Na dzisiejszym recitalu w Filharmonii Narodowej Grigorij Soko\u0142ow by\u0142 w o wiele lepszej formie ni\u017c zesz\u0142ym razem – to cieszy.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Przyznam, \u017ce wypar\u0142am sobie ten zesz\u0142oroczny koncert i wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce na nim nie by\u0142am, ale jednak jest relacja tutaj<\/a>; by\u0107 mo\u017ce inn\u0105 przyczyn\u0105 tego zapomnienia by\u0142o wt\u0142oczenie koncertu mi\u0119dzy imprezy Eufonii oraz awantura z utworem Paw\u0142a Szyma\u0144skiego, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie wtedy si\u0119 rozp\u0119ta\u0142a, wi\u0119c mia\u0142am co innego na g\u0142owie. Ale, jak wida\u0107, zaniepokoi\u0142o mnie w\u00f3wczas u pianisty si\u0142owe granie, du\u017co „s\u0105siad\u00f3w” i okropne interpretacje Chopina.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b na szcz\u0119\u015bcie nic z tych rzeczy, a i d\u017awi\u0119k wr\u00f3ci\u0142 do dawnej urody. Ca\u0142\u0105 pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Soko\u0142ow po\u015bwi\u0119ci\u0142 muzyce Henry’ego Purcella, kontynuuj\u0105c tradycj\u0119 grania przedbachowskiego baroku na fortepianie, kultywowan\u0105 swego czasu przez wielkich Rosjan (ale czyni\u0142 to r\u00f3wnie\u017c Glenn Gould) i przez niego samego te\u017c (Couperin. Rameau, Byrd). Bardzo \u0142adnie skonstruowany program, u\u0142o\u017cony logicznie pod wzgl\u0119dem tonacji: G-dur – g-moll – zn\u00f3w G-dur – C-dur – a-moll – d-moll – g-moll. W tym trzy suity – kr\u00f3tkie, trzy-czterocz\u0119\u015bciowe, a pomi\u0119dzy nimi r\u00f3\u017cne groundy i melodie szkockie (zw\u0142aszcza jedna<\/a> bardzo znana), a i temat<\/a> wykorzystany w znanych wariacjach Brittena<\/a> w tym zestawie si\u0119 znalaz\u0142. Wszystko zagrane subtelnie, z du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 ozdobnik\u00f3w i tryl\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 mocn\u0105 stron\u0105 Soko\u0142owa – koronkowa robota. Wydaje mi si\u0119, \u017ce te\u017c, jak w przypadku programu z sonatami Haydna, dobrze koncertowi zrobi\u0142a spokojna, kontemplacyjna pierwsza cz\u0119\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n Drug\u0105 zdominowa\u0142y Wariacje i fuga na temat w\u0142asny Es-dur<\/em> op. 35 Beethovena. Ten temat w\u0142asny znamy dobrze z fina\u0142u Eroiki<\/em> op. 55, a wcze\u015bniej jeszcze kompozytor wykorzysta\u0142 go w finale Twor\u00f3w Prometeusza<\/a><\/em> op. 43. Kontrast z poprzedni\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 by\u0142 du\u017cy, bo pianista zagra\u0142 te wariacje co prawda wolniej, ni\u017c zwykle si\u0119 je grywa, ale masywniej, stateczniej, wr\u0119cz symfonicznie. Mia\u0142o to swoje walory, ja t\u0119 interpretacj\u0119 kupuj\u0119, cho\u0107 wol\u0119 np. Kissina<\/a> (te\u017c symfoniczna, ale szybsza i l\u017cejsza) albo Avdeevej<\/a> (subtelniejsza). To ju\u017c oczywi\u015bcie rzecz gustu. Za to op. 117 Brahmsa by\u0142o po prostu cudowne i my\u015bl\u0119, \u017ce pogodzi\u0142o wszystkich.<\/p>\n\n\n\n Bis\u00f3w tradycyjnie by\u0142o sze\u015b\u0107. Cztery preludia Rachmaninowa z op. 28 (nr 2, 4, 9 i 10) zabrzmia\u0142y o wiele lepiej ni\u017c w zesz\u0142ym roku; Mazurek a-moll<\/em> op. 68 nr 2 Chopina by\u0142 bardzo wolno zagrany (mnie osobi\u015bcie podoba\u0142 si\u0119 mniej), wreszcie na koniec zn\u00f3w Preludium h-moll<\/em> Aleksandra Silotiego wg Bacha, zagrane jednak troch\u0119 inaczej ni\u017c kiedy\u015b, z wyci\u0105gni\u0119tym na wierzch \u015brodkowym g\u0142osem. Rytua\u0142owi sta\u0142o si\u0119 zado\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na dzisiejszym recitalu w Filharmonii Narodowej Grigorij Soko\u0142ow by\u0142 w o wiele lepszej formie ni\u017c zesz\u0142ym razem – to cieszy.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10453"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10453"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10453\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10454,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10453\/revisions\/10454"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10453"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10453"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10453"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}