalanie i gaszenie \u015bwiate\u0142 oraz szmerowe efekty – oraz po\u0142\u0105czony z wideo i z d\u0142ugimi przemowami muzyk\u00f3w po angielsku HEL<\/em> Jamesa Blacka. Intersections<\/em> na cztery perkusje Tomasza Sikorskiego (Hob-Beats), na kt\u00f3rego polskie prawykonanie czekali\u015bmy, okaza\u0142o si\u0119 zupe\u0142nie zwyczajnym, cho\u0107 dobrze napisanym, utworem, nie nosz\u0105cym pi\u0119tna tej szczeg\u00f3lnej atmosfery, jaka z tym kompozytorem si\u0119 kojarzy. \u015awietny, acz kr\u00f3tki wyst\u0119p da\u0142a Ma\u0142gorzata Walentynowicz. Rituals<\/em> S\u0142awomira Wojciechowskiego to istny kalejdoskop nak\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na siebie skrawk\u00f3w muzycznych granych na fortepianie na \u017cywo i z nagrania, a do tego efektowny kalejdoskop wizualny na ekranie, realizowany na \u017cywo przez siostr\u0119 pianistki. Key Jane<\/em> Michaela Beila – to co\u015b w sam raz dla tej efektownej performerki: wyst\u0119puje tu pianistka bez fortepianu, udaj\u0105ca, \u017ce gra, podobnie jak ukazuj\u0105ce si\u0119 po bokach jej awatary. Zabawne by\u0142o zw\u0142aszcza, gdy w pewnym momencie zabrzmia\u0142y Ta\u0144ce symfoniczne<\/em> Rachmaninowa, przyspieszone i zap\u0119tlone. Mimo i\u017c solistka sama nie gra\u0142a, to uczestnicz\u0105c w tym performansie musia\u0142a zna\u0107 partytur\u0119, by trafnie na\u015bladowa\u0107 ruchy prawdziwego pianisty – kto\u015b z ulicy nie by\u0142by w stanie tego zagra\u0107.<\/p>\n\n\n\n Na zako\u0144czenie zebra\u0142a si\u0119 wi\u0119kszo\u015b\u0107 muzyk\u00f3w – NeoQuartet, Duo van Vliet, Kwadrofonik bez Bartka W\u0105sika (a zarazem po\u0142owa Hob-Beats), obie solowe gwiazdy, a do tego jeszcze troje kompozytor\u00f3w: Martyna Kosecka, Artur Zagajewski i Cezary Duchnowski. Wolna Kooperatywa Jesiennego Maratonu pod wodz\u0105 Jerzego Kornowicza zagra\u0142a improwizacj\u0119 z przygotowanym przez niego schematem (mieli przed koncertem jedn\u0105 pr\u00f3b\u0119). Zgodnie z has\u0142em festiwalu, muzycy po\u0142\u0105czyli si\u0142y. By\u0142o dynamicznie, ale te\u017c pod koniec fragment spokojny, z wy\u015bwietlanych na ekranie cytatach z Aus den sieben Tagen<\/em> Stockhausena. Te\u017c po\u0142\u0105czenie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Plus dwie solowe gwiazdy – klawesynistka Go\u015bka Isphording i pianistka Ma\u0142gorzata Walentynowicz. Prawdziwy maraton w ATM Studio, nie wszyscy wytrzymali.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10327"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10327"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10327\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10330,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10327\/revisions\/10330"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10327"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10327"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10327"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}