Jedno z nich by\u0142o de facto drugim wykonaniem, bo w\u0142a\u015bciwe prawykonanie odby\u0142o si\u0119 wczoraj, na koncercie inauguracyjnym Konkursu im. Wieniawskiego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Program tych dw\u00f3ch koncert\u00f3w Filharmonii Narodowej pod Andrzejem Boreyk\u0105 by\u0142 zreszt\u0105 w po\u0142owie r\u00f3\u017cny. Po rzeczonym prawykonaniu utworu Nova<\/em> ukrai\u0144skiej kompozytorki Victorii Polevy oraz Koncercie skrzypcowym<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka z Veriko Tchumburidze, zwyci\u0119\u017cczyni\u0105 poprzedniej edycji konkursu, w drugiej cz\u0119\u015bci pozna\u0144skiego koncertu znalaz\u0142a si\u0119 Symfonia „Odrodzenie”<\/em> Kar\u0142owicza. Dzi\u015b zamiast tej ostatniej zabrzmia\u0142o Capriccio<\/em> Paw\u0142a Kleckiego, a drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dope\u0142ni\u0142y jeszcze Preludia<\/em> Liszta.<\/p>\n\n\n\n Utw\u00f3r Polevy mia\u0142 charakter plakatu. Cho\u0107 pono\u0107 zalicza si\u0119 jej dzie\u0142a do „minimalizmu sakralnego”, to ten nie jest sakralny, tylko bojowy. B\u0119ben, kot\u0142y, blacha, regularny rytm – mog\u0142oby to by\u0107 \u015bcie\u017ck\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 do wojennego filmu, ale ilustruj\u0105cego triumfalny poch\u00f3d do zwyci\u0119stwa (czego oczywi\u015bcie Ukrai\u0144com \u017cyczymy). Jak dla mnie – zbyt dos\u0142owne, ale efektowne.<\/p>\n\n\n\n Koncert<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka \u0142atwy nie jest (co niestety w paru momentach by\u0142o s\u0142ycha\u0107), ale w interpretacji Veriko podoba\u0142a mi si\u0119 \u017cywio\u0142owo\u015b\u0107, a zw\u0142aszcza taneczno\u015b\u0107 ostatniej cz\u0119\u015bci – s\u0105 to ta\u0144ce czeskie, wi\u0119c podkre\u015blanie tego jest wskazane. Ta skrzypaczka je\u015bli nawet nie zawsze jest doskona\u0142a, to zawsze jest jaka\u015b, w odr\u00f3\u017cnieniu od lansowanej laureatki II nagrody Bomsori, kt\u00f3ra gra \u0142adnie, ale nudno. Veriko na bis zagra\u0142a pi\u0119knie utw\u00f3r zam\u00f3wiony swego czasu przez Lis\u0119 Batiashvili (tutaj<\/a> jest o nim mowa, w komentarzach troch\u0119 wi\u0119cej, a tutaj<\/a> mo\u017cna go w jej wykonaniu pos\u0142ucha\u0107).<\/p>\n\n\n\n Capriccio<\/em> Paw\u0142a Kleckiego (Paula Kletzkiego) – to utw\u00f3r b\u0119d\u0105cy jakby pomostem mi\u0119dzy wczesnymi, postromantycznymi jego dzie\u0142ami, a p\u00f3\u017aniejszymi, zmierzaj\u0105cymi w stron\u0119 neoklasycyzmu. S\u0105 tam aluzje do tonalno\u015bci, ale muzyka wylewa si\u0119 z jej ram, g\u0119sta, migotliwa i barwna. Trudno okre\u015bli\u0107 jej styl. Jest troch\u0119 jak Atlantyda: obraz zaginionej przesz\u0142o\u015bci, po kt\u00f3rej nie zosta\u0142 \u015blad. Prof. Timothy L. Johnson, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 spu\u015bcizn\u0105 Kleckiego od strony muzykologicznej, pisze: „Jestem przekonany, \u017ce gdyby utw\u00f3r rzeczywi\u015bcie zosta\u0142 wykonany pod batut\u0105 Wilhelma Furtw\u00e4nglera na pocz\u0105tku 1933 roku, najprawdopodobniej wywar\u0142by znacz\u0105cy wp\u0142yw na rozw\u00f3j muzyki zachodniej. Niestety tak si\u0119 nie sta\u0142o (…). Historia utworu nasuwa przede wszystkim jedno zasadnicze pytanie: czy je\u015bli w lesie upada drzewo, lecz w pobli\u017cu nie ma nikogo, kto m\u00f3g\u0142by to us\u0142ysze\u0107, to ono rzeczywi\u015bcie upada? (…) Skoro (…) nie ujrza\u0142o \u015bwiat\u0142a dziennego, nie zosta\u0142o wykonane i pozostawa\u0142o w zapomnieniu, to nie wywar\u0142o \u017cadnego wp\u0142ywu na rozw\u00f3j j\u0119zyka muzycznego”. Pozostaje wi\u0119c cennym artefaktem.<\/p>\n\n\n\n W\u0142a\u015bciwie powinnam by\u0142a po tym utworze wyj\u015b\u0107, \u017ceby nie zak\u0142\u00f3ci\u0107 sobie wra\u017cenia, ale nie wypada\u0142o. Preludia<\/em> Liszta spe\u0142ni\u0142y w tym programie rol\u0119 efektownego \u0142ubudu na koniec – przyznam, porz\u0105dnie zagrane. Ale wydaje mi si\u0119, \u017ce umieszczenie ich po Kleckim by\u0142o jednak pewnym zgrzytem – przynajmniej dla mnie. S\u0142ysz\u0119, \u017ce Capriccio<\/em> ma zosta\u0107 nagrane – to mnie cieszy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jedno z nich by\u0142o de facto drugim wykonaniem, bo w\u0142a\u015bciwe prawykonanie odby\u0142o si\u0119 wczoraj, na koncercie inauguracyjnym Konkursu im. Wieniawskiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10365"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10365"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10365\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10366,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10365\/revisions\/10366"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10365"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10365"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10365"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}