Dzi\u015b na festiwalu Trzy-Czte-Ry wyst\u0105pi\u0142 gitarzysta Micha\u0142 Nagy, sam oraz w duecie z oboist\u0105 Arkadiuszem Krup\u0105, kt\u00f3ry tworz\u0105 od lat.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dzie\u0142a, kt\u00f3re us\u0142yszeli\u015bmy, mo\u017cna znale\u017a\u0107 na dw\u00f3ch p\u0142ytach – obu mo\u017cna s\u0142ucha\u0107 na YouTube. Solowej p\u0142yty gitarzysty pt. Fughetta<\/em> mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>, a duetowej, z sonatami Scarlattiego w transkrypcjach dokonanych przez muzyk\u00f3w, wydanej w 2016 r. – tutaj<\/a>. Jedno, czego nie ma jak dot\u0105d na \u017cadnej p\u0142ycie, to by\u0142 bis – Entr’acte<\/em> Jacquesa Ibert (w oryginale na flet z fortepianem, ale i w tej wersji by\u0142o to bardzo \u0142adne).<\/p>\n\n\n\n O Fughetcie<\/em> pisa\u0142am szerzej tutaj<\/a>, wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 si\u0119 na ten temat rozwodzi\u0107 – z tego, co na p\u0142ycie, nie by\u0142o oczywi\u015bcie \u015bpiewanego Dowlanda, jak r\u00f3wnie\u017c utworu Gubajduliny. Kolejno\u015b\u0107 zosta\u0142a przestawiona: najpierw Tansman, potem w centrum Szyma\u0144ski, wreszcie Britten. Niesamowity nastr\u00f3j, mo\u017cna by\u0142o odp\u0142yn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n Podczas rozmowy z artystami po koncercie by\u0142a mowa o tym, czym jest dla nas muzyka zwana dawn\u0105. Solowe utwory w\u0142a\u015bciwie oscylowa\u0142y wok\u00f3\u0142 dawniejszej muzyki, \u0142\u0105cznie z suit\u0105 Tansmana, kt\u00f3ry si\u0119gn\u0105\u0142 po ta\u0144ce renesansowe, ale i motywy ludowe – przyznam, \u017ce wzrusza mnie, kiedy Segovia, dla kt\u00f3rego by\u0142o to napisane, gra Kujawiaka<\/a><\/em>, czyli Umar\u0142 Maciek, umar\u0142<\/em> po prostu wolno i lirycznie, nie znaj\u0105c tego ta\u0144ca, ale wol\u0119, gdy rytm jest jednak bli\u017cszy prawdy. Ciekaw\u0105 rzecz powiedzia\u0142 Micha\u0142 Nagy o utworze Paw\u0142a Szyma\u0144skiego – \u017ce \u015bci\u015ble wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z kompozytorem, kt\u00f3ry chcia\u0142 konkretnych rzeczy, i post factum stwierdzi\u0142, \u017ce mo\u017cna by\u0142o to samo gra\u0107 w o wiele \u0142atwiejszy spos\u00f3b.<\/p>\n\n\n\n Przy rozmowie o sonatach Scarlattiego poruszono mn\u00f3stwo w\u0105tk\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki Arkadiuszowi Krupie, kt\u00f3ry kocha sw\u00f3j instrument i kocha r\u00f3wnie\u017c o nim opowiada\u0107. Dowiedzieli\u015bmy si\u0119, \u017ce przez d\u0142u\u017cszy czas ob\u00f3j nie by\u0142 szerzej solowo wykorzystywany, poniewa\u017c przy przemianach, jakie przeszed\u0142, zatraci\u0142 \u0142adny d\u017awi\u0119k, zacz\u0105\u0142 brzmie\u0107 nosowo, „kozio” i wi\u0119kszo\u015bci s\u0142uchaczy wci\u0105\u017c si\u0119 tak kojarzy (przyznam, \u017ce mnie te\u017c – dop\u00f3ki nie pos\u0142ucha\u0142am takiego grania jak pana Arka). Dzi\u015b ju\u017c si\u0119 gra inaczej i mo\u017cna wi\u0119cej. Tworz\u0105c duet z Micha\u0142em Nagy szukali repertuaru, ale na ten sk\u0142ad w\u0142a\u015bciwie nic nie ma, trzeba by\u0142o sobie opracowa\u0107. Tak wi\u0119c albo z utwor\u00f3w na flet z fortepianem, jak w przypadku Entr’acte<\/em>, albo id\u0105c dalej w opracowaniach, jak w przypadku owych sonat Scarlattiego, kt\u00f3re w ich wersji ustanawiaj\u0105 now\u0105, bardzo interesuj\u0105c\u0105 jako\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0119pny koncert Trzy-Czte-Ry w pi\u0105tek – tym razem tylko Mozart i Ravel, a \u017ce w \u015bwietnym wykonaniu (Anna Maria Sta\u015bkiewicz, Marcel Markowski, Rados\u0142aw Kurek), to wybieram si\u0119 na\u0144 i w zwi\u0105zku z tym na koncert w FN z Matthiasem Goerne id\u0119 dopiero w sobot\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b na festiwalu Trzy-Czte-Ry wyst\u0105pi\u0142 gitarzysta Micha\u0142 Nagy, sam oraz w duecie z oboist\u0105 Arkadiuszem Krup\u0105, kt\u00f3ry tworz\u0105 od lat.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10459"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10459"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10459\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10460,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10459\/revisions\/10460"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10459"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10459"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10459"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}