…na tym samym koncercie w Filharmonii Narodowej. Pokojowo, ale kontrastowo.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Prawd\u0119 powiedziawszy, Siergieja Rachmaninowa mo\u017cna w tym kontek\u015bcie uzna\u0107 za Amerykanina – co prawda III Koncert fortepianowy<\/em> powsta\u0142 jeszcze w Rosji z przeznaczeniem na pierwsze ameryka\u0144skie tournee kompozytora-pianisty, ale i p\u00f3\u017aniej, gdy Rachmaninow powr\u00f3ci\u0142 do Stan\u00f3w ju\u017c na sta\u0142e, uciek\u0142szy przed bolszewickim przewrotem, utw\u00f3r ten by\u0142 jego wielkim przebojem. Tamtejsza publiczno\u015b\u0107 pokocha\u0142a ten koncert, bo ma w sobie s\u0142owia\u0144sk\u0105 rozlewno\u015b\u0107 i niemal filmow\u0105 obrazowo\u015b\u0107, a ponadto jego piekielna wr\u0119cz trudno\u015b\u0107 sprawi\u0142a, \u017ce Rach 3<\/em> sta\u0142 si\u0119 legend\u0105. (Dzi\u015b pianofil<\/strong> stwierdzi\u0142, \u017ce chyba nieprawd\u0105 jest stwierdzenie z tekstu programowego, \u017ce w czasach mi\u0119dzywojennych nikt poza Horowitzem go nie wykonywa\u0142 – ale rzeczywi\u015bcie nagra\u0142 go tylko Horowitz, nagranie Giesekinga jest z 1940 r.) Pami\u0119tamy film Shine<\/em>, opowiadaj\u0105cy o historii Davida Helfgotta, uzdolnionego pianisty, kt\u00f3remu z\u0142ama\u0142y karier\u0119 zaburzenia psychiczne; du\u017c\u0105 rol\u0119 w tym filmie odgrywa w\u0142a\u015bnie Rach 3<\/em>, utw\u00f3r wystarczaj\u0105co szalony, by skojarzy\u0107 si\u0119 z szale\u0144stwem. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, to chyba t\u0142umaczy, \u017ce J\u00f3zef Hofmann, kt\u00f3remu Rachmaninow kompozycj\u0119 zadedykowa\u0142, nie chcia\u0142 jej gra\u0107 – nie ten rodzaj szale\u0144stwa. (To zreszt\u0105 niejedyny utw\u00f3r, kt\u00f3rego adresat dedykacji nie chcia\u0142 wykonywa\u0107, pocz\u0105wszy od Piano Rag Music<\/em> Strawi\u0144skiego dla Rubinsteina po ca\u0142\u0105 seri\u0119 utwor\u00f3w na lew\u0105 r\u0119k\u0119 dla Paula Wittgensteina). Pasuje ona za to bardzo do Horowitza.<\/p>\n\n\n\n Do Seong-Jin Cho nie bardzo, jak si\u0119 okazuje. To znaczy, technicznie wyrabia si\u0119 jak najbardziej, ale traktuje ten utw\u00f3r jak okazj\u0119 do r\u0105banki – fakt, jest tam du\u017co g\u0142o\u015bnych i szybkich akord\u00f3w, w sam raz do wy\u017cycia si\u0119. Tyle \u017ce za t\u0105 technik\u0105 powinno co\u015b jeszcze by\u0107, a w tym wypadku nie by\u0142o nic. Dla mnie ca\u0142y ten koncert w\u0142a\u015bciwie sko\u0144czy\u0142 si\u0119 z pierwszym tematem, kt\u00f3rego pianista kompletnie nie zrozumia\u0142, nastroju, kierunku frazy – niczego. Przykre. Jeszcze stosunkowo najlepiej wypad\u0142 fina\u0142, ale te\u017c by\u0142y momenty, kiedy pianista wpada\u0142 w takie tempo, \u017ce po prostu \u015bciga\u0142 si\u0119 z orkiestr\u0105. Publiczno\u015b\u0107 w wi\u0119kszo\u015bci zerwa\u0142a si\u0119 z miejsc, ale by\u0142o te\u017c i buczenie. Bis za to by\u0142 spokojny i \u0142adny – jaka\u015b transkrypcja z Haendla chyba. Kole\u017canka twierdzi, \u017ce niekt\u00f3rzy nie zorientowali si\u0119, \u017ce to nie Kissin gra, i dlatego by\u0142y takie owacje. No nie, chyba a\u017c tak \u017ale nie by\u0142o…<\/p>\n\n\n\n Tak wi\u0119c po stronie rosyjskiej mieli\u015bmy ha\u0142as, natomiast po ukrai\u0144skiej – spok\u00f3j i kontemplacj\u0119, czyli Requiem dla Larysy<\/em> Sylwestrowa. Oj, nagraj\u0105 si\u0119 go tu w filharmonii – Andrzej Boreyko szczeg\u00f3lnie go ceni i wr\u0119cz m\u00f3wi o przyja\u017ani. Kompozytor zreszt\u0105 zn\u00f3w ma tu przyjecha\u0107 – na wykonanie swojej VIII Symfonii<\/em> za tydzie\u0144, te\u017c pod Boreyk\u0105, ale z NOSPR-em.<\/p>\n\n\n\n