Najpierw w wykonaniu Schallfeld Ensemble, p\u00f3\u017aniej – Macieja Fr\u0105ckiewicza w muzyce Andrzeja Krzanowskiego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Schallfeld to termin z dziedziny akustyki, po polsku pole d\u017awi\u0119kowe. Mo\u017cna wi\u0119c powiedzie\u0107, \u017ce to, co robi ten sympatyczny zesp\u00f3\u0142 maj\u0105cy baz\u0119 w austriackim Grazu, a sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z os\u00f3b pochodz\u0105cych z kilku r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w, jest eksploracj\u0105 pola d\u017awi\u0119kowego. Tak jak ka\u017cdy zreszt\u0105. W przypadku tego programu mieli\u015bmy cztery utwory, kt\u00f3re pokazywa\u0142y nam jakie\u015b krajobrazy d\u017awi\u0119kowe o pewnych ograniczeniach, praktycznie niezmienne przez ca\u0142y utw\u00f3r. Ka\u017cdy z tych krajobraz\u00f3w mia\u0142 inny charakter.<\/p>\n\n\n\n
Pierluigi Billone studiowa\u0142 u Salvatore Sciarrino i Helmuta Lachenmanna, wi\u0119c po jego utworze MAAT ME<\/em> na perkusj\u0119 solo i osiem instrument\u00f3w spodziewa\u0142am si\u0119 tego z grubsza, co us\u0142ysza\u0142am – tyle \u017ce opr\u00f3cz szmer\u00f3w, kt\u00f3rych trzeba by\u0142o s\u0142ucha\u0107 w skupieniu, co jaki\u015b czas z tego skupienia wyrywa\u0142y d\u017awi\u0119ki g\u0142o\u015bniejsze, g\u0142\u00f3wnie z udzia\u0142em drewnianych pa\u0142ek w kszta\u0142cie t\u0142uczk\u00f3w uderzanych o siebie lub uderzaj\u0105cych w pod\u0142o\u017ce. Tak w sam raz, \u017ceby nie zasn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n Przy The Unknowable<\/em> Dominika Karskiego te\u017c raczej zasn\u0105\u0107 nie mo\u017cna by\u0142o – w do\u015b\u0107 jednolitym przez ca\u0142y utw\u00f3r krajobrazie d\u017awi\u0119kowym dominowa\u0142y intensywne emocje, cho\u0107 jednocze\u015bnie rzecz te\u017c mia\u0142a s\u0142u\u017cy\u0107 rodzaju kontemplacji. Kontrastowa\u0142 z tym Spleen<\/em> Anny Korsun, kt\u00f3ry by\u0142 zanurzeniem si\u0119 w \u015bwiat d\u017awi\u0119k\u00f3w le\u017c\u0105cych lub poruszaj\u0105cych si\u0119 stopniowo w g\u00f3r\u0119 i w d\u00f3\u0142, a instrumentali\u015bci graj\u0105c jednocze\u015bnie \u015bpiewali. Wreszcie It<\/em> Francka Bedrossiana, najbardziej dynamiczny, czerpi\u0105cy ekspresj\u0119 z free jazzu.<\/p>\n\n\n\n Niewielu mog\u0142o przyby\u0107 do niedu\u017cej sali PWM na koncert nocny – zdaje si\u0119, \u017ce wr\u0119cz tylko zaproszeni. Na pociech\u0119, je\u015bli kto\u015b by\u0142by zainteresowany, wyszed\u0142 w\u0142a\u015bnie nak\u0142adem ANAKLASIS album z pe\u0142nym cyklem Relief\u00f3w<\/em> Andrzeja Krzanowskiego. G\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 odgrywa w tych utworach akordeon, instrument, na kt\u00f3rym gra\u0142 kompozytor – a dzi\u015b znalaz\u0142y one wspania\u0142ego wykonawc\u0119 w Macieju Fr\u0105ckiewiczu. Zosta\u0142y wykonane dwa pierwsze, na akordeon solo, sz\u00f3sty – na akordeon basowy amplifikowany, si\u00f3dmy – na akordeon i perkusj\u0119 (tu do\u0142\u0105czy\u0142 Leszek Lorent), oraz \u00f3smy – na akordeon i ta\u015bm\u0119. Po raz pierwszy s\u0142ucha\u0142am ich w takiej masie (p\u0142yt\u0119 ju\u017c mam, ale jeszcze nie mia\u0142am kiedy przes\u0142ucha\u0107) – ciekawe wra\u017cenie: to jakby pisane w odcinkach fragmenty tego samego utworu, przy tym w wi\u0119kszo\u015bci oparte s\u0105 one na jednej ze skal u\u017cywanych przez Oliviera Messiaena i w zwi\u0105zku z tym bardzo przywodz\u0105ce na my\u015bl niekt\u00f3re dzie\u0142a francuskiego kompozytora. Troch\u0119 inny jest Relief II<\/em>, spokojniejszy, kontemplacyjny. W utworze z perkusj\u0105 wa\u017cne s\u0105 instrumenty dobrane do barwy akordeonu: dzwony rurowe, gongi, talerze. W Reliefie VIII<\/em> mamy cytat z Bacha, ale te\u017c w partii ta\u015bmy, w wi\u0119kszo\u015bci spokojnej, na ko\u0144cu odg\u0142osy jakby wystrza\u0142\u00f3w, kt\u00f3re zabrzmia\u0142y jakby proroczo i zako\u0144czy\u0142y t\u0119 ponadgodzinn\u0105 kontemplacj\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Najpierw w wykonaniu Schallfeld Ensemble, p\u00f3\u017aniej – Macieja Fr\u0105ckiewicza w muzyce Andrzeja Krzanowskiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10331"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10331"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10331\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10332,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10331\/revisions\/10332"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10331"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10331"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10331"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}