Zespo\u0142om Filharmonii Narodowej na pewno dobrze robi\u0105 takie do\u015bwiadczenia, cho\u0107 nigdy nie b\u0119d\u0105 przecie\u017c zespo\u0142ami HIP.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Troch\u0119 si\u0119 ba\u0142am tego koncertu, tj. wykonania oratorium Haendla Izrael w Egipcie<\/em>, my\u015bla\u0142am, \u017ce to b\u0119dzie ci\u0119\u017cka artyleria. Ale jednak dyrygowa\u0142 fachowiec od wykona\u0144 historycznych – Jan Willem de Vriend, swego czasu szef zespo\u0142u Combattimento Consort – wi\u0119c i nasi filharmonicy troch\u0119 si\u0119 nagi\u0119li. Oczywi\u015bcie by\u0142o to p\u00f3\u0142stylowe, poniewa\u017c grano na wsp\u00f3\u0142czesnych instrumentach – zw\u0142aszcza d\u0119te maj\u0105 zupe\u0142nie inne brzmienie, smyczki, nawet je\u015bli nie gra si\u0119 na strunach jelitowych, mo\u017cna troch\u0119 dostosowa\u0107. Orkiestra szcz\u0119\u015bliwie by\u0142a tym razem pomniejszona. Do tego teorba, klawesyn, pozytyw – i jako\u015b wysz\u0142o. Dyrygent nie mia\u0142 mo\u017ce bardzo estetycznych gest\u00f3w, ale z pewno\u015bci\u0105 by\u0142 sugestywny.<\/p>\n\n\n\n Ch\u00f3r tym razem mo\u017ce nie wypad\u0142 tak efektownie jak na opisywanym przeze mnie wcze\u015bniej koncercie – jest ostatnio bardzo obci\u0105\u017cony robot\u0105 – ale wci\u0105\u017c by\u0142 na poziomie. Co do solist\u00f3w, by\u0142o r\u00f3\u017cnie: szczeg\u00f3lnie zwraca\u0142 uwag\u0119 tenor, Micha\u0142 Pr\u00f3szy\u0144ski, kt\u00f3ry zreszt\u0105 ju\u017c wyfrun\u0105\u0142 do Berna i jest cz\u0142onkiem tamtejszego zespo\u0142u operowego (m.in. Peleas, Tamino) – nie dziwi\u0119 si\u0119. Go\u015bcinnie wyst\u0105pi\u0142a te\u017c sopranistka s\u0142owacka, cz\u0119sto wyst\u0119puj\u0105ca w Polsce – Ingrida G\u00e1pov\u00e1; tu du\u017ce zaskoczenie, bo zawsze mi si\u0119 wydawa\u0142o, \u017ce ma niedu\u017cy g\u0142os, a tymczasem ostatni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Sing ye to the Lord<\/em> za\u015bpiewa\u0142a bardzo g\u0142o\u015bno i mocno. I jeszcze kontratenor Rafa\u0142 Tomkiewicz. Reszta solist\u00f3w – Aneta Kapla-Marsza\u0142ek (sopran), Maciej Falkiewicz (baryton) i \u0141ukasz Kocur (bas) zostali wzi\u0119ci z ch\u00f3ru.<\/p>\n\n\n\n Niezwyk\u0142y to utw\u00f3r w kategorii malarstwa d\u017awi\u0119kowego. Mowa tu jest oczywi\u015bcie o wyj\u015bciu z Egiptu, wi\u0119c w pierwszej cz\u0119\u015bci zilustrowane s\u0105 wszystkie plagi. Nawet je\u015bli nie rozumie si\u0119 czy nie dos\u0142yszy tekstu, mo\u017cna si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce skoczne rytmy opisuj\u0105 plag\u0119 \u017cab, brz\u0119cz\u0105ce smyczki – szara\u0144cz\u0119, ostre akordy, jak ci\u0119cia – zag\u0142ad\u0119 pierworodnych, ponury nastr\u00f3j – ciemno\u015bci. Przej\u015bcie przez Morze Czerwone jest r\u00f3wnie\u017c zilustrowane. A potem, w drugiej cz\u0119\u015bci oratorium, ju\u017c s\u0105 same hymny pochwalne; owo monumentalne sopranowe solo w samym finale przypomina posta\u0107 prorokini Miriam, kt\u00f3ra jest chyba pierwsz\u0105 opisan\u0105 muzyczk\u0105 w historii.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zespo\u0142om Filharmonii Narodowej na pewno dobrze robi\u0105 takie do\u015bwiadczenia, cho\u0107 nigdy nie b\u0119d\u0105 przecie\u017c zespo\u0142ami HIP.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10406"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10406"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10406\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10407,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10406\/revisions\/10407"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10406"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10406"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10406"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}