Za g\u0142\u0119bokiej komuny w radiu cz\u0119sto odtwarzano nagrania jugos\u0142owia\u0144skiego pod\u00f3wczas (dzi\u015b chorwackiego) zespo\u0142u Soli\u015bci z Zagrzebia. Dzi\u015b pojawi\u0142 si\u0119 w Warszawie – oczywi\u015bcie trudno powiedzie\u0107, \u017ce to ten sam zesp\u00f3\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Powsta\u0142 w 1953 r. przy tamtejszym radiu, za\u0142o\u017cony przez w\u0142oskiego wiolonczelist\u0119 Antonia Janigra. Dzi\u015b na Zamku Kr\u00f3lewskim wyst\u0105pi\u0142 r\u00f3wnie\u017c pod dyrekcj\u0105 wiolonczelisty, tym razem francuskiego – Marca Coppey. By\u0142o to wi\u0119c pewne nawi\u0105zanie do pocz\u0105tk\u00f3w zespo\u0142u, cho\u0107 przez ten czas szefowie zmieniali si\u0119 kilkakrotnie, ale zwykle byli to skrzypkowie, kt\u00f3rzy prowadzili od instrumentu. Obecnym jest Sreten Krsti\u010d, wieloletni koncertmistrz Filharmonik\u00f3w Monachijskich, kt\u00f3ry dzi\u015b te\u017c siedzia\u0142 przy pierwszym pulpicie, a francuski go\u015b\u0107 dyrygowa\u0142 – trzy utwory normalnie batut\u0105, jeden od wiolonczeli.<\/p>\n\n\n\n
Fajnie si\u0119 s\u0142ucha m\u0142odzie\u0144czych dzie\u0142 kompozytor\u00f3w, kt\u00f3rzy p\u00f3\u017aniej znani byli z zupe\u0142nie innej muzyki. Ivo Malec by\u0142 krajanem zespo\u0142u, urodzi\u0142 si\u0119 w 1925 r. i zmar\u0142 zaledwie trzy lata temu, do\u017cywszy 94 lat. Jako 30-latek wyjecha\u0142 do Pary\u017ca, gdzie zetkn\u0105\u0142 si\u0119 z Pierre’em Schaefferem i sta\u0142 si\u0119 jedn\u0105 ze sztandarowych postaci Groupe de Recherches Musicales, To jest przyk\u0142ad<\/a> z pocz\u0105tk\u00f3w lat 60., to p\u00f3\u017aniejszy<\/a>. Jest na tubie du\u017co jego dzie\u0142, wzi\u0119\u0142am par\u0119 nagra\u0144 z brzegu. Dzi\u015b us\u0142yszeli\u015bmy co\u015b zupe\u0142nie innego: co\u015b na kszta\u0142t neoklasycznej sinfonietty, pod wymownym tytu\u0142em Exercice de style (baroque)<\/em>. Udowodni\u0142 w ten spos\u00f3b, \u017ce i to potrafi\u0142. Bardzo zgrabny utworek i mi\u0142y w s\u0142uchaniu, pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, Ricardo branden-borghese<\/em>, m\u00f3g\u0142by napisa\u0107 m\u0142ody Tansman (a i co\u015b z Koncert\u00f3w brandenburskich<\/em> rzeczywi\u015bcie tam pobrzmiewa\u0142y), druga (Siciliana<\/em>) i trzecia (Toccatina<\/em>) s\u0105 jeszcze \u0142atwiejsze w odbiorze. Dobrze, \u017ce Soli\u015bci wprowadzili to sympatyczne dzie\u0142o na estrad\u0119.<\/p>\n\n\n\n Marc Coppey pokaza\u0142, \u017ce jest te\u017c naprawd\u0119 dobrym wiolonczelist\u0105, pokazuj\u0105c si\u0119 w Koncercie C-dur<\/em> Haydna, a po nim jeszcze – w Rapsodii w\u0119gierskiej<\/em> Davida Poppera (z licznymi tematami wzi\u0119tymi z Liszta). Akustyka Sali Balowej Zamku Kr\u00f3lewskiego jest niestety do\u015b\u0107 hucz\u0105ca, wi\u0119c leciutki z natury koncert Haydna brzmia\u0142 przyci\u0119\u017cko, cho\u0107 gra\u0142o zaledwie 11 os\u00f3b (plus solista). Podobnie Uwertura na smyczki<\/em> Lutos\u0142awskiego w tym kameralnym przecie\u017c sk\u0142adzie brzmia\u0142a g\u0142o\u015bno jak du\u017ca orkiestra; zwykle zreszt\u0105 graj\u0105 to wi\u0119ksze zespo\u0142y, ale kameralne potraktowanie tego utworu to ciekawa koncepcja i interesuj\u0105co by\u0142oby pos\u0142ucha\u0107 go w tej formie na normalnej sali koncertowej.<\/p>\n\n\n\n Zwie\u0144czeniem wyst\u0119pu by\u0142o Divertimento<\/em> Bart\u00f3ka, bardzo przyzwoicie wykonane. Zaskoczy\u0142o mnie, \u017ce charakterystyczny fragment w finale z nostalgicznym tematem „cyga\u0144skim” skrzypiec solo (troch\u0119 w tym kontek\u015bcie ironiczny) koncertmistrz zagra\u0142 rzeczywi\u015bcie po cyga\u0144sku, z podjazdami. Nie s\u0142ysza\u0142am wcze\u015bniej takiej interpretacji, ale ma ona sens. Publiczno\u015b\u0107 bardzo ciep\u0142o przyj\u0119\u0142a muzyk\u00f3w, jedno tylko dra\u017cni\u0142o: oklaski mi\u0119dzy cz\u0119\u015bciami. To zdaje si\u0119 klaska\u0142a dyplomatyczna cz\u0119\u015b\u0107 widowni. C\u00f3\u017c, dobrze, \u017ce chocia\u017c kom\u00f3rek nie by\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Za g\u0142\u0119bokiej komuny w radiu cz\u0119sto odtwarzano nagrania jugos\u0142owia\u0144skiego pod\u00f3wczas (dzi\u015b chorwackiego) zespo\u0142u Soli\u015bci z Zagrzebia. Dzi\u015b pojawi\u0142 si\u0119 w Warszawie – oczywi\u015bcie trudno powiedzie\u0107, \u017ce to ten sam zesp\u00f3\u0142.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10438"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10438"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10438\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10439,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10438\/revisions\/10439"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10438"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10438"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10438"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}