Ostatniego dnia festiwalu dwa koncerty – skrajnie r\u00f3\u017cne. Ale w sumie nie \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce posz\u0142am na oba.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Po po\u0142udniu na Zamku recital Pavola Breslika i Roberta Pechaneca – obaj ze S\u0142owacji, ale obywatele \u015bwiata. Breslik (naprawd\u0119 jego nazwisko brzmi Br\u0161l\u00edk, ale upro\u015bci\u0142 sobie na zagranic\u0119) szczeg\u00f3lnie dobrze jest znany w obszarze niemieckoj\u0119zycznym, by\u0142 przez pewien czas zwi\u0105zany z berli\u0144sk\u0105 Staatsoper, p\u00f3\u017aniej przez kilka lat tak\u017ce z oper\u0105 w Zurychu, ale jednocze\u015bnie rozwija\u0142 karier\u0119 na innych znamienitych scenach Europy. Na \u017cywo mia\u0142am okazj\u0119 go s\u0142ysze\u0107 na otwarciu Elbphilharmonie<\/a> – z pozytywnym odbiorem. Ma on wiele walor\u00f3w: g\u0142os i aparycj\u0119. Jest co prawda tenorem, ale dzi\u015b zaprezentowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c znakomicie, wr\u0119cz barytonowo brzmi\u0105ce do\u0142y. S\u0142uchali\u015bmy kolejnego \u015bwietnego wykonania Winterreise<\/em> – s\u0142owacki \u015bpiewak podszed\u0142 do tego cyklu bardzo emocjonalnie, by\u0142 dramatyczny, chwilami mo\u017ce nawet troch\u0119 nadmiernie a\u017c do prawie krzyku. Ale w tej interpretacji pobrzmiewa\u0142o szale\u0144stwo, kt\u00f3re kaza\u0142o bohaterowi i\u015b\u0107 w t\u0119 drog\u0119. R\u00f3\u017cne interpretacje si\u0119 s\u0142yszy, na mnie najwi\u0119ksze wra\u017cenie robi\u0105 te, w kt\u00f3rych albo szale\u0144stwo jest podsk\u00f3rne, albo droga przez zimowy krajobraz staje si\u0119 metafor\u0105 \u017cycia – z tego wniosek, \u017ce wol\u0119 wykonania bardziej skromne i dyskretne (typu Christopha Pr\u00e9gardiena). Jednak i to dzisiejsze bardzo mnie wci\u0105gn\u0119\u0142o. Troch\u0119 rozczarowa\u0142 pianista, kt\u00f3ry mimo swojego \u015bwiatowego do\u015bwiadczenia operowego coacha by\u0142 nieco drewniany, ma\u0142o subtelny w niuansach. Ale c\u00f3\u017c, ostatnio ogl\u0105da\u0142am w akcji Micha\u0142a Biela, a jak ju\u017c jeste\u015bmy przy Winterreise<\/em> – to Leifa Ove Andsnesa towarzysz\u0105cego wspaniale Matthiasowi Goerne (nawiasem m\u00f3wi\u0105c ten wybitny baryton zn\u00f3w wyst\u0105pi w FN za par\u0119 dni<\/a>), wi\u0119c poprzeczka by\u0142a postawiona wysoko.<\/p>\n\n\n\n W filharmonii przekonali\u015bmy si\u0119 w ko\u0144cu, po co dobudowano drugie tyle estrady (kt\u00f3ra sta\u0142a ju\u017c przedwczoraj). Na wielki fina\u0142 zaplanowano monumentalne dzie\u0142o autorstwa ukrai\u0144skiego kompozytora i pianisty Ivana Taranenki Fusionfonia. Muzyka ziemi ukrai\u0144skiej<\/em>. Mo\u017cna by\u0142o troch\u0119 si\u0119 niepokoi\u0107, gdy widzia\u0142o si\u0119 na scenie obok orkiestry FN (pod dyr. Roberta Kurdybachy) zesp\u00f3\u0142 graj\u0105cy na instrumentach ludowych, jazzowy, pi\u0119\u0107 wokalistek i do tego trzech polskich kompozytor\u00f3w-laptopowc\u00f3w, autor\u00f3w przerywnik\u00f3w elektronicznych: Stanis\u0142awa Krupowicza, Marcina Bortnowskiego i Marcina Rupoci\u0144skiego. Wszystko razem rzeczywi\u015bcie tworzy\u0142o fusion<\/em>, miesza\u0142y si\u0119 gatunki, ale s\u0142ucha\u0142o si\u0119 tego nawet z przyjemno\u015bci\u0105 (i wytrzyma\u0142o dwie godziny), zw\u0142aszcza \u017ce folklor ukrai\u0144ski jest pi\u0119kny. Og\u00f3lnie Ukrai\u0144cy s\u0105 naturalnie muzykalni i maj\u0105 dobry gust muzyczny (czego nie da si\u0119 powiedzie\u0107 w dziedzinie pomnik\u00f3w – w jednym i w drugim s\u0105 jak Niemcy, tyle \u017ce niemiecka muzyka ludowa nie jest tak efektowna). By\u0142 te\u017c w tej muzyce jaki\u015b optymizm – najbardziej ponurym fragmentem by\u0142o intermezzo autorstwa Polaka, Krupowicza, pt. Dies irae<\/em> (z cytatem z tej sekwencji, a jak\u017ce), ale potem zn\u00f3w pojawi\u0142a si\u0119 ko\u0142omyjka i hopak, a na koniec szczedriwka z tematem dobrze znanym. Ten optymizm podnosi nastr\u00f3j i pokazuje, \u017ce ten dzielny nar\u00f3d nie poddaje si\u0119 i nie podda. Czego im \u017cycz\u0119.<\/p>\n\n\n\n Eufonie si\u0119 sko\u0144czy\u0142y, ale koncerty trwaj\u0105. W niedziel\u0119 Soko\u0142ow, w poniedzia\u0142ek zn\u00f3w Trzy-Czte-Ry, we wtorek dwa koncerty do wyboru, w FN i w Nowym Teatrze… dzieje si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ostatniego dnia festiwalu dwa koncerty – skrajnie r\u00f3\u017cne. Ale w sumie nie \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce posz\u0142am na oba.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10450"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10450"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10450\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10451,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10450\/revisions\/10451"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10450"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10450"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10450"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}