Program dzisiejszego, czwartego koncertu festiwalu Trzy-Czte-Ry by\u0142 wynikiem kilku wypadkowych.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To, \u017ce wzi\u0119\u0142y w nim udzia\u0142 dwie sopranistki, Joanna Freszel i Anna Zawisza, by\u0142o punktem wyj\u015bcia. Same mia\u0142y znale\u017a\u0107 odpowiednie duety z r\u00f3\u017cnych epok, a ponadto za\u015bpiewa\u0107 prawykonanie utworu Ryszarda Alzina, zam\u00f3wionego na stulecie Mirona Bia\u0142oszewskiego. Do tego dobrano drugie prawykonanie: utworu Eufonium<\/em> na akordeon i kwartet smyczkowy Aleksandra Lasonia, zam\u00f3wione przez akordeonist\u0119 Macieja Fr\u0105ckiewicza. Nie wszystko wi\u0119c by\u0142o wynikiem oryginalnego u\u0142o\u017cenia programu przez Macieja Grzybowskiego, co na koncertach tego festiwalu zwykle miewa miejsce.<\/p>\n\n\n\n Cz\u0119\u015bciej mo\u017cna znale\u017a\u0107 utwory na duet zr\u00f3\u017cnicowanych g\u0142os\u00f3w, o wiele trudniej na dwa r\u00f3wne, ale uda\u0142o si\u0119 znale\u017a\u0107 naprawd\u0119 ciekawe pozycje, a obie sopranistki, \u015bpiewaj\u0105ce nie tylko g\u0142osem, ale i inteligencj\u0105, bardzo by\u0142y zadowolone ze wsp\u00f3\u0142pracy (towarzyszy\u0142 im wra\u017cliwie Maciej Piszek), cho\u0107 prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c z intonacj\u0105 bywa\u0142o r\u00f3\u017cnie, ale te\u017c nie by\u0142y to utwory \u0142atwe.<\/p>\n\n\n\n Pi\u0119kne 2 Duety<\/em> op. 10 Gabriela Faur\u00e9 by\u0142y uosobieniem francusko\u015bci. Rozpoznawalny by\u0142 Moniuszko – prawdziwy ewenement: niewykonywane praktycznie trzy utwory sakralne (po \u0142acinie), kt\u00f3re w oryginale \u015bpiewa si\u0119 z organami; bardzo \u0142agodna, pe\u0142na ciep\u0142a muzyka. Rozkoszny by\u0142 wyb\u00f3r z Duet\u00f3w morawskich <\/em>Dvo\u0159\u00e1ka – te\u017c rozpoznawalnie czeski, i na koniec tego bloku powr\u00f3t do francuszczyzny: s\u0142ynny Duet kwiat\u00f3w<\/em> L\u00e9o Delibesa.<\/p>\n\n\n\n Eufonium<\/em> Lasonia, jedyny utw\u00f3r wykonany w takim sk\u0142adzie (akordeoni\u015bcie towarzyszy\u0142 Meccore String Quartet), kontrastowa\u0142 zar\u00f3wno z tym, co by\u0142o wcze\u015bniej, jak z tym, co p\u00f3\u017aniej (o czym za chwil\u0119). Ciekawe, \u017ce ka\u017cdy w takich utworach s\u0142yszy swoje – podczas rozmowy pokoncertowej kto\u015b wspomnia\u0142, \u017ce jest tam beethovenowski „motyw losu”. Ja si\u0119 go nie dos\u0142ysza\u0142am. Og\u00f3lnie by\u0142o to trzycz\u0119\u015bciowe dzie\u0142o o interesuj\u0105cych cechach: oscylowa\u0142o wok\u00f3\u0142 tonalno\u015bci (w pierwszej cz\u0119\u015bci D-dur, p\u00f3\u017aniej a-moll), ale nigdy nie by\u0142o dos\u0142ownie tonalne, a spos\u00f3b poruszania si\u0119 wok\u00f3\u0142 tych tonacji by\u0142 zupe\u0142nie inny. Mimo wi\u0119c ich wyra\u017anej obecno\u015bci nie da si\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142 to np. neoklasycyzm. Co wi\u0119cej, liczy\u0142 si\u0119 tu nie tylko pion, ale i poziom, nie tylko harmonie, ale te\u017c poruszanie si\u0119 poszczeg\u00f3lnych g\u0142os\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Zupe\u0142nie inne by\u0142y Mylne wzruszenia<\/em> Alzina – sze\u015b\u0107 pie\u015bni do tekst\u00f3w Bia\u0142oszewskiego. W wypowiedzi w programie kompozytor wyznaje, \u017ce tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Bia\u0142oszewskiego jest mu szczeg\u00f3lnie bliska i dodaje trafn\u0105 uwag\u0119, \u017ce jego wiersze „sprawiaj\u0105 wra\u017cenie \u201aniedopisanych\u2019, co uwa\u017cam za cech\u0119 doskona\u0142\u0105 do umuzycznienia – mam tu na my\u015bli zar\u00f3wno nieko\u0144czenie zda\u0144 w sensie gramatycznym, jak i niestawianie jednoznacznych tez i pozostawianie czytelnikom mn\u00f3stwa przestrzeni na interpretacj\u0119 jego tekst\u00f3w”. I rzeczywi\u015bcie tekst dopisywany jest tu przez muzyk\u0119, tworz\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 konstelacj\u0119, splataj\u0105 si\u0119 w bardzo subtelny spos\u00f3b. Dw\u00f3m sopranistkom towarzyszy tu kilka instrument\u00f3w: klarnet (a raczej klarnety), skrzypce, kontrabas, gitara i perkusja. Mo\u017ce same harmonie by\u0142y troch\u0119 za „\u015bliczne”, Bia\u0142oszewski jest (w ka\u017cdym razie w moim widzeniu) mniej ba\u015bniowy, jest codzienno\u015bci\u0105, cho\u0107 zatrzyman\u0105 i zinterpretowan\u0105 – ale samo po\u0142\u0105czenie brzmia\u0142o bardzo naturalne, szkoda tylko, \u017ce trudno by\u0142o \u015bledzi\u0107 tekst, bo \u015bpiewaczki sta\u0142y w g\u0142\u0119bi sceny na r\u00f3wni z instrumentami.<\/p>\n\n\n\n Spyta\u0142am po koncercie koleg\u0119 z Dw\u00f3jki, czy koncerty b\u0119d\u0105 retransmitowane na antenie. Powiedzia\u0142, \u017ce tak, i \u017ce koncert AUKSO na pewno. Trzeba wi\u0119c \u015bledzi\u0107 ram\u00f3wk\u0119. Nast\u0119pny koncerty Trzy-Czte-Ry we \u015brod\u0119 – tylko gitara (i to \u015bwietna – Micha\u0142 Nagy) i troch\u0119 oboju (te\u017c \u015bwietny – Arkadiusz Krupa), program od Scarlattiego do Szyma\u0144skiego. A jutro zn\u00f3w embarras de richesse – prawykonania w Nowym Teatrze<\/a> i w Filharmonii Narodowej – wybra\u0142am t\u0119 drug\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 z powodu Paw\u0142a Kleckiego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Program dzisiejszego, czwartego koncertu festiwalu Trzy-Czte-Ry by\u0142 wynikiem kilku wypadkowych.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10455"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10455"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10455\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10457,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10455\/revisions\/10457"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10455"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10455"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10455"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}