Trudno by\u0142oby oczywi\u015bcie inaczej 11 listopada. Przed zespo\u0142ami NFM stan\u0105\u0142 dawny szef, Jacek Kaspszyk, ze znakomitym skutkiem. A sama muzyka? R\u00f3\u017cnie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu wype\u0142ni\u0142o ponadgodzinne oratorium\nRoxanny Panufnik Wierna podr\u00f3\u017c. Msza za Polsk\u0119. <\/em>Napisane zosta\u0142o 4 lata\ntemu na zam\u00f3wienie NOSPR i CBSO (City of Birmingham Symphony Orchestra), kt\u00f3re\nto zespo\u0142y dokona\u0142y prawykona\u0144 odpowiednio w Polsce i Wielkiej Brytanii. Pretekstem\nby\u0142o oczywi\u015bcie stulecie polskiej niepodleg\u0142o\u015bci, a kompozytorka doda\u0142a drugi \u2013\nw\u0142a\u015bnie w\u00f3wczas ko\u0144czy\u0142a 50 lat, wi\u0119c chcia\u0142a, jak m\u00f3wi\u0142a przed prawykonaniem, odnie\u015b\u0107\nsi\u0119 do swoich polsko-brytyjskich korzeni.<\/p>\n\n\n\n Jest to wi\u0119c dzie\u0142o powsta\u0142e z dobrych ch\u0119ci. Tych ch\u0119ci by\u0142o chyba nawet zbyt wiele. W utworze wyst\u0119puje solistka-sopranistka (Hanna Oko\u0144ska, o g\u0142osie \u0142adnym, ale niewielkim), ch\u00f3r i orkiestra. Teksty, wzi\u0119te z poezji polskiej, \u015bpiewane s\u0105 w oryginale i w angielskim t\u0142umaczeniu, a do tego dochodzi jeszcze tradycyjny tekst mszalny po \u0142acinie. Niestety teksty s\u0105 bardzo r\u00f3\u017cnej jako\u015bci. Mamy tu wielkich poet\u00f3w (Pawlikowsk\u0105-Jasnorzewsk\u0105, Le\u015bmiana, Szymborsk\u0105, Mi\u0142osza, Herberta itp.), ale te\u017c Karola Wojty\u0142\u0119 czy Leszka D\u0142ugosza. Opis utworu zreszt\u0105 nie ma wiele wsp\u00f3lnego z tymi wierszami (nawiasem m\u00f3wi\u0105c, cho\u0107 by\u0142y wy\u015bwietlane, nie podano autor\u00f3w) \u2013 ka\u017cdy z nich mia\u0142 symbolizowa\u0107 jaki\u015b okres w historii Polski ostatnich stu lat. Opis zreszt\u0105 miejscami jest nawet zabawny: \u201eStodo\u0142a. 1928-1938 Czas wzgl\u0119dnego spokoju i rozwoju rolnictwa\u201d czy \u201e1968-1978 Rozlu\u017anienie w zakresie kultury i prawa robotnik\u00f3w\u201d, ale stupor wr\u0119cz ogarnia przy punkcie \u201e2008-2018 Katastrofa smole\u0144ska i okrucie\u0144stwa globalnego terroryzmu\u201d. Co ma piernik do wiatraka? Jeszcze dobrze, \u017ce nie napisa\u0142a o \u201ezamachu smole\u0144skim\u201d. Kto jej to wszystko podpowiedzia\u0142, nie przys\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 dzie\u0142u.<\/p>\n\n\n\n Muzyka jest w sumie do\u015b\u0107 przyst\u0119pna, s\u0142ycha\u0107 w niej s\u0142odkie\nharmonie, troch\u0119 jakby wzi\u0119te od ojca, Andrzeja Panufnika, troch\u0119 pobrzmiewa\ntam Brittena, a troch\u0119 Szymanowskiego, z kt\u00f3rego kompozytorka wzi\u0119\u0142a motywy\nludowe, m.in. z Harnasi\u00f3w<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Bardzo \u0142adnie poprowadzi\u0142 Kaspszyk Chaconne<\/em> z Polskiego Requiem<\/em>. Ale g\u0142\u00f3wnym punktem programu okaza\u0142o si\u0119 Stabat Mater<\/em> Szymanowskiego. Pi\u0119knie i mocno zabrzmia\u0142 g\u0142os Aleksandry Kurzak (tylko na pocz\u0105tku mog\u0142o by\u0107 troch\u0119 mniej masywnie), wspania\u0142\u0105 barw\u0119 ma te\u017c dawno nies\u0142yszana Agata Schmidt, to trio uzupe\u0142nia\u0142 Tomasz Rak, kt\u00f3rego niestety s\u0142ysza\u0142am s\u0142abiej, bo siedzia\u0142am z drugiej strony. Jestem te\u017c pe\u0142na podziwu dla ch\u00f3ru i orkiestry. Dla samego tego utworu warto by\u0142o przyj\u015b\u0107 na ten koncert.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Trudno by\u0142oby oczywi\u015bcie inaczej 11 listopada. Przed zespo\u0142ami NFM stan\u0105\u0142 dawny szef, Jacek Kaspszyk, ze znakomitym skutkiem. A sama muzyka? R\u00f3\u017cnie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10423"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10423"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10423\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10425,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10423\/revisions\/10425"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10423"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10423"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10423"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}