Ostatniej opery Moniuszki w Roku Moniuszkowskim 2019 mo\u017cna by\u0142o pos\u0142ucha\u0107 dwa razy, tak si\u0119 sk\u0142ada, w wykonaniu artyst\u00f3w pozna\u0144skich, ale r\u00f3\u017cnych. Po dzisiejszym wykonaniu koncertowym wygl\u0105da na to, \u017ce opera pobi\u0142a filharmoni\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
\u017be operowa orkiestra jest w lepszym stanie od filharmonicznej, mog\u0142am si\u0119 przekona\u0107 w ostatnich tygodniach, s\u0142uchaj\u0105c najpierw premiery Rusa\u0142ki<\/em>, a potem b\u0119d\u0105c na przes\u0142uchaniach fina\u0142owych Konkursu im. Wieniawskiego. Te ostatnie by\u0142y niestety przykre – orkiestra nie przy\u0142o\u017cy\u0142a si\u0119, nie pomaga\u0142a m\u0142odym solistom, kiks\u00f3w by\u0142o co niemiara. W Rusa\u0142ce<\/em> orkiestra mia\u0142a zniekszta\u0142cone brzmienie „dzi\u0119ki” nag\u0142o\u015bnieniu, ale usterek tam raczej nie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Paria<\/em> najpierw zosta\u0142 wykonany koncertowo na Festiwalu Beethovenowskim i by\u0142am w\u00f3wczas dzie\u0142em z lekka zdegustowana, czemu da\u0142am tu wyraz<\/a>. Par\u0119 miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej wystawi\u0142 je Graham Vick na pozna\u0144skiej Arenie – nie dojecha\u0142am tam niestety, ju\u017c zreszt\u0105 nie pami\u0119tam, czemu. By\u0142 to spektakl do\u015b\u0107 eksperymentalny (tutaj<\/a> recenzje), nagrodzony nast\u0119pnie International Opera Award w kategorii dzie\u0142a odkrytego na nowo. Niestety odeszli g\u0142\u00f3wni tw\u00f3rcy spektaklu – w 2020 r. Gabriel Chmura, a w 2021 r., na skutek komplikacji pocovidowych – re\u017cyser.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b wykonanie koncertowe w Operze Narodowej prowadzi\u0142 (i poprowadzi w sobot\u0119 w \u0142\u00f3dzkim Teatrze Wielkim) Jacek Kaspszyk. No i c\u00f3\u017c, musz\u0119 odszczeka\u0107 to, co napisa\u0142am trzy lata temu: owszem, jest to dzie\u0142o do\u015b\u0107 konwencjonalne, ale dobre i na pewno nie zas\u0142uguje na le\u017cenie w lamusie. A co do melodii, kt\u00f3rych rzekomo nie zapami\u0119tujemy – to te\u017c nieprawda, bo kilka motyw\u00f3w jak najbardziej chodzi potem po g\u0142owie.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c uwertura zabrzmia\u0142a \u015bwietnie: by\u0142a energiczna, ale nie agresywna, jak to si\u0119 zdarza\u0142o np. Petrence na fina\u0142owym koncercie tegorocznych Chopiej\u00f3w. Brzmienie ca\u0142y czas by\u0142o zr\u00f3wnowa\u017cone, ale dramat zosta\u0142 zachowany. Ch\u00f3r by\u0142 w g\u0142\u0119bi sceny, odrobin\u0119 st\u0142umiony, ale te\u017c brzmia\u0142 dobrze.<\/p>\n\n\n\n Z solistami by\u0142o nieco gorzej. My\u015bl\u0119, \u017ce dla cz\u0119\u015bci z nich trudne by\u0142o przestawienie si\u0119 na \u015bpiew z przodu sceny przed orkiestr\u0105 – zwykle s\u0142ysz\u0105 j\u0105 z kana\u0142u z przodu od siebie. Zapewne z tego zdezorientowania zdarza\u0142y si\u0119 problemy intonacyjne. G\u0142\u00f3wna tr\u00f3jka wyst\u0119powa\u0142a r\u00f3wnie\u017c ostatnio w Rusa\u0142ce<\/em> – Dominikowi Sutowiczowi gorzej wyszed\u0142 Idamor ni\u017c Ksi\u0105\u017c\u0119, a Rafa\u0142owi Korpikowi – Akebar ni\u017c Wodnik. Tych k\u0142opot\u00f3w nie mia\u0142a wspania\u0142a Iwona Sobotka w roli Neali ani Stanis\u0142aw Kuflyuk jako D\u017cares, ojciec Idamora.<\/p>\n\n\n\n W 2019 r. nabija\u0142am si\u0119 z „zawi\u0142ej i m\u0119tnej historii mi\u0142osno-tragicznej”. Ale w\u00f3wczas jeszcze tematyka dyskryminacji nie by\u0142a nam tu znana w spos\u00f3b tak dojmuj\u0105cy, jaki mia\u0142 si\u0119 nam objawi\u0107 dwa lata p\u00f3\u017aniej, w kryzysie migracyjnym na bia\u0142oruskiej granicy. I cho\u0107by z tego wzgl\u0119du patrzymy dzi\u015b inaczej na tre\u015b\u0107 tej opery. Warto j\u0105 wi\u0119c przypomina\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ostatniej opery Moniuszki w Roku Moniuszkowskim 2019 mo\u017cna by\u0142o pos\u0142ucha\u0107 dwa razy, tak si\u0119 sk\u0142ada, w wykonaniu artyst\u00f3w pozna\u0144skich, ale r\u00f3\u017cnych. Po dzisiejszym wykonaniu koncertowym wygl\u0105da na to, \u017ce opera pobi\u0142a filharmoni\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10390"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10390"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10390\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10393,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10390\/revisions\/10393"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10390"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10390"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10390"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}