Nasza warszawska edycja Szalonych Dni Muzyki jest m\u0142odsz\u0105 i niestety du\u017co ubo\u017csz\u0105 siostr\u0105 pierwotnej francuskiej, ale nie umniejsza to jej wa\u017cno\u015bci dla – zwykle zadowolonej – szerszej ni\u017c zwykle publiczno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W Nantes festiwal trwa pi\u0119\u0107 dni i zawiera ok. 270 koncert\u00f3w, u nas w tym roku by\u0142y nieca\u0142e trzy dni z 35 koncertami (przed pandemi\u0105 by\u0142o ich wi\u0119cej, nie m\u00f3wi\u0105c o koncertach w namiocie). Wiele jest przyczyn tak uderzaj\u0105cej r\u00f3\u017cnicy, w tym oczywi\u015bcie wi\u0119ksze ju\u017c zakorzenienie francuskiego festiwalu (od 1995 r.!), mn\u00f3stwo sponsor\u00f3w, a tak\u017ce wi\u0119cej mo\u017cliwo\u015bci, je\u015bli chodzi o tamtejsze miejsce festiwalowe, czyli centrum kongresowe, kt\u00f3re ma trzy du\u017ce sale na 1971, 832 i 456 miejsc oraz wiele pomniejszych.<\/p>\n\n\n\n
Warszawski festiwal jednak mimo tej r\u00f3\u017cnicy trzyma w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci formu\u0142\u0119 wynalezion\u0105 przez Ren\u00e9 Martina, kt\u00f3ry ma na tyle zaufania do warszawskich organizator\u00f3w, czyli Sinfonii Varsovii, \u017ce program opracowuj\u0105 wsp\u00f3lnie, p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142 (w tym roku z \u0141ukaszem Strusi\u0144skim), a ca\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 edukacyjna z koncertami Smykofonii na czele jest ca\u0142kowicie oddana stronie polskiej. Mo\u017cna te\u017c w Warszawie modyfikowa\u0107 temat festiwalu: w tym roku w Nantes rz\u0105dzi\u0142 Schubert (z okazji 225. urodzin), a u nas rozszerzono tematyk\u0119 og\u00f3lnie na romantyzm, czyli Ballady i romanse<\/em> – z powodu oczywi\u015bcie Roku Romantyzmu Polskiego. Ale o programie troch\u0119 pisa\u0142am ju\u017c w zapowiedzi<\/a>, teraz troch\u0119 o tym, co s\u0142ysza\u0142am.<\/p>\n\n\n\n Jako\u015b mi si\u0119 wydawa\u0142o, \u017ce Quatuor Modigliani by\u0142 tu dopiero co – teraz jednak przepatrzy\u0142am archiwalne programy festiwalowe i wysz\u0142o na to, \u017ce to by\u0142o w 2015 r.! Po wczorajszym Schubercie (Rosamunda<\/em>) i Schumannie (Kwintet<\/em>, ze \u015bwietnym pianist\u0105 i rasowym kameralist\u0105 Tanguy de Williencourtem dzi\u015b r\u00f3wnie\u017c z przyjemno\u015bci\u0105 pos\u0142ucha\u0142am w ich wykonaniu Smetany (Z mojego \u017cycia<\/em>) oraz, z udzia\u0142em koncertmistrz\u00f3w Sinfonii Varsovii, Oktetu<\/em> Mendelssohna, tego genialnego dzie\u0142a 16-latka. Trio Nebelmeer, r\u00f3wnie\u017c z Francji, odwiedzi\u0142o nas po raz pierwszy: wczoraj z rzadziej grywanymi triami Mendelssohna i Brahmsa, dzi\u015b z transkrypcj\u0105 Doliny Obermanna<\/em> Liszta oraz, z dwojgiem muzyk\u00f3w z Sinfonii Varsovii, Kwintetem<\/em> Zar\u0119bskiego. O ile utworami na trio wywarli bardzo dobre wra\u017cenia, to Zar\u0119bskiego pianista wyra\u017anie si\u0119 nie douczy\u0142 – bardzo szkoda.<\/p>\n\n\n\n Z ciekawostek wys\u0142ucha\u0142am oczywi\u015bcie Wiener Glasharmonika Duo – oczywi\u015bcie s\u0142ysza\u0142am ich wcze\u015bniej nieraz, ale tym razem w\u0142\u0105czyli do programu elementy polskie: Moniuszk\u0119 („tyrolski” Kotylion<\/em> z Hrabiny<\/em> i Prz\u0105\u015bniczk\u0119<\/em>), Chopina (Galop<\/em> i Walc a-moll<\/em> op. posth.) oraz Wieniawskiego (Kujawiak<\/em>) – by\u0142o mn\u00f3stwo zabawy. Inn\u0105 ciekawostk\u0105 by\u0142 koncert smyczkowej cz\u0119\u015bci Sinfonii Varsovii pod batut\u0105 Yaroslava Shemeta z Adagiettem<\/em> Mahlera i transkrypcj\u0105 Kwartetu d-moll „\u015amier\u0107 i dziewczyna”<\/em> Schuberta, do kt\u00f3rego na bie\u017c\u0105co robi\u0142 animacj\u0119 (pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 cz\u0119\u015bciowo recyklingiem) Mariusz Wilczy\u0144ski. Jak kto\u015b ceni tego autora i nie przeszkadza mu powtarzanie motyw\u00f3w i autotematyzm, to by\u0142 pewnie zadowolony; dla \u0142owc\u00f3w atrakcji te\u017c by\u0142o to co\u015b innego, ale byli te\u017c tacy, kt\u00f3rym to zak\u0142\u00f3ca\u0142o odbi\u00f3r bardzo dobrego wykonania muzyki.<\/p>\n\n\n\n Pianist\u00f3w z Francji przyjecha\u0142o tym razem dw\u00f3ch, obaj bardzo przyzwoici. Wspomniany ju\u017c de Williencourt by\u0142 tu po raz pierwszy, i to w trzech rolach: z orkiestr\u0105 gra\u0142 na inauguracji Koncert<\/em> Schumanna (czego nie s\u0142ysza\u0142am), o kameralistyce ju\u017c wspomnia\u0142am, wreszcie da\u0142 solowy recital z Lisztowskimi transkrypcjami Wagnera i Schuberta oraz z Preludium, chora\u0142em i fug\u0105<\/em> Francka, pokazuj\u0105c wirtuozowskie umiej\u0119tno\u015bci. Jonas Vitaud bywa\u0142 ju\u017c u nas nieraz; tym razem na koncercie zamykaj\u0105cym z SV pod batut\u0105 Dirka Vermeulena gra\u0142 I Koncert<\/em> Brahmsa, ujmuj\u0105co bezpretensjonalnie. Wcze\u015bniej by\u0142a jeszcze Niedoko\u0144czona<\/em> Schuberta (r\u00f3wnie\u017c \u015bwietnie wykonana), a na bis-niespodziank\u0119 troch\u0119 zabawy (co ju\u017c staje si\u0119 tradycj\u0105 po zesz\u0142orocznej zgrywie z utworem Louisa Andriessena): fina\u0142 <\/a>Divertissement<\/a><\/em> <\/a>Jacquesa Iberta. Te\u017c zapewne wymy\u015bli\u0142 to Ren\u00e9.<\/p>\n\n\n\n Poza prze\u017cyciami muzycznymi najmilsze jest na tym festiwalu obserwowanie publiczno\u015bci. A to \u017cywo dyskutuj\u0105cej w przerwach o tym, co w\u0142a\u015bnie zabrzmia\u0142o, a to wpisuj\u0105cej si\u0119 na specjalnie ustawionych po\u015brodku hallu plakatach (to te\u017c festiwalowa tradycja), a to prowadz\u0105cej w zaaferowaniu dzieciaki na Smykofoni\u0119. Nawet klaskanie mi\u0119dzy cz\u0119\u015bciami utworu z czasem ju\u017c a\u017c tak nie dra\u017cni. Wida\u0107, \u017ce to \u015bwi\u0119to jest ludziom potrzebne, dobrze, \u017ce jest i niech b\u0119dzie nadal. A zapowiadanym za rok tematem jest Noc<\/em> – i w Nantes, i tutaj.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nasza warszawska edycja Szalonych Dni Muzyki jest m\u0142odsz\u0105 i niestety du\u017co ubo\u017csz\u0105 siostr\u0105 pierwotnej francuskiej, ale nie umniejsza to jej wa\u017cno\u015bci dla – zwykle zadowolonej – szerszej ni\u017c zwykle publiczno\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10346"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10346"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10346\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10351,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10346\/revisions\/10351"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10346"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10346"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10346"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}